روان‌درمانی پویشی

شدیدترین شکل خستگی، حاصل کار زیاد نیست؛ حاصل سرکوب مداوم خشم و احساسات است. دونالد وینیکات

برخی از سیستم‌های فکری، سیاسی یا مذهبی مانند یک پناهگاه روانی امن عمل می‌کنند تا فرد از اضطرابِ تردید، تنهایی و واقعیت پیچیدۀ درونی‌اش فرار کند و به یک یقینِ مطلق مخرب پناه ببرد. دیوید بِِل

روان درمانی دربارۀ پیدا کردن بهشت نیست، بلکه توانایی خروج از خیال بهشت است. بتی جوزف.

پیش از آن‌که ذهن بتواند به رنج فکر کند، این تن و بدن است که ضربه را تحمل می‌کند. در ساختارهای عمیق، کلمات اثر نمی‌کنند مگر اینکه به لایۀ حسی و بدنی مراجع نفوذ کنند و ظرفی برای هیجان خام بسازند. ریکاردو لومباردی

در لحظات اوج هیجان، تواناییِ انسان برای فهمیدن ذهن خود و دیگران به کلی قطع می‌شود و ذهن به تفکر هم‌ارز (دیدن فانتزی به عنوان واقعیت عینی) سقوط می‌کند. آنتونی بیتمن

بسیاری از مراجعان از این می‌ترسند که اگر تغییر کنند، دیگران را از دست بدهند؛ ذهن در نقطۀ عطف تحول، میان وفاداری به گذشتۀ دردناک و خطر ناشناختۀ آزادی دچار فلج ارادی می‌شود. مایکل پارسونز

تحول روانی یک خط مستقیم نیست؛ ذهن مدام میان یکپارچگی و فروپاشی ( موضع دپرسیو و پارانوئید) در نوسان است. گذار از هر مرحلۀ تحولی، نیازمند ظرفیت سوگواری برای موضوعات و هویت‌های قدیمی درونی است. مارگارت وادل

چسبیدن به سرزنش‌خود و گناهکار دانستن خویشتن، امن‌تر از پذیرشِ بخشش است؛ چون گناه توهم‌کنترل به فرد می‌دهد، اما بخشیده شدن نیازمند پذیرش آسیب‌پذیری است. بتی جوزف

ذهن فرسوده و خسته، اغلب از کار و فعالیت جسمی خسته نیست؛ بلکه از فشار طاقت‌فرسای نگه‌داشتن یک تصویر بی‌نقص و ویرایش‌شده از خودش خسته شده است. جان کلاوبر

بلوغ روانی این نیست که برای همه‌چیز پاسخی داشته باشیم؛ بلکه شجاعت بی‌صدایی است برای تاب آوردن و ماندن در میان بلاتکلیفی و عدم قطعیت. مارگارت لیتل

وقتی کسی توانایی تحمل معمولی بودن و یک زندگی ساده را ندارد، هر لحظهٔ آرام و بی‌ماجرا برایش حس شکست می‌دهد؛ و ناهشیار درگیری و تلاطم را تنها دلیل زنده بودن می‌داند. دنیس دانکن

این‌که همیشه نقش آدم قوی، تکیه‌گاه و شنونده را برای بقیه بازی کنیم، دفاع ظریفی است تا مطمئن شویم هیچ‌کس آن‌قدر نزدیک نمی‌شود که ببیند خودمان چقدر شکننده و نیازمندیم. هربرت روزنفلد

اضطراب‌ ناهشیار اغلب خودش را پشت سرشلوغی و کار بی‌وقفه پنهان می‌کند؛ ما مدام خودمان را مشغول نگه می‌داریم تا مبادا سکوت درونی‌مان به ما برسد و با خودمان روبرو شویم. دیوید تاکت

زیبایی گره عمیقی با سوگواری دارد؛ ما بیش از همه، تحت تأثیر چیزهایی قرار می‌گیریم که بی‌نهایت زیبا، ظریف و زودگذرند. هانا سگال

عمیق‌ترین درد روانی زمانی نیست که عیب‌هایمان رو می‌شوند؛ بلکه در لحظه‌ای است که زلال‌ترین، مهربان‌ترین و قشنگ‌ترین نیت‌هایمان اشتباه تعبیر می‌شوند. مسعود خان

عجله داشتن برای صمیمی شدن سریع، اغلب یک دفاع است تا از مسیر کند و اضطراب‌آور شناخت واقعی و تدریجی یک آدم دیگر فرار کنیم. هنری ری

فداکاری و ازخودگذشتگی زمانی بیمارگون می‌شود که ناهشیار ابزاری شود برای زیر دِین فرستادن و بدهکار کردن عاطفی دیگران. ارنست جونز

برای ذهنی که به محیط‌های پرآشوب عادت کرده، آرامش حس امنیت نمی‌دهد؛ بلکه مانند سکوت رعب‌آور و نگران‌کنندهٔ قبل از طوفان به نظر می‌رسد. ماریون میلنر

شرم، باور بی‌صدایی در درون ماست که می‌گوید: اگر آدم‌ها واقعاً درون من را ببینند، خواهند فهمید که اصلاً دوست‌داشتنی و پذیرفتنی نیستم. اندرو موریسون

بدبینی مزمن نشانهٔ آگاهی یا واقع‌بینی نیست؛ زرهی ناهشیار است تا آدمی با پیش‌بینی بدترین سناریو، خودش را از درد ناامیدی محافظت کند. نویل سمینگتون

بینش و آگاهی‌ روانی اگر بدون‌ مهربانی با خود باشد، خودآگاهی را فقط به ابزاری برای شکنجه دادن خویشتن تبدیل می‌کند. دیوید بلک