Kadriye Köse

Şarköy’de bir kadın bağdan dönmüş. Daha elini yüzünü yıkamamış, aklı akşam yemeğinde. Kızları kapıda. İçlerinden biri sevinçle söylüyor: “Anne, seni okula yazdırdım.” Kadın bağırmış. Bağdan gelmiş, tencere bekliyor... ne okulu, ne zaman gidecek? Kızlar boyunlarını büküp odaya kapanmışlar. Akşam baba eve gelmiş. Çocukları başına toplamış: “Annenize yardım edeceğiz. O da okula gidecek.” Öyle de olmuş. Kadın okumayı, yazmayı öğrenmiş. Yıllar sonra bunu anlatırken hep aynı şeyi söylerdi: kızım vesile oldu. O kızın adı Neşe’ydi. Neşe’nin de kendi öğretmeni vardı. Şennur Öğretmen. Küçükken ona bakıp bir karar vermiş olmalı ki, önce Sinop Öğretmen Lisesi’ne, sonra Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi’ne gitti. 1993 yazında ataması çıktı. Diyarbakır, Bismil, Çavuşlu Köyü İlkokulu. Önce ablasıyla gidecekti. Sonra babası Hasan Alten araya girdi: “Ben götüreceğim.” Kızını o yollara yalnız göndermedi. 30 Eylül’de okulun kapısını açtı. Okul harap haldeydi. Maaşını ustalara verdi, camı kapıyı kendi parasıyla yaptırdı. Bir akşam annesini aradı. Sesi kısık geliyordu. “Kızım, ne oldu sesine?” “Anne, çocuklara ders anlatmaktan...” Ertesi gece, 26 Ekim 1993'te teröristler kapıya geldi. Neşe’yi ve babasını birlikte öldürdüler. Neşe 21 yaşındaydı. Yirmi beş günlük öğretmendi. Yani... sesinin kısıldığı o son ders, belki de son dersiydi. Şarköy’e iki tabut döndü. Geride, bir zamanlar okula yazdırılan o anne kaldı. Nazife Hanım. Yıllar boyunca öğretmenler, öğrenciler kapısını çaldı, elini öptü. Bir keresinde “kızım unutulur” diye korktuğunu anlatmıştı. Unutulmadı. Okullara, sokağına adı verildi. Şimdi düşününce insanın içine oturan bir şey daha var. Nazife Hanım 2022'de, 85 yaşında vefat etti. Kızını ve eşini kaybettiği gün. 26 Ekim’de. Şimdi üçü Şarköy’de yan yana yatıyor. Bazı insanlar bu ülkeye bir ömür vermez. Yirmi beş gün verir... ve o yirmi beş gün, otuz üç yıl geçse de bitmiyor. Rahmetle anıyoruz Neşe Öğretmenim. Ruhun şad olsun. 🤲