น

กระผมปิติยินดีโอบกอดทุกชิ้นส่วนของร่างกาย ซากปรักหักพังใต้จิตสำนึกแลความรู้สึก ความทรงจำแสนยุ่งเหยิง ความฝันท่ามกลางทุ่งดอกไม้ กระผมรักทุกสิ่งอย่างของชีวิต มิใช่ด้วยความจำนนแต่อย่างใด

กฎมีอยู่ว่า อย่าฟังเพลงเศร้าและอย่าคิดถึงเขา

ที่รัก เด็กดีของฉัน ยังคิดถึงเธอเสมอ เป็นความคิดที่บ้ามาก แต่จากตรงนี้ไปอีกสิบ ๆ ปี เธอกลับมารักกันได้ไหม

ข้าพเจ้าไม่ต้องการใครอื่น ถึงกระนั้นก็ไม่มีวาสนากับหล่อนแม้แต่น้อย เหนื่อยล้าเกินกว่าจะขอความเมตตา จึงไม่มีหล่อน แลไม่มีผู้ใด

คุณทิ้งเราไปโดยตั้งใจเสมอ ทิ้งไปอย่างคนที่คิดมาดีแล้ว ทิ้งโดยไม่มีความเสียใจให้เห็น ทิ้งแม้คนถูกทิ้งจวนจะขาดใจ

ที่สุดของข้าพเจ้าไม่อาจทำให้เขารักได้

ไม่มีรักจากฉันแล้วเธอสบายดีขึ้นไหมนะ

ข้าพเจ้ารักคุณในฝนแรกของปี ข้าพเจ้าไม่มีคุณให้รักในฝนสุดท้ายนี้เช่นกัน

เราคิดว่าเธอจะรักเรามากกว่านี้ซะอีก

รักหมดไปแล้วหรือท่าน

เรากำลังดีใจที่ตัวแทนของเธอตอนนี้กำลังถูกรักอย่างดี เราไม่อยากรู้แล้วว่าคนเก่งของเราอยู่ที่ไหน พวกเราไปอยู่ในความทรงจำของเรากันเถอะนะ หวังว่าเขาจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขให้เธอก็พอ ตอนนี้เขาทำมันได้ดีเลยนะ เขามีความสุข มีความรัก มีบ้านคลายเหงา เหมือนที่พวกเราฝันกันไว้เลย

ฟังอยู่ไหม คุณผู้เป็นที่รักของพี่ พี่เฝ้าถามพระผู้เป็นเจ้าทุกเมื่อเชื่อวัน ไปอยู่ที่ใด ทวนซ้ำวนไปวนมา ไม่ได้พบกันนานแล้วหนา ไม่คิดถึงพี่บ้างหรืออย่างไร

ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าหมดรักคุณเมื่อใด ไม่ทราบแม้กระทั่งเวลานี้รักหมดไปแล้วหรือไม่

ไปอยู่แห่งหนใดเล่าจึงไม่ผ่านมาพบสักครา อยู่ในตัวตนหล่อนหรือ เพียงบอกมาสักน้อย พี่จักยอมค้นเข้าไปในตัวหล่อนให้หมดจด หรือวาสนาพี่น้อย ไม่มีวันพบเจอหรือแก้วตา- ดวงใจพี่

ฉันขังตัวเองไม่ไปพบเจอใครอยู่ร้อยวันเชียวคุณ ฉันอยู่กับตัวเอง ทั้งรักและไม่รักคุณอยู่อย่างนั้น เวลาที่ไม่มีคุณมันผ่านไปเร็วกว่าเวลาที่เรามีกันซะอีก คุณเคยบอกว่าคงไม่ไปพบเจอใครแล้วล่ะ ไม่ได้หลอกกันใช่ไหม ทำไมฉันพบคุณที่เจอเขา

ข้าพเจ้ารักเด็กหญิงผู้นั้นอย่างมิมีข้อกังขา ขณะเดียวกัน ข้าพเจ้าโกรธเคืองเด็กหญิงที่อยู่ตรงหน้านี้เหลือเกิน มิใช่คนเดียวกันหรอกท่าน ถึงใช่ก็มิใช่ มิมีวันใช่

หากเผชิญต่อความเจ็บปวดแล้วได้พบหล่อน ข้าพเจ้าจักยอมเจ็บยอมปวดไม่อิดออด

ท้องฟ้าวานนี้ ดอกไม้วานซืน