Tim Wellens

In gans het verhaal over sterke en minder sterke schouders vergeet men wel eens de tussengroep. Je weet wel, die “hardwerkende middenklasse”. De groep die geen aanspraak maakt op de meeste sociale voordelen en ook geen trukendoos ter beschikking heeft om minder belastingen te betalen. Dit heeft niets te maken met asociaal zijn, noch met afgunst voor mensen die veel meer hebben. Beide groepen kennen immers uitwassen, van een contraproductieve hangmatcultuur aan de ene kant, tot fiscale constructies waarbij de maatschappij doelbewust benadeeld wordt aan de andere kant. Punt is dat die “middenklasse” altijd in het mes lijkt te lopen. Die groep slaat niets kapot, stookt geen autobanden op bij stakingenspiketten, blokkeert geen kruispunten, vlucht niet met zijn kapitaal naar de Malediven en moet op het einde van het jaar geen “kosten maken”. Let wel, ik klaag niet. Wij zijn bij de gelukkigen die elke maand kunnen sparen en die goed kunnen leven. Ik heb wél zorgen om de toekomst van onze kinderen. Ik reken erop dat onze beleidsmakers een weg uitzetten die perspectief biedt voor hen zonder te polariseren. We moeten besparen, dat is helder, maar doe het dan gewoon en stap over uw particratische schaduw heen. Mij boeit het spelletje zwartepietschuiven echt niet. Probeer misschien eens uit te gaan van de grijze muizen zoals ik, in plaats van de uitzonderingen op te poken in de queeste naar de likes. Maak een sterk beleid en overtuig ons ervan dat het steek houdt. Schuif die (nachtelijk gefabriceerde) exceltabellen even opzij en laat het gezond verstand primeren. Het voorkomt “kamelen” en andere bezoeken aan de Koning. Plus est en vous (et nous).