2_Nemo2

Uporządkujmy zatem całą sprawę ZSMU z Tarnowa 🇵🇱, które miało zostać zintegrowane z czołgami K2PL 🇰🇷🇵🇱. Wokół tej sprawy pojawia się coraz więcej wątpliwości, dlatego warto zebrać najważniejsze kwestie i przyjrzeć się im po kolei. Do testów przeznaczono seryjny egzemplarz ZSMU A3B 🇵🇱, który został zaprojektowany ponad dekadę temu, według zupełnie innych wymagań technicznych. Co istotne, nie był to system opracowany z myślą o integracji z K2PL 🇵🇱🇰🇷 Wojsko oczekiwało od produktu zaprojektowanego według innych założeń celności na poziomie 90%, uznając, że uzyskane w ten sposób wyniki będą odzwierciedlać jakość nowego prototypu. Pojawia się więc zasadnicze pytanie: czy w dokumentacji prób zapisano, dlaczego konstrukcja sprzed kilkunastu lat miała stanowić punkt odniesienia dla parametrów zupełnie innego, współczesnego produktu, skierowanego do prac dopiero około roku temu? Tym bardziej że do K2PL 🇵🇱🇰🇷 nie zaoferowano przecież A3B 🇵🇱 Według dostępnych informacji w A3K 🇵🇱 wymieniono około 48% części względem A3B 🇵🇱. Starszy A3B 🇵🇱 i tak nie spełniłby oczekiwań, choć na dystansie 1000 metrów jego celność mogłaby wynosić do 40%. Jeżeli testy zostały przeprowadzone w sposób, o którym słyszałem, to mamy do czynienia z niebywałym skandalem. Pojawiają się bowiem poważne wątpliwości dotyczące samej metodologii. Nie można wykluczyć, że podczas prób stabilizacja stanowiska ZSMU była wyłączona. Niska celność mogła wynikać przede wszystkim z rozrzutu w płaszczyźnie pionowej, a nie poziomej. Wskazywałoby to na kilka potencjalnych problemów: niewłaściwie dobraną platformę testową, zbyt długie serie ognia, a w najgorszym przypadku wyłączoną stabilizację uzbrojenia. Dodatkowych wyjaśnień wymaga również sposób przedstawienia wyników. Podano bowiem wartość maksymalnego rozrzutu pocisków, co nie daje pełnego obrazu rzeczywistej celności stanowiska. Należałoby ustalić, według jakich kryteriów oceniano wyniki, w jakich warunkach prowadzono próby oraz czy system został prawidłowo skalibrowany i miał włączoną stabilizację. Pojawia się również pytanie, czy producent znał wymagania przed udostępnieniem ZSMU do testów, czy też poznał je dopiero po ich przeprowadzeniu. Niekoniecznie musiał znać je wcześniej. Gdyby jednak tak było, mielibyśmy do czynienia z parodią w wykonaniu zarówno wojska, jak i przemysłu. Wykorzystanoby starszy produkt, opracowany według innych założeń, aby wykazać, że nowa wersja ZSMU, nad którą Tarnów pracuje od około roku, nie spełnia określonych wymagań. Jeżeli stanowisko tarnowskie rzeczywiście poległo podczas prób, to dlaczego zdecydowano się na @kongsbergasa 🇳🇴, a nie na rozwiązanie jednej z dwóch pozostałych polskich firm (Mista albo Arex) 🇵🇱 produkujących zdalnie sterowane moduły uzbrojenia? Jeżeli nie zdecydowano się na żadną z nich, dlaczego nie rozważono zakupu licencji dla polskiej firmy 🇵🇱 państwowej lub prywatnej od tańszych producentów, choćby z Czech 🇨🇿 albo Słowacji 🇸🇰? Co istotne, @AgencjaUzbr nie była zainteresowana przeprowadzeniem testów ani modelu X, ani modelu Y oferowanego przez innego producenta. Rodzi to pytania o rzeczywistą otwartość postępowania na krajowe alternatywy. Trzeba przy tym pamiętać, że Tarnów 🇵🇱 nie jest przedsiębiorstwem tej samej skali co Huta Stalowa Wola 🇵🇱. Należy więc uwzględniać również różnice w potencjale produkcyjnym, możliwościach finansowych i zapleczu technologicznym obu zakładów. W całej sprawie brakuje również informacji o przeprowadzeniu analogicznych testów ZMU-05 🇵🇱. Dlaczego nie poddano go porównywalnej procedurze? Czy wszystkie potencjalne rozwiązania oceniano według tych samych kryteriów? Pojawił się argument o „zbyt niskim poziomie TRL”, który miał uzasadniać całkowite odstąpienie od przeprowadzenia testów. Trudno nie zadać sobie pytania, czy nie był to jedynie wygodny pretekst do pominięcia kolejnego krajowego rozwiązania. I jeszcze jedno pytanie retoryczne: czy RS4 od Kongsberga 🇳🇴 spełnia te wymagania? 🙃 Fot: @Polska_Zbrojna