Liturgiczne Wspomnienie Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny przypomina nam, że Maryja, od wczesnego dzieciństwa, całe swoje życie poświęciła Bogu. Wyrażało się to w wiernym wypełnianiu woli Bożej. Za Jej przykładem winniśmy i my składać Bogu ofiarę z naszego życia.
Jezus wyrzuca handlarzy ze świątyni, którzy zamienili ją w targowisko. Świątynią dla Boga jest też nasze serce, które można tak zapełnić własnymi sprawami, że przestanie być przestrzenią modlitwy I słuchania Boga. Chrystus pragnie je oczyscić i uczynić miejscem Jego obecności.
Jezus zapłakał nad Jerozolimą i zapowiedział jej zniszczenie, gdyż miasto nie rozpoznało czasu swego nawiedzenia. Nas też nawiedza Bóg przez proroków Kościoła. Umiejmy rozpoznawać czas naszego nawiedzenia.
Dnia 18 listopada wspominamy w liturgii bł. Karolinę Kózkównę (1898-1914). Była wzorową córką, pomagała rodzicom, angażowała się w życie parafii, uczyła dzieci katechizmu. Poniosła śmierć z rąk żołnierza, w obronie swojej godności i czystości. Jest wzorem dla młodzieży.
W ostatnich tygodniach roku liturgicznego Bóg przemawia słowami Apokalipsy. We wtorek 33.tygodnia zwykłego słyszymy słowa: "masz imię, które mówi, że żyjesz, a jesteś umarły". Można mieć opinię człowieka wierzącego, a wewnętrznie być martwym. Dbajmy o wewnętrzną więż z Bogiem.
Jezus w pobliżu Jerycha przywrócił wzrok niewidomemu żebrakowi, gdy ten wyznał przed Nim swoją wiarę i błagał o dar widzenia. Prośmy Chrystusa o lepszy wzrok wiary, abyśmy w Nim zawsze widzieli naszego Zbawiciela, który wskazuje nam drogę do nieba.
W przypowieści o talentach Chrystus przypomina nam, że wszyscy otrzymaliśmy od Boga uzdolnienia, talenty, wedle naszych możliwości i życiowego powołania. Są to dobra,które należy pomnażać i którymi trzeba się dzielić z innymi. Na końcu życia będziemy z nich przez Boga rozliczeni.
Świat przekonuje nas, że szczęście płynie z życia bez ograniczeń i zasad. Tymczasem natchniony psalmista głosi: "Błogosławiony człowiek, który służy Panu i wielką radość znajduje w Jego przykazaniach" (Ps.112,1) Wybierajmy drogę Bożych przykazań.
W liturgiczne Wspomnienie Pierwszych Męczenników Polski: Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna, polecajmy za ich przyczyną Bogu naszą Ojczyznę i nasz Naród, aby Polska budowała swoją przyszłość na wartościach ewangelicznych i patriotycznych.
Jezus na pytanie ciekawskich faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział, że nie przyjdzie ono w sposób dostrzegamy, i że ono już jest pośród ludzi. Mówiąc to, miał na myśli swoją zbawczą misję, której celem było urzeczywistnić to królestwo na ziemi.
W Narodowe Święto Niepodległości modlimy się za naszą Ojczyznę, aby była kochana przez wszystkich swoich synów i córki, aby była bezpieczna w gronie europejskich narodów, aby ci, którzy sprawują w niej władzę, troszczyli się o dobro wszystkich obywateli.
"Słudzy nieużyteczni jesteśmy, wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonac" (Łk 17,10b). Tymi słowami Chrystus wskazal nam w jakim stylu winniśmy pełnić naszą służbę wobec Boga i ludzi: w pokorze, bez oczekiwania na uznanie i wdzięczność.
W święto Rocznicy Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej przypominamy sobie o obecności Boga pośród swego ludu. Wraz z całym Kościołem dziękujemy Bogu za wszystkie świątynie wzniesione rękami wiernych, odnawiamy naszą więż ze Stolicą Apostolską i upiękniamy świątynie naszych serc.
Roztropność to jedna z kardynalnych cnót, której nie da się udawać. Winna być obecna w każdej innej cnocie. W przypowieści Pana Jezusa zdobiła ona panny, które były dobrze przygotowane na przybycie oblubieńca. Maryjo, Panno roztropna, módl się za nami.
"Nie możecie służyć Bogu I Mamonie" - mówi dziś do nas Jezus. Mamona to nie tylko pieniądze i mienie, ale także chciwość oraz pokładanie w bogactwie poczucia bezpieczeństwa. Jako chrześcijanie winniśmy promować wartości duchowe, wskazane przez Boga.
W przypowieści o nieuczciwym rządcy Chrystus nie pochwala oszustwa i matactwa, ale wzywa nas do większej gorliwości w zatroskaniu o osiągnięcie celu ostatecznego, jakim jest życie wieczne w domu Ojca. "Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie" (Flp 3,20a).
Bóg troszczy się o każdego człowieka. W niebie jest wielka radość z każdego nawrócenia się do Boga. Módlmy się za osoby, które żyją z dala od Boga i za te, które z różnych powodów oddaliły się od stada, jakim jest wspólnota Kościoła, aby powróciły do grona przyjaciół Boga.
Chrystus swoim uczniom postawił duże wymagania. Ci, ktorzy chcą iść za Nim nie powinni być przywiązani do innych ludzi i do dóbr materialnych oraz powinni być gotowi do znoszenia cierpień z Jego powodu. "Kto nie dźwiga swego krzyża, a idzie za Mną, nie może być moim uczniem".
Chrystus znowu nam przypomina, że jesteśmy zaproszeni na ucztę, podczas której słuchamy słowa Bożego I przyjmujemy Chleb Eucharystyczny. Nie wymawiajmy się, ale chętnie przybywajmy na Ucztę Eucharystyczną.





