Dominik Lewandowski

"Lekarz umarłych przystąpił obojętnie do zwłok, podniósł zasłonę, okrywającą twarz zmarłej dzieweczki i dotknął powierzchownie, końcami palców jej oczu, uszu i ust. Lekarz umarłych wypełnił formularz, zezwalający na pochowanie zwłok i wyszedł pośpiesznie, odprowadzony do drzwi przez d‘Avrigny‘ego." To fragment powieści "Hrabia Monte Christo" osadzonej w realiach XIX wieku. Już wtedy funkcjonował zawód koronera, lekarza stwierdzającego zgon. W Polsce od wielu lat nie możemy się doczekać jasnych przepisów dotyczących stwierdzania zgonu. Starostwa powiatowe tylko w niektórych regionach zatrudniają odpowiednich lekarzy. Rodziny zmarłych w kryzysowej sytuacji zamiast skupić sie na żałobie szukają lekarza, który mógłby stwierdzić zgon.

Z gabinetu lekarza rodzinnego: Ma pan bardzo wysokie ciśnienie, od wielu miesięcy nie brał pan leków... Panie doktorze, a czy można żyć z nadciśnieniem i nie brać leków? Oczywiście, że można. Żyje się po prostu krócej. Maj to miesiąc mierzenia ciśnienia. Zmierzcie też swoje!

Najzabawniejsze w wotum nieufności dla Pani Minister @MZ_GOV_PL złożonym przez @pisorgpl jest fakt, że problemy finansowe @NFZ_GOV_PL zaczęły się za czasów rządów PIS i wynikały m.in. z obciążenia NFZ świadczeniami finansowanymi wcześniej przez budżet państwa: - ratownictwo medyczne (ZRM) – ok. 3,6 mld zł - bezpłatne leki dla seniorów (75+) i kobiet w ciąży – ok. 1,1 mld zł - programy lekowe i programy polityki zdrowotnej (np. hemofilia, HIV) – ok. 0,8 mld zł - szczepienia obowiązkowe – ok. 0,4 mld zł - świadczenia wysokospecjalistyczne – ok. 0,2 mld zł - składki zdrowotne opłacane wcześniej przez budżet (osoby nieubezpieczone posiadające prawo doświadczeń) – ok. 1 mld zł ➡️ Łącznie: ok. 7,1 mld zł rocznie przeniesione na NFZ

Można powiedzieć wiele złego o polskim systemie ochrony zdrowia ale... nie dotyczy to nowoczesnych rozwiązań e-zdrowia. Pod tym względem jesteśmy liderami na tle innych krajów: - e-recepta - e-skierowanie - e-ZLA - e-zlecenie na zaopatrzenie ortopedyczne - karta DILO - centralna platforma (P1) obejmująca cały kraj - internetowe konto pacjenta (IKP) - startuje e-rejestracja Wyjątkowy jest fakt, że e-rozwiązania w polskim systemie stały sie absolutnie powszechne, wypierając praktycznie całkowicie pierwotne, tradycyjne rozwiązania. Za tym sukcesem stoją jednak różne problemy. Ciężar organizacyjny oraz finansowy wdrażania nowych rozwiązań zwykle jest przerzucany na świadczeniodawców (np. integracja programu gabinetowego w mojej poradni z e-rejestracją będzie mnie kosztowała 1500zł rocznie).

Po drastycznych cięciach w badaniach diagnostycznych @NFZ_GOV_PL i @MZ_GOV_PL wykonują różne fikołki intelektualne, żeby uzasadnić swoją decyzję. To prawda, że niektóre badania są niskiej jakości, to prawda, że nie mamy standardów jakościowy, to prawda, że niewielka grupa pacjentów ma powtarzane badanie. Niezależnie od tych wszystkich argumentów nie jest to merytoryczne uzasadnie wprowadzonych ograniczeń w płatnościach za diagnostykę. Zasadniczą motywacją płatnika w tej sytuacji są względy ekonomiczne.

Lekarze rodzinni reprezentowani przez @_KLRwP_ wnioskują o urealnienie stawek kapitacyjnych w POZ dla wszystkich wskaźników. Świadczenia w podstawowej opiece zdrowotnej są finansowane na podstawie stawki kapitacyjnej, wraz ze zróżnicowanymi wskaźnikami zależnymi od populacji lub wielochorobowości. Taki sposób rozliczania świadczeń gwarantowanych w ramach POZ realizuje przyjętą i stosowaną ogólnie zasadę solidaryzmu społecznego, gwarantującą wszystkim potrzebującym pomoc w zakresie poprawy zdrowia oraz świadczeń orzeczniczych. Zasady przyjęte w Polsce mają swoje podstawy w ratyfikowanych deklaracjach międzynarodowych - z Astany 2017 w zakresie POZ oraz regulacjach prawnych - ustawy o POZ i świadczeniach finansowanych ze środków publicznych. W podstawowej opiece zdrowotnej na rzecz ponad 90% Polek i Polaków oraz innych osób przebywających na terenie Polski, pracuje ok 25% wszystkich  lekarzy posiadających prawo wykonywania zawodu, udzielając ponad  180 mln porad rocznie, stanowiących znaczącą większość wszystkich udzielanych świadczeń zdrowotnych w systemie ochrony zdrowia.Wdrożenie do POZ dodatkowych zadań i odpowiedzialności nie powinno uzasadniać braku realnej wyceny świadczeń gwarantowanych w ramach POZ. Opieka koordynowana i program Moje Zdrowie stanowi dodatkowy, ponadstandardowy zakres świadczeń realizowanych przez personel POZ wykonujący świadczenia w podmiotach leczniczych. Obecne stawki kapitacyjne naruszają często płynność finansową małych praktyk i zmuszają do wykonywania dodatkowych zadań poza świadczenia gwarantowane POZ w ramach tych samych możliwości kadrowych i czasowych.Specjaliści medycyny rodzinnej wskazują na konieczność urealnienia stawek kapitacyjnych dla prawidłowego zabezpieczenia podstawowych potrzeb zdrowotnych ogółu społeczeństwa. Podmioty nie mogą być zmuszane z powodów finansowych do przyjmowania na siebie dodatkowych zadań i odpowiedzialności ponad te, na które zawarto wieloletnie umowy. Zarząd Główny     Kolegium Lekarzy Rodzinnych w Polsce @NFZ_GOV_PL @MZ_GOV_PL @Puls_Medycyny @rynekzdrowia @MenedzerZdrowia @MedPraktyczna @CowZdrowiu @PolitykaZdrowot @JacekKrajewski1 @tomziel1 @aga_mastalerz

Niemedycznie. Zamknięcie Toru Poznań decyzją środowiskową to krok, który może mieć bardzo realne i niebezpieczne konsekwencje. Tor wyścigowy i rajdy samochodowe to jedyne miejsca, gdzie można rozwijać prędkość w kontrolowanych, bezpiecznych warunkach – z dala od ruchu ulicznego, pieszych i przypadkowych uczestników drogi. Odbierając kierowcom taką przestrzeń, nie eliminujemy potrzeby szybkiej jazdy – przenosimy ją tam, gdzie nie ma zabezpieczeń, nadzoru ani przygotowanej infrastruktury. To prosta droga do większego ryzyka na drogach publicznych. Mówię o tym z bardzo osobistej perspektywy. Mój ojciec został potrącony przez pijanego kierowcę, który szarżował po drodze publicznej. Tor to nie problem – to część rozwiązania. To miejsce edukacji, pasji i bezpieczeństwa. Jego zamknięcie nie poprawi sytuacji – może ją tylko pogorszyć. Na poniższym filmie mój przejazd po zamkniętym i kontrolowanym odcinku drogi.

Pacjent ma prawo wiedzieć ile @NFZ_GOV_PL płaci za jego leczenie. Będzie szczerze o tym jak to finansowanie leczenia wygląda z perspektywy lekarza rodzinnego. System finansowania POZ w Polsce to temat, o którym mówi się zaskakująco rzadko – a ma ogromny wpływ na jakość opieki, jaką otrzymujemy. W Polsce cały system ochrony zdrowia jest niedofinansowany. Na POZ, czyli opieke lekarza, pielęgniarki i położnej oraz wszystkie świadczenia w POZ (opieka koordynowana, program Moje Zdrowie, transport sanitarny) NFZ przeznacza około 11% wszystkich pieniędzy. Finansowanie POZ oparte jest na stawce kapitacyjnej, czyli ryczałcie, który świadczeniodawca otrzymuje niezależnie od ilości pracy jaka wykonuje. Podstawowa stawka kapitacyjna dla lekarza POZ to nieco ponad 200 zł rocznie na pacjenta. Z tej kwoty musi pokryć praktycznie wszystkie koszty dotyczące funkcjonowania przychodni. Nieco sytuację poprawiają współczynniki korygujące stawkę kapitacyjną (np. dzieci 0–6 lat → ok. 2×, młodzież 7–19 → ok. 1,2×) oraz dodatki za wielochorobowość. 👉 Co to oznacza w praktyce? Z tej jednej rocznej stawki lekarz musi sfinansować m.in.: - badania laboratoryjne (np. morfologia ~10–15 zł, CRP ~15–25 zł, TSH ~20–40 zł) - badania obrazowe (RTG z opisem ~150 zł, USG ~150–200 zł) A to dopiero początek. Z tych samych pieniędzy trzeba również: - utrzymać budynek (czynsz, amortyzacja) - opłacić media (prąd, ogrzewanie, IT) - zakupić sprzęt medyczny, informatyczny, meble - zatrudnić personel (rejestratorki, sprzątanie, administracja) zorganizować pracę przychodni 👉 W efekcie powstaje ewidentny konflikt interesów: lekarz musi jednocześnie zapewnić pacjentowi jak najlepszą opiekę i… kontrolować koszty, żeby przychodnia mogła funkcjonować. Pacjent chce więcej badań i szybkiej diagnostyki. System finansowy premiuje ograniczanie kosztów. 👉 A jak często korzystamy z POZ? Przeciętny Polak: - ma ok. 7–8 wizyt lekarskich rocznie (łącznie) - ok. 5 wizyt przypada na lekarza rodzinnego Czyli z tych ~200 zł rocznie finansowanych jest kilka wizyt, diagnostyka i cała infrastruktura. Pacjent w ramach opieki lekarskiej w POZ ma nieograniczoną ilość wizyt, wizyty domowe, wszystkie świadczenia ujęte w koszyku świadczęń gwarantowanych (badania laboratoryjne, obrazowe, bilanse zdrowia, szczepienia, orzeczenia i zaświadczenia lekarskie itd...)

Lekarzu wybieraj! Pracujesz prywatnie lub za pieniądze @NFZ_GOV_PL? Czy pomysł @partiarazem i @pisorgpl ma sens? Krótko mówiąc nie. Sektor publiczny w wielu obszarach leczenia przegra z sektorem prywatnym i odbędzie się to ze szkodą dla pacjenta. Widzę jednak wartość w dyskusji nad tym pomysłem, ponieważ zwraca uwagę na istniejące patologie na styku publicznej i prywatnej opieki medycznej. Powiem jak to wygląda z perspektywy mojej praktyki, czyli gabinetu lekarza rodzinnego. To nie są jednostkowe przykłady, ale regularna praktyka w naszym systemie. Przykład pierwszy. Pacjent był na konsultacji prywatnej u specjalisty. Wraca do mnie z prośbą o skierowanie do poradni specjalistycznej na NFZ u tego samego lekarza. Jako argument podaje, że tam będzie miał teraz wykonane te wszystkie zabiegi i/lub badania za które w gabinecie prywatnym musiałby dodatkowo zapłacić. Przykład drugi Pacjent był na prywatnej konsultacji, często u ordynatora lub profesora i prosi o skierowanie do szpitala. Taka sytuacja jest dla mnie szczególnie niepokojąca, ponieważ lekarz z prywatnego gabinetu na możliwość wystawienia skierowania do szpitala publicznego. Dzięki skierowaniu od lekarza rodzinnego, moim zdaniem, chce uniknąć powiazania jego prywatnej praktyki z leczeniem pacjentów w szpitalu. Z takimi patologiami w systemie należy walczyć, ale jeżeli zależy nam na faktycznym rozwiązaniu problemu to trzeba szukać innych pomysłów niż całkowite rozdzielenie sektora prywatnego od publicznego. Jak? Istnieje bardzo proste rozwiązanie. Obecnie zarówno praca w gabinecie prywatnym jak i publicznym powinna być raportowana do rejestru zdarzeń medycznych. Wystarczą proste analizy, które pokażą, gdzie dochodzi stykania sie praktyki prywatnej z publiczną. W dobie sztucznej inteligencji wyłapanie takich nieprawidłowości wydaje się być banalnie proste. Nie zawsze trzeba wywracać stolik, żeby coś naprawić.

Odwracanie piramidy świadczeń. Te dane świetnie pokazują jak szpitalocentryczny mamy system. W Polsce około 11% środków przeznaczamy na POZ i jest to znacznie poniżej średniej OECD (ok. 14%). Również niedofinansowany jest AOS. Te dwa czynniki powodują, że zbyt duża liczba świadczeń jest realizowana w szpitalu, co z kolei generuje dodatkowe koszty.