گفت غم رو هم خودت میفهمی و هم بقیه، غصه رو هم فقط خودت میفهمی و اگه سخت توضیحش بدی، شاید بقیه هم بفهمن، اما امان از اندوه، که خودتم نمیفهمیش، چه برسه که بخوای برای کس دیگهای هم توضیحش بدی این اندوه طولانی رو
بخوان مرا، حتی وقتی که دیگر حرفی برای خوانده شدن هم نداشته باشم، که مگر که معنای دوست داشتن خواندن چیزهایی که کس دیگری آنها را نمیخواند نبود؟
در نهایت خود ما اصلا برای بقیه مهم نیستیم، حسی که اونا از بودن یا نبودن ما کنار خودشون دارن براشون مهمه
از یه جایی به بعدم آدم دیگه بیشتر از اونکه از رفتن یهویی آدما تعجب کنه، از اینکه هنوز هستن و نرفتن تعجب میکنه
اول میخواستم لینک این کوئیزه رو بذارم، بعد میخواستم بنویسم حالا اصلا فهمیدید کسی چقدر شما رو میشناسه یا نه، چه فایده؟، آخرشم گفتم ولش کن، چه کاریه اصلا، حوصله داریا، کاری که این روزا با بیشتر اتفاقا و کارا انجام میدم
فیلم the frame هم داستانش جالب بود، فقط ریتم فیلم خیلی کند بود و یه جاهاییش حوصله آدم سر میرفت، جا داشت که بهتر از اینا درست بشه
پ.ن: فیلم Us هم چیز خاصی نداشت، بیخود بود در واقع
95
وقتی آدم اعتمادشو به چیزی از دست بده، دیگه هیچ وقت نمیتونه باهاش به آرامش برسه، حالا میخواد به یه کسی اون بالاها باشه یا به یه آدمی روی همین زمین




