De grootste geopolitieke scam is dat miljoenen mensen nog steeds geloven dat Poetin, Zelensky en het Westen werkelijk aan verschillende kanten van het systeem staan. Voor de camera spelen ze aartsvijanden: Poetin verkoopt het decadente vijandige Westen, Rutte verkoopt de Russische dreiging, Zelensky verkoopt de strijd om het voortbestaan en Trump wisselt tussen sterke man, wapenleverancier en bemiddelaar. Achter die voorstelling blijven dezelfde machtsblokken ondertussen bellen, onderhandelen, gevangenen uitwisselen, rode lijnen bepalen en escalatie managen. Voor mij is dat geen ongecontroleerde botsing tussen twee werelden die elkaar fundamenteel willen vernietigen, maar geopolitiek theater binnen een veel groter systeem waarin de hoofdrolspelers precies weten welk spel er wordt gespeeld. Kijk daarom minder naar de speeches en meer naar wat er tijdens die oorlog wordt opgebouwd. Oekraïne is uitgegroeid tot een enorm laboratorium voor drones, AI-doelherkenning, elektronische oorlogsvoering, sensoren, satellietdata en steeds autonomere wapensystemen. Westerse defensiebedrijven en techbedrijven leren in real time wat werkt; Rusland doet aan zijn kant hetzelfde. De bevolking krijgt oorlog verkocht, terwijl de technologie-industrie een testomgeving krijgt voor systemen die veel verder reiken dan het slagveld. Drones leren volgen en herkennen, AI leert gigantische hoeveelheden data verwerken en staten bouwen steeds betere mogelijkheden op om mensen, communicatie en infrastructuur te monitoren. Technologie die vandaag onder “oorlog” wordt genormaliseerd, kan morgen gewoon tegen de eigen bevolking worden ingezet. En kijk wat er aan beide kanten uit voortkomt: hogere defensiebudgetten, grotere veiligheidsapparaten, meer surveillance, meer informatiecontrole en steeds meer technologische macht in handen van staten en bedrijven die met die staten verweven zijn. Daarom zie ik Poetin ook totaal niet als een anti-establishmentfiguur. Hij gebruikt precies dezelfde machtsarchitectuur: externe vijand, permanente dreiging, patriottische propaganda, militarisering, centralisering en controle. Europa betaalt zijn militarisering, Rusland betaalt die van Poetin. De bevolking betaalt aan beide kanten terwijl de machtsstructuren groeien. Daar komt information warfare en cognitive warfare bovenop. Ik neem niet automatisch ieder oorlogsbeeld voor waar aan omdat het op een scherm verschijnt; we leven in een wereld van AI, deepfakes, psyops, propaganda en volledig gecontroleerde beeldselectie. Het veel grotere punt is dat informatie zelf onderdeel van de oorlog is geworden. Het slagveld zit niet alleen in Oekraïne, maar in het hoofd van de bevolking. Mensen moeten bang blijven, kampen kiezen en iedere volgende uitbreiding van defensie, surveillance en staatsmacht als noodzakelijk ervaren. Rusland doet dat met zijn bevolking en het Westen doet hetzelfde met de zijne. Andere verhalen, dezelfde methode: creëer een vijand, maak de situatie permanent urgent en laat mensen zelf om meer controle vragen. Daarom zie ik Poetin, Zelensky, Rutte en Trump niet als vier leiders die toevallig ieder hun eigen richting op bewegen. Mijn these is juist dat ze binnen hetzelfde grotere geopolitieke kader opereren en dat de publieke vijandschap onderdeel is van dat spel. En daar past corona voor mij rechtstreeks in. Voor mij wordt die continuïteit nergens zo zichtbaar als eind februari 2022. Twee jaar lang draaiden politiek, media en maatschappelijk debat vrijwel obsessief om corona: besmettingen, modellen, persconferenties, toegangsbewijzen, mondkapjes, vaccinaties en steeds nieuwe maatregelen. Op 15 februari kondigde het kabinet aan dat vrijwel alle resterende beperkingen per 25 februari zouden verdwijnen. Vervolgens begint Poetin op 24 februari de invasie van Oekraïne en binnen één etmaal is het politieke theater totaal verwisseld: corona verdwijnt uit het centrum van de nieuwsagenda en Rusland, Oekraïne, NAVO, sancties, energie en oorlog nemen die plaats vrijwel volledig over. Op 25 februari verdwenen tegelijkertijd de anderhalve meter, het grootste deel van de mondkapjesplicht en grotendeels de coronapas. Dat abrupte wisselen van setting is voor mij cruciaal. Eerst wordt de bevolking twee jaar lang in permanente coronacrisis gehouden en vrijwel op het moment dat dat hoofdstuk politiek wordt afgesloten, staat het volgende allesoverheersende crisisnarratief al klaar. Van virusdreiging naar oorlogsdreiging, van OMT en besmettingsmodellen naar NAVO, sancties, defensie en energie, zonder dat de permanente crisisstand werkelijk verdwijnt. Ik zie daarin geen toevallige reeks losse gebeurtenissen, maar een veel groter gecoördineerd proces waarin het onderwerp verandert terwijl angst, information warfare, kampvorming, technologische versnelling en centralisering van macht gewoon doorlopen. Dat is ook waarom ik de oorlog niet los van corona bekijk. Voor mij veranderde vooral het script waarmee dezelfde bevolking werd bestuurd. De corona-NPC werd vrijwel van de ene op de andere dag geopolitieke expert en kreeg meteen een nieuwe set helden, vijanden en morele verplichtingen aangeboden. Eerst moest iedereen positie kiezen rond vaccins en maatregelen, daarna rond Poetin en Zelensky. Eerst legitimeerde het virus uitzonderingsbeleid en digitale controle, daarna legitimeerde de oorlog miljarden voor defensie, drones, AI, surveillance en veiligheidsinfrastructuur. De setting wisselde razendsnel; de richting van de machtsopbouw niet. Daar ligt voor mij uiteindelijk het grotere doel: niet Rusland dat het Westen verslaat of het Westen dat Rusland verslaat, maar steeds verder gecentraliseerd en internationaal gecoördineerd bestuur. Noem het wereldregering, global governance of technocratische controle; de naam interesseert me minder dan de structuur. Eén wereldpresident en één vlag zijn daarvoor helemaal niet nodig. Het kan ontstaan via gekoppelde databases, digitale identiteit, internationale veiligheidsstructuren, financiële systemen, AI, grensoverschrijdende surveillance, technologische standaarden en supranationale instituties die steeds meer beslissingsmacht naar boven trekken. Nationale staten kunnen ondertussen gewoon ruzie blijven maken. Sterker nog, permanente vijandschap levert precies de crises waarmee verdere centralisering kan worden verkocht. En dan krijg je telkens dezelfde Pavlovreactie van de geopolitieke NPC: “Maar Poetin en Zelensky zijn totaal niet vergelijkbaar!” Niemand zegt dat hun kostuum hetzelfde is. Het punt is dat ze op hetzelfde podium staan. De één heeft Rusland nodig als belegerde vesting, de ander Rusland als existentiële vijand. Beide verhalen voeden militarisering, technologie, controle en miljardenstromen. Maar blijf vooral ruzieën over welke clown de held is. Dat is precies het matrixconformisme waar ik klaar mee ben: NAVO-aanhangers die braaf hun held kiezen, maar net zo goed alternatieve media die denken dat ze het systeem hebben doorzien omdat ze Poetin tot anti-globalistische verlosser hebben uitgeroepen. Ander teamshirt, hetzelfde frame. Daarom kijk ik niet naar wie zogenaamd de good guy of bad guy is, maar naar wat er structureel groeit: defensiegeld, drones, AI, databases, digitale identificatie, surveillance, veiligheidsdiensten, informatiecontrole en internationale coördinatie. Dat is voor mij de echte machtsverschuiving. Zolang mensen zich laten opsluiten in “pro-Poetin” versus “pro-NAVO”, blijven ze naar de acteurs kijken en elkaar bevechten terwijl achter hen de infrastructuur van steeds verdergaande controle wordt gebouwd. De oorlog tussen de kampen is het verhaal dat je te zien krijgt; de centralisering van macht, technologie, data en controle is waar ik naar kijk.