کلوچی

پس اون همه ستاره، مال من نبود؟

دوست پسرم وسط دعوا یهو برگشت گفت «مطمئنی می‌خوای الان دعوا کنیم؟ استریکمون خیلی خوب بود آخه.» :))))))))

همه با هم دلقک مشتری‌ها هستیم. ولی احتمالا حقوقمون از دلقک‌ها کمتره. هورا.

یک جورهایی فوق‌العاده‌ست که آدم‌ها نسخه‌هایی از تو رو در خودشون ذخیره می‌کنن که فقط در حضور اون‌ها وجود داره.

یک شیطانی در من هست که هیچ خوشش نمیاد کارهایی که خوشحالم می‌کنن رو انجام بدم. ولم کن آشغال.

از صبح که پا شدم غروبه. سلام پاییز.

من وقتی تاخیر در حقوق:

وقت بذار رزومه‌ت رو آپدیت کن و خودت رو از این فلاکت نجات بده. لطفا.

این که شغلم بی‌معنیه رو پذیرفتم، ولی این که همه‌چیزش هم در یک‌جور اضطرار اتفاق می‌افته واقعا داره دیوانه‌م می‌کنه. همه‌ش باید با اون چیز بی‌معنی مثل مسئله‌ی مرگ و زندگی برخورد کنی و مغزم دیگه نمی‌کشه.

از دیدن دوست‌های جوانی‌م همیشه استقبال می‌کنم. دلم می‌خواد بدونم بقیه چطور دارن از پس این بزرگسالی تخمی برمیان.

یه ترم بالایی یه روز رندوم تو راهروی دانشگاه می‌بینتت و بهت می‌گه «یه پروژه دارم…» خیلی مهمه که حتما تا جای ممکن ازش فاصله بگیری. (کارشناسی ادیشن)

دایی کتاب رو باز کرد تا اون بخش‌هایی که برای پایان‌نامه‌م به درد می‌خورد رو بده بخونم. صفحه‌هاش پر از خط و یادداشت بود. یهو گفت «یادش بخیر. چی کار داشتم می‌کردم، چی کار دارم می‌کنم.» و یک لحظه به ذهنم خطور کرد که نکنه قراره دلم برای این ارشد کوفتی هم تنگ بشه؟

متاسفانه آدم دلش برای حرف زدن با کسایی تنگ می‌شه که دیگه هیچ حرفی باهاشون نداره.

در حالی که داشتم سالاد درست می‌کردم به این نتیجه رسیدم که خرد کردن خیارها در نور مایل بعدازظهر به مراتب از شغلم معنادارتره.

از اول صبح همه ازم کارهای فورس می‌خوان. اون هم چیزهایی که بودن و نبودنشون کلا تاثیری در جهان نداره، چه برسه به دیر و زودشون.

گفتم پروژه‌هام رو کم کنم درس بخونم. حقوقم نصف شده و کل امروز به جای این که هملت ماشین بخونم تو اینستاگرام ویدیوی تعمیر کمدهای قدیمی دیدم. مرگ بر من.

گفت‌وگویی که در مغزم شکل می‌گیره وقتی می‌خوام خودم رو برای انجام دادن کارهای احمقانه قانع کنم، مثل گفت‌وگوهای خبری صداو‌سیماست. همه یه چیز رو می‌گن، فقط وانمود می‌کنن دارن بحث می‌کنن.