Prof. Nidhogg

Takiego popłochu w polskiej prawicy, od umiarkowanej po tą radykalną i pseudo-prawicową, to jeszcze nie widziałam. Nawoływania do nie łączenia ich poglądów ze sprawcą zamachu w Krakowie brzmią wyjątkowo rozważnie. Ale tylko do puki nie przypomnimy sobie o starej obleśnej mordzie Sakiewicza głoszącej propagandę z miejsca zbrodni, wśród krwi i wśród ludzi ratujących umierających ludzi. Nic nowego, symulowanie kręgosłupa moralnego jest na prawicy tak powszechne jak nieślubne dzieci i rozwody kościelne. Tym razem skala szoku, jaki ten zamach wywołał wśród nas wszystkich, tak bardzo przeraziła wszelkiej maści prawicowych polityków i „publicystów”, że im się nagle przypomniało że istnieje coś takiego jak zdrowy rozsądek, współczucie i rozwaga w ocenie sytuacji. Czyżby podświadomie czuli że on był „ich”? Spokojnie, w ich wpisach już zaczyna przeciekać ich prawdziwe ja, i pęd do zbijania politycznego kapitału. Nagle wszyscy, od Kaczyńskiego przez Andruszkiewiczów po całe stado w TV Republika, odkryli, że „poglądy nie mają znaczenia”, że sprawca był „zaburzony”, że nie wolno polityzować tragedii. To samo środowisko, które latami wiązało każdy akt przemocy z „lewackim ekstremizmem”, imigrantami, Antifą czy „ideologią gender”, teraz, gdy na stole leżą konkretne ślady (fascynacja Breivikiem, flaga Gadsdena, wczesne ustalenia służb o skrajnie prawicowych ideologiach), nagle staje się wzorem powściągliwości. Kaczyński nazwał słowa Kierwińskiego „ordynarnym kłamstwem” zanim służby w ogóle przeszukały komputer tego świra, a potem, gdy Żurek potwierdził odwiedzanie stron o Breiviku, zapadła cisza albo dalsze zaprzeczanie. Sakiewicz, relacjonujący na żywo z Rynku, krzyczał o braku policji, podczas gdy funkcjonariusz stał tuż za nim, i sugerował, że służby „wywieziono do Warszawy”. Kaczyński go bronił. To nie była dziennikarska pomyłka tylko natychmiastowy odruch: zbrodnię wykorzystać przeciw rządowi, zanim fakty zdążą się ułożyć. Teraz, gdy fakty zaczynają układać się w niekorzystny wzór, nagle wszyscy proszą o „rozwagę”. Nie chodzi o to, żeby całą prawicę oskarżać o współodpowiedzialność za czyn 24-latka, który najpierw zabił własną rodzinę. Chodzi o to, że gdy ofiary mają „właściwy” kolor polityczny, nikt nie woła o niełączenie. Gdy mają „niewłaściwy”, nagle pojawia się moralny kręgosłup, który zwykle znika, gdy trzeba bronić „swoich”. Popłoch jest szczery. Bo jeśli ten zamachowiec rzeczywiście czerpał z tego samego rezerwuaru idei, który od lat jest normalizowany w części prawicowych mediów i środowisk, to pytanie o współodpowiedzialność za klimat staje się niewygodne. Dlatego lepiej krzyczeć o nie łączeniu sprawcy z ideologią, dopóki nie minie szok i nie będzie można znów normalnie szczuć.