Chef 🧑🍳 Pipe in one hand, aged wine in the other, lost in a book by the fire. Gentleman of quiet vices and good stories. 🍷📖🔥
Bethesda, MD
Joined January 2015
- Tweets10.9K
- Following828
- Followers3.4K
- Likes57.7K
سفری بی آغاز
سفری بی پایان
سفری بی مقصد
سفری بی برگشت
سفری تا کابوس
سفری تا رویا
با حریق یادها همسفرم
وقتی دورم به تو نزدیکترم
🧠💻 retweeted
شما عوضی‌ها نمیدونین افشای هویت چه خطراتی برای یه نفر و برای خونواده‌ش میتونه داشته باشه؟ برای لودگی و حسادت و حقارت هر گهی میخورین؟ وجدان ندارین کثافتها!؟
گر یک شب تو را در خواب بینم
به دریا نقشی از مهتاب بینم
دوباره بینُمت خندون بیایی
دوباره سینه رو بی تاب بینم
بیا
بار سفر بندیم
از این دشت
من بخاطر دردهای مزمن و طولانی بیماری خودایمنی دچار #فایبرومایالژا شدم، و مشکل داشتن هر دو بیماری اینه که همیشه درد بسیار زیادی رو تحمل می‌کنید در حالی که دکترها نمی‌فهمند چقدر از این درد مربوط به التهاب و خودایمنی و چقدر #فایبرومایالژا ست
پیگیری هر دو بسیار سخت و زمان‌بر هست 👇🏻
اوایل دی ماه بود که دکترها گفتند دچار سندرم مزمن #فیبرومیالژیا شدم و متعاقب اون بیمارستان یه نامه برای محل کارم داد که اعلام کرد باید برای مدتی از محل کارم دور باشم و استراحت کنم، سندرمی که تمام زندگیم رو زیر و رو کرد؛ درد گسترده و غیر قابل تحمل تو عضلات و مفاصلم، خستگی شدید👇🏻
وقتی آزمایش التهاب و بالابودن فاکتورهای خودایمنی رو نشون میده همچنان ممکنه بک قسمتی از دردها مال فایبرومایالژا باشه
مخصوصا برای اونهایی که به سوریازیس آرتریت یا connective tissue disorder مبتلا هستند مثل من و دردهای استخوانی و مفتصل ممکنه بخاطر خودایمنی یا فایبرومایالژا باشه 👇🏻
🧠💻 retweeted
If you see people questioning players from the Islamic Republic’s national team, maybe you should stop for a moment and ask yourself why.
Maybe there’s something you don’t know.
These players have repeatedly and publicly supported the regime’s leaders and its crimes. They have also echoed the regime’s propaganda by attacking other countries, including the United States and Israel.
Were they “just footballers” then?
No. Absolutely not!
This is not an ordinary national team where players are selected only for their football ability. There are many political and ideological filters they must pass before they are allowed to represent the Islamic Republic.
Right now, while you’re reading this, I suggest you search for the name Rashid Mazaheri, the former goalkeeper of Iran’s national team. Look up where he is today.
He was a teammate of many of the very players you are defending.
Before speaking, do your research.
Whatever your opinion of Trump, or anyone else, don’t end up amplifying the Islamic Republic’s propaganda.
🧠💻 retweeted
ترجمه پست حسین عبدالحسین (روشنفکر معروف عرب):
یک قرن درگیری، ده‌ها هزار کشته، چهار دولت درمانده (لبنان، سوریه، عراق، ایران) و سه اقتصاد در حال فروپاشی.
همه این‌ها برای آزادی فلسطین از رود تا دریا و برای ایجاد یک فلسطین مستقل.
تاریخ تشکیل فلسطین معلوم نیست و این درگیری پایانی ندارد.
فلسطین یک هدف نیست، یک فرقه مرگ است.
حتی اگر یک فلسطین ایجاد شود، در کل تاریخ فلسطینیان هیچ شاهدی وجود ندارد که نشان دهد فلسطینیان بتوانند قادر به اداره یک کلوپ پیشاهنگی باشند چه برسد به اداره یک کشور.
فلسطین یک آشفتگی دیگر خواهد بود، مثل لبنان، سوریه، عراق، غزه.
دیگر بس است! اعراب و ایرانیان برای شیوه زندگی درمانده‌ای به نام فلسطین بهای سنگینی پرداخته‌اند.
به عنوان یک عرب می‌گویم که ما باید هر چه زودتر ببازیم و تسلیم شویم. ملت‌های موفق ملت‌هایی هستند که می‌دانند چه زمانی ببازند و چه زمانی ببرند.
ژاپن نزدیکترین متحد آمریکایی شد که دو بمب اتمی بر سرش ریخته بود. ژاپن تا همین امروز میزبان پایگاههای نظامی آمریکاست (آیا این اسمش اشغال است؟). آلمان و ایتالیا و کره جنوبی نیز به همچنین. مردم خودشان را به آب و آتش می‌زنند که بروند در این کشورها زندگی کنند، کشورهایی که باختند، تسلیم شدند، شکست را پذیرفتند، و بهترین دوستِ دشمنان قبلی‌شان شدند.
دیگر بس است! حماس باید تسلیم شود، تشکیلات خودگردان فلسطینی باید منحل شود و همه رهبرانش بازنشسته شوند.
باید به اردوغان گفته شود که ۳۰ سال ماندن در قدرت مغزش را معیوب و او را دیوانه کرده.
این حس تزلزل و ناامنی قطر که مدام می‌خواهد توجهات را به خودش جلب کند و باعث ترویج مرگ و نابودی شده باید به پایان برسد.
روحانیون ایران باید به مساجد بازگردند و فقط به شغل پیش‌نمازی مومنین بپردازند، و به ایرانیانی که می‌دانند چگونه از عهده اداره دولت بربیایند اجازه دهند اداره امور را به دست بگیرند و...
فلسطینی‌ها در بهترین حالت باید به تشکیل شوراهای محلی خودگردان رضایت دهند بهره ببرند از اقتصاد عالی و زیرساخت‌های خوبی که اسرائیل در اختیارشان قرار می‌دهد.
*غزه فقط ۴۰ روز است که برق ندارد،*،اما *بغداد ثروتمند تمام تابستان داغ را بدون برق سر کرد!!.* و لبنان فقیر در بهترین حالت فقط توانست ۱۳ درصد از برق خود را تولید کند!، تازه آن هم به لطف هدایای نفتی عراقی‌ها.
دیگر بس است! فلسطین‌بازی بس است!!. بومی‌بازی بس است! توهم استعمار بس است!!!..
از این به بعد زندگی کنید و بگذارید ملتها و مردم زندگی کنند.!!!
اخ چه حالی داد این تساوی
مخصوصا چقدر حال اون نایاک مالی که از بنگاه‌های لاس‌وگاس احتمالات حساب میکردو اون یکی مالندگان براش غش و صعف میکردن گرفته شد ؛)
بیش باد
🧠💻 retweeted
Factoid: Trita Parsi is the only person in Washington ever to come into my office and lobby me to cut off support for the Iranian people. It was obvious to me at that moment what was going on. Years before it would become even more clear.
با لباس آمریکا دارم می‌رم یک رستوران/قلیونی ترکی برای بازی آمریکا و ترکیه
دیگه برنگشتم یادم گرامی بادا
آکادمی نوروساینس یعنی کجا؟ آکادمی یعنی دانشگاه؟ و بالاترین جایگاه یعنی رییس آکادمی نوروساینس؟
واقعا آکادمی نوروساینس داریم تو ایران؟
حالا من نمی‌دونم ایشون خودش رو برای کی می‌گیره ولی واقعا کجاست اکادمی ؟ جدی هست؟
🧠💻 retweeted
اگر یک نویسندهٔ فرانسوی، مانند مرجان ساتراپی به جای وارونه جلوه دادن جنایت جمهوری اسلامی در کشتار بیش از ۳۷۰ ایرانی در سینما رکس، زنده سوزاندن ۶۴۲ نفر از اهالی روستای اُرادور-سور-گلان در کلیسا و انبارها توسط نازی‌ها در سال ۱۹۴۴ را به شکل روایتی شخصی و کودکانه وارونه جلوه می‌داد، نه تنها مورد تمجید قرار نمی‌گرفت و نشان لژیون دونور دریافت نمی‌کرد، بلکه با تبعات قانونی سنگینی مواجه می‌شد.
«هنر در پی کشف حقیقت به معنای علمی و تجربی آن نبوده و نیست.»
این گزاره می‌تواند درست باشد یا نباشد، اما درست بودن آن، هنرمند را در برابر قانون از مسئولیت سلب نمی‌کند.
مرز آزادی بیان هنری در ایران آزاد فردا کجاست؟
پاسخ ساده‌ای برای این پرسش وجود ندارد، چراکه هر جامعهٔ زخم‌خورده‌ای که تاوان سنگینی برای اشتباهات گذشته‌اش پرداخته، دیر یا زود باید جای درست خود را جایی مابین پذیرش مسئولیت در برابر حافظهٔ تاریخی و آزادی مطلق بیان تعریف کند و بتواند میان این دو قطب، موازنه و تعادل برقرار کنند. چیزی که بدیهی‌ست، این است که پاسخ این پرسش را باید در یک چارچوب حقوقی جست.
در نظام‌های حقوقی دموکراتیک، هنرمند از اصل قوی آزادی بیان برخوردار است. این آزادی شامل حق بازآفرینی وقایع تاریخی، تغییر روایت برای اهداف داستانی، و حتی به تصویر کشیدن احساسات جمعی نادرست یا مبتنی بر شایعه می‌شود. دادگاه‌های غربی این را روایت شخصی می‌دانند، نه جعل تاریخ. با این حال، این آزادی مطلق نیست. آسیب به اعتبار اشخاص حقیقی زنده از طریق اتهامات کذب، یا انکار و کوچک‌نمایی جنایاتی که از نظر حقوقی با عنوان جنایت علیه بشریت به رسمیت شناخته شده‌اند عواقب حقوقی دارند. در فرانسه، آلمان، اتریش و سایر کشورهای اروپایی، این دستهٔ دوم صریحاً جرم‌انگاری شده است و هنرمند نمی‌تواند پشت سپر آزادی بیان هنری پنهان شود.
آثار تاریخی تخیلی برای خروج از این فضای پرخطر، از ابزار سلب مسئولیت قانونی (disclaimer) استفاده می‌کنند. جمله‌هایی مانند «این اثر درامی تخیلی است و برخی رویدادها و شخصیت‌ها برای اهداف داستانی تغییر یافته‌اند.» این سپر حقوقی، نویسنده و ناشر را مصون می‌دارد. «پرسپولیس» مرجان ساتراپی چنین سلب مسئولیتی ندارد، چون اصلاً خاطرات شخصی مؤلف است، نه اثری تخیلی. این انتخاب، وزن حقوقی و اعتباری اثر را کاملا تغییر می‌دهد و با هوشمندی، روایت کودکانه را آینه‌ای می‌کند که حقایق حساس تاریخی در آن وارونه بازتاب می‌یابند و مخاطب این وارونگی را نه از نویسنده، بلکه از زبان کودکی می‌شنود که خود واسطهٔ روایت والدینش است.
وقتی اثر به عنوان خاطره ارائه می‌شود و نه داستان، و وقتی روایت کودکانه اطلاعات تاریخی نادرست را بازتولید می‌کند بدون آنکه هیچ‌جا از سوی راوی بزرگ‌سال اصلاح شود، آنگاه محدودیت شناختی آن کودک تبدیل به ابزار روایی می‌شود که بار اصلاح را از نویسنده برمی‌دارد. نویسنده‌ای که این تحریف را خاطره معرفی می‌کند و می‌داند میلیون‌ها خواننده‌ای که هیچ شناختی از تاریخ ایران ندارند آن را خواهند خواند، به خوبی از ابعاد مسئولیتش آگاه است.
در ایران آزاد فردا، و زمانی که جنایات ۴۷ سال گذشته از نظر حقوقی به عنوان جنایت علیه بشریت به رسمیت شناخته شوند، انکار یا تحریف آگاهانهٔ این رویدادها، حتی در قالب هنری، باید تبعات قانونی پیدا کند. فراموش نکنید که جرم‌انگاری انکار هولوکاست در اروپا دهه‌ها پس از وقوع آن اتفاق افتاد.
شرق‌زدگی با حجابِ شاهنامه!
مشکلِ ما در ایران، به جماعتِ پایدارچی و حزب‌الهی خلاصه نمی‌شود. مشکلِ ما در ایران، از دیرباز، از پیش از انقلاب، نوعی شرق‌زدگی است که مانند یکی از پایه‌گذارانِ فکری‌اش، آل احمد، نه غرب را زیسته، نه زندگیِ غربی را در لایه‌هایِ انسانی و زبانی و فرهنگی و حرفهایِ آن زندگی کرده؛ و برداشتش از غرب بیشتر به حرفهایِ پامنبری و به ترجمه‌هایِ پر از غلط شبیه است تا به شناختی از درون.
مشکلِ ما در ایران جماعتی بوده و هستند که واقعاً باورشان شده که چون خورشید از شرق طلوع می‌کند، پس خورشیدِ خِرَد هم طبیعتاً شرقی است! از شرق طلوع می‌کند و در شرق، غروب!
مشکلِ ما در ایران با جماعتی است که فکر می‌کنند هنرمند، مثلاً مرجان ساتراپی، استادِ راهنمایِ یک گروه چندزمینه‌ایِ پژوهشیِ علمی بمعنایِ تجربیِ این اصطلاح است؛ و نه نقّاش یا ترانه‌سرا یا مجسمه‌سازی که نقّاشی و ترانه‌سرایی و مجسمه‌سازی برایش همان چیزی است که باید باشد، مانند هر آرت یا هنر دیگری: ابزاری کاتارتیک برای روان‌پالایی، یا تطهیرِ روان از عواطفِ منفی، دقیقاً از طریقِ بیانِ هنری و بیرون‌ریختن و عریان‌کردنِ آن عواطف.
مشکلِ ما در ایران با جماعتی است مذهب‌زده و شرق‌زده که با بدعتِ در دین و با جابجایی‌هایِ مرگبارِ مفهومی از حوزۀ عرفانی به حوزۀ سیاسی، نکبت و فاجعه آفریدند و نمی‌فهمند که هنر، از سنگ‌نگاره‌هایِ پیشاتاریخی تا داستان‌هایِ مصوّرِ مرجان ساتراپی، ابزاری بوده و هست برای «تحمّل‌پذیرکردنِ تحمّل‌ناپذیر»، برای تلطیفِ دردِ بودن و شدن یا همان دردِ زندگی، که بنی‌آدم محکومِ به بودن و شدن است و برای تحمّل‌پذیرکردنِ آن بوده که ابزاری آفریده بنام هنر.
مشکلِ ما در ایران با این جماعتِ پُرمدعا این بوده و هست که نه‌تنها تفاوت میان دیانت و سیاست را نفهمیدند، که تفاوتِ میان هنر و علم را هم نمی‌فهمند: هنر درپیِ کشفِ حقیقت بمعنایِ علمی و تجربیِ آن نبوده و نیست. هنر برای تحمّل‌پذیرکردنِ «دردِ بودن و شدن» است، دردی ذاتاً «معنوی» که مدام درپیِ یافتنِ «معنیِ» هستی است و مدام از یافتنِ آن نایافتنی درمی‌ماند و مدام این ناتوانی و سرخوردگی را در اعصارِ مختلف و با بیان‌هایی مختلف، استعلایی هنری می‌بخشد.
مشکلِ ما در ایران با جماعتی است پُرمدعا که نمی‌فهمند که هنر، بازتابی است از زمانۀ خودش.
مشکلِ ما در ایران با جماعتی است چنان شرق‌زده و پُرمدعا، که پس از پنج دهه انزوا، شناختش از غرب، از آتن تا روم و از روم تا انقلابِ صنعتیِ چهارم، بقدری سُست و فاقدِ زیرساخت‌هایِ معرفتیِ حدّاقلی بوده و هست که حتی این واقعیتِ بدیهی را هم نمی‌فهمد که بدونِ غرب و شش قرن تمدّنِ متأخرِ غربی، مستراح‌رفتنِ این جماعت هم با مشکلاتِ عدیده‌ای روبرو خواهد شد.
بماند به یادگار...
🧠💻 retweeted
Perceptograms: New visual mind-reading technique applicable to animals
nature.com/articles/s41467-0…
🧠💻 retweeted
As long as the Islamic Republic remains in power, global instability will continue to spread. This regime thrives on crisis, exporting conflict through proxy forces, undermining regional security, and normalizing violence beyond its borders.
#DigitalBlackoutlran
#IranMassacre