ﮩ٨ـﮩﮩ٨ـﮩﮩ αℓİ тαηяιÖνєя ﮩﮩـ٨ﮩﮩـ٨ﮩ

Bugün Ankara'da, Anayasa Mahkemesi'nin karşısında bir emekli polis memuru hayatına son verdi. Adı Ali Şekeroğlu. 60 yaşında, iki çocuk babası. Nasıl durduğuna dikkat edin. Boynunda Türk bayrağı vardı. Elinde taşıdığı dövizde "Para için değil, onurumuz için" yazıyordu. Son sözleri de kayıtlara geçti: "Artık geçinemiyorum. Gelinim işsiz, damadım işsiz." Bu insanın kim olduğunu iyi anlayalım. Ali Şekeroğlu bir polis memuruydu. Yıllarca silah taşıdı, gece nöbeti tuttu, ölümle burun buruna çalıştı, bayramlarda ailesinin yanında olamadı. Bu ülkenin en zor günlerinde sokakta o vardı. Ve hayatını, meslek hayatı boyunca beline taktığı beylik silahıyla, devletin en yüksek mahkemesinin karşısında sonlandırdı. Bu bir istisna değil. Gün geçmiyor ki benzer haberleri duymayalım. Çalışan polisimizin hali ortadadır. Büyük şehirlerde bir polis memuru maaşıyla kira ödeyemiyor, çocuğunu okutamıyor. On iki saat, on altı saat görev yapıyor, fazla mesaisinin karşılığını alamıyor. Sokakta devletin otoritesini temsil eden insan, eve girdiğinde mutfaktaki hesabı denkleştiremiyor. Sonra bu insandan soğukkanlılık, sabır, itidal bekliyoruz. Emekli polisin hali ise apayrıdır. Bir ömür taşıdığı psikolojik yükle emekli oluyor, karşısında bir ömrün karşılığı olmayan bir rakam buluyor. Kimi ek iş arıyor, kimi çocuğuna yük olmamak için sessizce sıkıntı çekiyor, kimi de bugün gördüğümüz noktaya geliyor. Ömrünü bu devlete vermiş bir polis memurunu, arkadaşlarının gözü önünde bu noktaya getiren nedir? Emniyet mensuplarımızın ve emeklilerinin ekonomik durumu ile ruh sağlığı üzerine bugüne kadar hangi kapsamlı çalışma yapılmıştır? Bu teşkilatta kaç intihar yaşandığını, kaç polis memurunun psikolojik destek aldığını İçişleri Bakanlığı açıklayabilir mi? Polisimizin ve emekli polisimizin talebi bellidir, emeğinin karşılığı ve emeklilikte onurlu bir hayat. Bu ülkenin kaynakları bu insanlara yetmiyorsa, kaynakların nereye gittiğini konuşacağız. Ali Şekeroğlu'na Allahtan rahmet ailesine ve sevenlerine sabır diliyorum.