Oneduya

Ophelia'nın Yazgısı, Eleni'nin Kalbinde; Hamlet'in Aşkı, Oruç'un Ruhunda.. Hamlet, Ophelia'ya sevgisinin bütün yıldızlardan daha gerçek olduğunu söylüyor; Eleni ise o yıldızların altında sevginin nasıl bir yaraya dönüşebildiğini anlatıyor. Oruç, Hamlet'in inkâr edilemeyen sevgisini; Eleni ise Ophelia'nın aşkın bütün ağırlığını taşıyan ruhunu hatırlatıyor.. Shakespeare, Hamlet’in Ophelia’ya yazdığı mektupta sevgiyi kâinatın bütün hakikatlerinden üstün tutmuştu. Yıldızların ateşinden, güneşin hareketinden, dünyanın bütün gerçeklerinden şüphe edilebilirdi; fakat Ophelia’ya duyulan aşktan asla. Çünkü Ophelia, Hamlet için yalnızca sevdiği kadın değil, varlığının bütün şüphelerini susturan tek hakikatti. Oruç’un Eleni’ye duyduğu sevgi de böylesi bir hakikatin başka bir çağdaki tezahürü sanki. Eleni, Oruç’un hayatında karşılaştığı bir tesadüf değil, bütün yolların sonunda ruhunun dönüp dolaşıp bulduğu kaderdi. Fakat Shakespeare’in kaleme aldığı bu aşkın bir de diğer yüzü vardı: Hamlet’in zamanın zulmüne karşı yükselttiği o meşhur isyan. Eleni’nin “Kim dayanabilir zamanın kırbacına, sevgisinin kepaze edilmesine?” sözleri, sanki Ophelia’nın yüreğinden geçerek yüzyıllar sonra yeniden yazılmış bir tirat. Hamlet, Ophelia’ya sevgisinin bütün şüphelerden azade olduğunu anlatırken Eleni, bir insanın en kutsal duygusunun bile zamanın ellerinde nasıl incitilebildiğini sorguluyor. Biri aşkı sonsuzluğa emanet ediyor, diğeri sonsuzluğun içinde incinmiş bir kalbin ne kadar dayanabileceğini… Hamlet’in Ophelia’sı, sevginin bir insanın ruhunda açabileceği en derin anlamdı; Oruç’un Eleni’si de öyle. Hamlet’in mektubunda Ophelia’ya ayrılan her kelime, Oruç’un Eleni’ye söyleyemediği cümlelerin asırlar öncesinden yazılmış hâli gibi. Ophelia, Hamlet’in kalbinde dünyanın bütün hakikatlerinden daha gerçek bir sevdaydı; Eleni de Oruç’un hayatında bütün kayıpların ortasında bile vazgeçemediği tek varlıktı. Ne var ki onların trajedisi, sevginin yokluğunda değil, bu kadar büyük bir sevginin iki insanın kaderinde böylesine ağır bir imtihana dönüşmesinde saklıydı.. Belki de Shakespeare bugün yaşasaydı Hamlet’in kalbine Oruç’u, Ophelia’nın ruhuna Eleni’yi yerleştirirdi. Çünkü bazı kadınlar bir adamın hikâyesinde yalnızca sevilen kişi olarak kalmaz; onun bütün varoluşunun şiirine dönüşür. Bazı adamlar da bir kadının kalbinde yalnızca bir aşk değil, hem inanmak istediği en güzel hakikat hem de sorgulamaktan yorulmadığı en büyük kader olurdu.. Hamlet’in Ophelia’ya yazdığı mektup, sevginin şüpheye meydan okuyan hâliydi; Oruç’un Eleni’ye aşkı da aynı yeminin başka bir sureti. Ve belki Eleni’nin sözleri, Ophelia’nın asırlar sonra bulduğu sestir: Bir aşkın ölümsüzlüğü kadar, o aşkı taşıyan kalbin de bir sınırı vardır.

Ophelia'nın Yazgısı, Eleni'nin Kalbinde; Hamlet'in Aşkı, Oruç'un Ruhunda.. Hamlet, Ophelia'ya sevgisinin bütün yıldızlardan daha gerçek olduğunu söylüyor; Eleni ise o yıldızların altında sevginin nasıl bir yaraya dönüşebildiğini anlatıyor. Oruç, Hamlet'in inkâr edilemeyen sevgisini; Eleni ise Ophelia'nın aşkın bütün ağırlığını taşıyan ruhunu hatırlatıyor.. Shakespeare, Hamlet’in Ophelia’ya yazdığı mektupta sevgiyi kâinatın bütün hakikatlerinden üstün tutmuştu. Yıldızların ateşinden, güneşin hareketinden, dünyanın bütün gerçeklerinden şüphe edilebilirdi; fakat Ophelia’ya duyulan aşktan asla. Çünkü Ophelia, Hamlet için yalnızca sevdiği kadın değil, varlığının bütün şüphelerini susturan tek hakikatti. Oruç’un Eleni’ye duyduğu sevgi de böylesi bir hakikatin başka bir çağdaki tezahürü sanki. Eleni, Oruç’un hayatında karşılaştığı bir tesadüf değil, bütün yolların sonunda ruhunun dönüp dolaşıp bulduğu kaderdi. Fakat Shakespeare’in kaleme aldığı bu aşkın bir de diğer yüzü vardı: Hamlet’in zamanın zulmüne karşı yükselttiği o meşhur isyan. Eleni’nin “Kim dayanabilir zamanın kırbacına, sevgisinin kepaze edilmesine?” sözleri, sanki Ophelia’nın yüreğinden geçerek yüzyıllar sonra yeniden yazılmış bir tirat. Hamlet, Ophelia’ya sevgisinin bütün şüphelerden azade olduğunu anlatırken Eleni, bir insanın en kutsal duygusunun bile zamanın ellerinde nasıl incitilebildiğini sorguluyor. Biri aşkı sonsuzluğa emanet ediyor, diğeri sonsuzluğun içinde incinmiş bir kalbin ne kadar dayanabileceğini… Hamlet’in Ophelia’sı, sevginin bir insanın ruhunda açabileceği en derin anlamdı; Oruç’un Eleni’si de öyle. Hamlet’in mektubunda Ophelia’ya ayrılan her kelime, Oruç’un Eleni’ye söyleyemediği cümlelerin asırlar öncesinden yazılmış hâli gibi. Ophelia, Hamlet’in kalbinde dünyanın bütün hakikatlerinden daha gerçek bir sevdaydı; Eleni de Oruç’un hayatında bütün kayıpların ortasında bile vazgeçemediği tek varlıktı. Ne var ki onların trajedisi, sevginin yokluğunda değil, bu kadar büyük bir sevginin iki insanın kaderinde böylesine ağır bir imtihana dönüşmesinde saklıydı.. Belki de Shakespeare bugün yaşasaydı Hamlet’in kalbine Oruç’u, Ophelia’nın ruhuna Eleni’yi yerleştirirdi. Çünkü bazı kadınlar bir adamın hikâyesinde yalnızca sevilen kişi olarak kalmaz; onun bütün varoluşunun şiirine dönüşür. Bazı adamlar da bir kadının kalbinde yalnızca bir aşk değil, hem inanmak istediği en güzel hakikat hem de sorgulamaktan yorulmadığı en büyük kader olurdu.. Hamlet’in Ophelia’ya yazdığı mektup, sevginin şüpheye meydan okuyan hâliydi; Oruç’un Eleni’ye aşkı da aynı yeminin başka bir sureti. Ve belki Eleni’nin sözleri, Ophelia’nın asırlar sonra bulduğu sestir: Bir aşkın ölümsüzlüğü kadar, o aşkı taşıyan kalbin de bir sınırı vardır.