Tw

เห็นด้วยมากๆ การถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวตอนเด็กแบบมีแค่ข้าวกับเงินตั้งไว้ มันหล่อหลอมจิตใต้สำนึกโดยไม่รู้ตัว ภายนอกเหมือนจะสู้ชีวิตและอยู่คนเดียวได้สบาย แต่จริงๆ มันคือภาวะ Anxious Attachment พอต้องตกอยู่ในสภาวะ 'นั่งรอใครสักคน' ความกลัวการถูกทิ้งในวัยเด็กมันจะถูกกระตุ้นขึ้นมาทันที โตมาเลยกลายเป็นคนกลัวการถูกทิ้งแบบลึกมากๆ ตอนเด็กเราคิดว่าเราผ่านมันมาได้แบบชิลๆ เพราะสมองสั่งให้ Freeze ความรู้สึกไว้เพื่อเอาตัวรอด แต่พอโตมามีความสัมพันธ์ สมองจะถูกกระตุ้นทริกเกอร์ทันที เพราะความสัมพันธ์ต้องการความปลอดภัยทางอารมณ์ ซึ่งเป็นสิ่งที่เด็กคนนั้นไม่เคยได้รับ สมองสัญชาตญาณเลยสั่งการแบบ overreaction ตลอดเวลา จนเหมือนทำงานไม่ปกติ ทั้งที่จริงมันแค่พยายามปกป้องเราจากแผลเดิม จนคนเก่าเราบอกแยกให้ออกอันไหนความจริวอันไหนความกลัว คือไม่กลัวจนกระทบต่อความสัมพันธ์มากๆ