یه رعد و برق زد که وسط روز هم نورش مثل فلاش عکاسی خورد به دیوارای خونه؛ صدای چند ثانیه بعدش به قولی برق از سه فازمون پروند.
قدیمی‌ترین گونه‌ای که از اینا میشناسم دغدغه‌اش فنگشویی بود؛ دوره بعدی شدن عکاس یا مدل عکاسی؛ بعدیا اینتریور دیزاینر و طراح جواهر؛ الانم رو برنامه کیمچی میخورن تا ریدنشون تنظیم شه.
نه خرکیف شدن از افزایش حقوق سالانه تو کتم میره، نه دهنی که دلال و نزول‌خور از بقیه سرویس میکنن.
اگر نظام آموزشی فقط بتونه تناسب ریاضی رو درست یاد بده، هموطن نه اجازه میده به این شدت درش بذارن، نه به این شدت در کسی میذاره.
اگه امکان برگشت صد در صدی داشت، حتما اعتیاد رو تا حد کارتن خوابی امتحان می‌کردم تا حس فراغت از هر چیزی، به جز یک چیز رو تجربه کنم؛ هرچند که همون امکان برگشت، اصل قضیه رو زیر سوال می‌برد.
با چیزایی که از دم در زندگیم تا ابعاد کلان دنیا می‌بینیم و میخونم (فقر تا جنگ و آینده AI و بشریت)، بیشتر از هر زمانی نیاز دارم در مورد مفهوم و اثرات امید و ناامیدی مطالعه کنم.
Amin retweeted
۱۰ ۱۵ سال پیش دوست جهان دیده ام سیامک (که آیدیش رو پیدا نمیکنم تگش کنم) یه جا نوشت پیتزای خوب یعنی پنیر مرغوب + سس پایه + چند برگ ریحون روی خمیر مناسب. من گفتم چه حرف عجیبی میزنه اینکه نون پنیره. پس تکلیف قارچ و فلفل دلمه و سوسیس چی میشه؟ خلاصه روزگار گذشت و من ۴۰ سالم شد و فهمیدم که پیتزای با کیفیت یعنی مارگریتا. هر تاپینگی که اضافه بشه صرفا اغتشاش طعم ایجاد میکنه که نا مرغوب بودن طعم پایه پیتزا مشخص نباشه.
شاید بگین پاییز دلگیره و این صحبتا، ولی هر سال منتظرم اولین بارون حسابی پاییزی بیاد و در بالکن رو باز بذارم، فیلم ببینم و دیروقت بخوابم و ظهر فردا، با صدای بارون بیدار شم. امروز به همین صورت یک جون به جون‌هام اضافه شد.
حالا اونایی هم که جنسی تو دست دارن، دارن زنگ میزنن که بفرستم و بیا ببر و ...
یعنی نقدینگی برای خرج روزانه زندگی هم نمونده برای کسی. این فروختن‌ها برای سود نیست، برای بقاست.
این شرایط برای من پیش اومده و متاسفانه چون قابلیت تظاهر و همراهی رو نداشتم، کاملا جدی یه دونه نمک ساشه به مشتری جایزه دادم.
