Mizantropia

KAŻDY ALKOHOLIK KIEDYŚ PRZESTAJE PIĆ. ALE NIE KAŻDY ZA ŻYCIA. Brutalne? Tak. Ale alkoholizm też jest brutalny. „Kiedyś się coś stanie.” To zdanie mój jeszcze mąż powtarzał wiele razy. I właśnie się stało. Tydzień temu mój teść, czynny alkoholik, został znaleziony nieprzytomny i leżący. Wylew. Trochę ponad 50 lat. Żyje. Ale lekarze nie dają mu większych szans. I wiecie co? Nagle przestają mieć znaczenie wszystkie teksty typu: „Przecież on tylko pije.” „Każdy czasem wypije.” „To jego życie.” „Jak będzie chciał, to przestanie.” „Nie przesadzaj, przecież jeszcze żyje.” No właśnie. Jeszcze. Choroba alkoholowa to nie jest tylko butelka postawiona na stole. To nie jest tylko bełkot po alkoholu. To nie jest tylko kac następnego dnia. To choroba, która przez lata może niszczyć cały organizm. Serce. Wątrobę. Trzustkę. Układ nerwowy. Ciśnienie. Naczynia krwionośne. I tak, ktoś może napisać: „To nie przez alkohol. To przez nadciśnienie.” Być może. Ale alkoholizm bardzo często idzie w parze z problemami zdrowotnymi, które potrafią doprowadzić człowieka do dramatycznego końca. Jeden dostanie raka. Drugi umrze z powodu choroby wątroby. Trzeci będzie miał problemy z sercem. Czwarty dostanie udaru. A piąty pewnego dnia może już po prostu nie wstać. I wtedy rodzina stoi obok łóżka i zastanawia się: „Dlaczego wcześniej nic z tym nie zrobiliśmy?” Tylko że rodzina często próbowała. Prosiła. Błagała. Krzyczała. Tłumaczyła. Zabierała butelki. Ukrywała problem przed innymi. Ratowała. Sprzątała. Wierzyła. Dawała kolejne szanse. A osoba uzależniona mówiła: „Przecież nic się nie dzieje.” Aż pewnego dnia wydarzyło się wszystko. Nie piszę tego po to, żeby powiedzieć: „Wylew był przez alkohol.” Tego nie wiem. Piszę o czymś innym. O tym, że alkoholizm jest ciężką chorobą i nie wolno go bagatelizować. Nie czekajcie na moment, w którym organizm powie „dość”. Nie czekajcie na karetkę. Nie czekajcie na diagnozę. Nie czekajcie na pogrzeb. Bo kiedy ktoś przez lata mówi: „Przecież nic mi nie będzie.” czasami życie odpowiada: „Sprawdźmy.” Mój teść ma trochę ponad 50 lat. To miał być jeszcze środek życia. Jeszcze tyle rzeczy mogło się wydarzyć. Jeszcze tyle zwykłych dni. I właśnie dlatego tak bardzo boli świadomość, że człowiek może latami patrzeć, jak jego życie i zdrowie rozpadają się kawałek po kawałku, a mimo to wciąż mówić: „Mam nad tym kontrolę.” Nie. Uzależnienie nie pyta, ile masz lat. Nie pyta, czy masz dzieci. Nie pyta, czy masz wnuki. Nie pyta, czy jesteś potrzebny rodzinie. I nie pyta, czy jesteś gotowy umrzeć. Dlatego jeśli ktoś obok Ciebie pije i mówi: „Kiedyś przestanę.” nie zakładaj, że to „kiedyś” na pewno nadejdzie. Bo czasami kiedyś przychodzi za późno.