DDB

Wauw… Iedere keer als je denkt dat het niet fascistischer kan, bewijst de Universiteit Maastricht het tegendeel. De lezing van de Joods-Israëlische universitair docent dr. Eliyahu Sapir werd niet afgelast na overleg met de lokale driehoek, zoals OCW-minister Rianne Letschert de Tweede Kamer doodleuk voorhield. Er was namelijk geen driehoeksoverleg. Er was dus óók geen gezamenlijk veiligheidsadvies om de lezing te schrappen. De universiteit nam dat besluit helemaal zelf. Een en ander blijkt uit het feitenrelaas van burgemeester Wim Hillenaar. Volgens hem probeerden gemeente en politie juist uit alle macht om de bijeenkomst te laten doorgaan. Er werd gezocht naar alternatieve locaties, zelfs naar gemeentelijke gebouwen. De UM trok zelf de stekker uit het initiatief. En Letschert? Die blijkt ‘verkeerd te zijn geïnformeerd’ door haar oude universiteit. Tot februari was Mevrouw Dialoog66 nog bestuursvoorzitter van de UM. Nu bracht ze haar onjuiste informatie naar de Kamer. Haar woordvoerder bezweert nu dat ze de Kamer níét verkeerd heeft ingelicht, maar alleen informatie doorgaf die niet juist was. Voor zulke D66-acrobatiek verdient de UM een eigen leerstoel. Het is bovendien wel heel frappant dat juist Letschert, die deze universiteit jarenlang bestuurde, kennelijk zulke gebrekkige informatie krijgt. En dat die onjuiste informatie precies de verantwoordelijkheid van het bevriende universiteitsbestuur vertroebelde. Maar het wordt nog kwalijker: De UM erkende zelf zwart op wit dat pro-Palestijnse groepen hadden aangekondigd de lezing te willen verhinderen. Ook werden persoonlijke gegevens over Sapir online verspreid op een manier die de universiteit zelf onacceptabel noemde. Maar toen mede-organisator StandWithUs opriep om de Joodse studenten te steunen door deze lezing bij te wonen, propte het bestuur beide oproepen op perfide wijze in dezelfde veiligheidscategorie. Een obscene poging tot symmetrisatie die we ook continu zien wanneer Hamas en de IDF op één rode lijn worden gezet. Alsof een Joodse wetenschapper de mond willen snoeren hetzelfde is als hem horen spreken. Zo krijgt de agressor feitelijk het vetorecht. En dit is geen incident. De lezing van Rawan Osman werd eerder verstoord, Shabbos Kestenbaum moest vanwege veiligheidszorgen elders spreken en nu werd dus Sapirs lezing geschrapt. Steeds dezelfde uitkomst: Joodse en Israëlische stemmen worden geconfronteerd met verstoring, verplaatsing en/of afgelasting. Agressors kregen als dank alle steun op de campus. De Universiteit Maastricht is een plek geworden waar militant anti-Israëlisch activisme kennelijk zoveel druk kan uitoefenen dat de academische vrijheid van Joden het onderspit delft. Het bestuur kan eindeloos spreken over dialoog, inclusie en veiligheid, maar zodra intimidatie werkt, verdwijnt de ruimte voor ieder ander geluid. Dit is bestuurlijke capitulatie. DIT is fascisme. De geschiedenis van de jaren dertig liet zien hoe gevaarlijk het wordt wanneer academische instellingen buigen voor bewegingen die anderen het zwijgen willen opleggen. Toch is dat precies de reflex die we nu opnieuw in Maastricht zien. Sapir is nota bene docent van deze universiteit. De Wet op het hoger onderwijs verplicht instellingen de academische vrijheid te eerbiedigen. Ik hoop dat Sapir en de organiserende studenten laten onderzoeken of ze de universiteit juridisch ter verantwoording kunnen roepen. De afweging van dit bestuur verdient onafhankelijke toetsing. Maastricht heeft bepaald geen tekort aan mooie woorden over academische vrijheid. Het heeft een bestuur dat moet uitleggen waarom die vrijheid bij Joodse studenten telkens wijkt zodra antisemitische krachten druk zetten.

Dit is hoe het verzet tegen het nazisme er anno 2026 uitziet. Let wel: het is te krankzinnig voor woorden dat we terug bij af zijn. Een vrouw uit Wilnis. Helemaal alleen langs de N201, met een Israëlische vlag. Langs de weg zijn Palestijnse vlaggen aan de lantaarnpalen gehangen. Ze probeert ze met een ladder te verwijderen. Dat lukt niet. Dus klimt ze op het dak van haar auto om haar Israëlische vlag te tonen. De politie sommeert haar naar beneden te komen. En daar staat ze dan. Urenlang in de berm. Sommige automobilisten steken hun duim op, anderen hun middelvinger. Wat een onthutsend beeld van Nederland in 2026. Tachtig jaar nadat we onszelf plechtig hebben beloofd dat dit nóóit meer zou gebeuren, staat een vrouw in haar eentje langs een provinciale weg om iets uit te dragen wat ooit de vanzelfsprekendste zaak van de wereld was: solidariteit met het Joodse volk. We hebben een land vol oorlogsmonumenten, herdenkingscomités, Holocausteducatie en mensen die ieder jaar met hun plechtige progbakkes verklaren dat we ‘nooit mogen vergeten’. Maar nu het antisemitisme opnieuw onze samenleving vergiftigt, blijkt hoe weinig die plechtige woorden waard zijn. Het nazisme van de jaren dertig kwam met hakenkruisen, bruinhemden en laarzen. Het hedendaagse antisemitisme draagt maskers. Het verkoopt zichzelf als mensenrechtenactivisme, het verschuilt zich achter antizionisme. Joodse studenten moeten voor hun veiligheid vrezen. Joodse sprekers wordt het zwijgen opgelegd. De herinnering aan vermoorde Joden wordt besmeurd. En onze bestuurders produceren eindeloze deugverklaringen, organiseren dialogen en kijken vooral angstvallig of niemand behalve Joden zich beledigd voelt. We hebben het verzet tegen de nazi’s tot nationaal erfgoed verheven. Iedereen identificeert zich achteraf graag met de moedigen. Maar wanneer die moed opnieuw nodig is, blijkt hoe eenzaam een verzetsstrijder kan staan. Deze vrouw verdient geen middelvinger, maar ons diepste respect. Want als we over tachtig jaar opnieuw moeten uitleggen waarom zo veel mensen zwegen, dan wil ik dat er tenminste ook beelden bestaan van mensen die dat niet deden. Bron in onderstaande tweet.