Felix

Ja jestem „Mariuszem”, a Twój post to wprost pogarda dla ludzi, których kwalifikujesz jako „gorszych”. Pretensji o to nie mam – rzecz ludzka, wszak ja sam traktuję wynarodowioną hołotę jako ludzi gorszych. Twoja analiza jest błędna z prostego powodu – to nie jest analiza. To jest przydługi żart, książka z cyklu „500 dowcipów o…”, i do tego nieśmieszna. Maturę wymaxowałem, studiowałem elektrotechnikę. Pomijając sporadyczne wyjazdy służbowe i sprawy do załatwienia w urzędach, od 2019 roku pracuję z domu. Nazwałbym siebie szczęściarzem, inni powiedzieliby, że sam na swoją sytuację zapracowałem. Przypuszczam, że prawda jest gdzieś pośrodku. Tata nauczył mnie pracować, a liczby i cyferki lubiłem sam od urodzenia. Już w przedszkolu prosiłem panie o dodatkowe zadania domowe – rozwiązywanie prostych obliczeń sprawiało mi przyjemność. Jestem „tym Mariuszem, który ma inne położenie”. Uważam się za polskiego patriotę, choć do czasu, aż w chwili próby nie będzie można zweryfikować tych słów, są one puste. Kocham mój kraj, kocham mój naród. Nie dlatego, że jest lepszy od innych, nie dlatego, że jesteśmy rasą panów. Na to nie ma żadnych wymiernych dowodów. Kocham mój naród, ponieważ traktuję go jak rozszerzenie mojej rodziny. Mój patriotyzm nie wynika z uprzedzeń, a z książek i rodzinnej historii. W domu rodzinnym przypadł mi pokój z biblioteczką kompletowaną przez kilka pokoleń. Od małego wybierałem sobie książkę na chybił trafił – nie znałem autora ani treści. Po prostu coś mnie do tej pozycji przyciągnęło. „Kamienie na szaniec” przeczytałem kilkukrotnie, zanim były omawiane w szkole. Bohaterstwo „Rudego”, „Zośki” i „Alka” było dla mnie czymś nadzwyczajnym. „Z diabłami na ty” Władysława Gębika, dyrektora Polskiego Gimnazjum w Kwidzynie (którego brat babci był absolwentem), przekazało mi wartości, jakich dr Gębik nauczał, mimo iż przeczytałem je lata po jego śmierci. Pomyślałem sobie, że ich poświęcenie i ofiara nie mogą pójść na marne – że ja, jak oni, będę kochał Polskę i starał się o Polskę walczyć: słowem, czynem, pamięcią, wszystkim, czego będzie potrzebowała. Podczas studiów kolega zaprosił mnie na spotkanie Ruchu Narodowego. Zaśmiałem się, pomyślałem: radykałowie, ale poszedłem z ciekawości. Spotkałem tam ludzi najróżniejszych. Łączyło ich jedno – polskość. Dziś ten sam kolega jest jednym z najlepszych polskich inżynierów zajmujących się budową tuneli podziemnych. Wtedy był częścią ONR-u w Ruchu Narodowym. Przez 30 lat mojego życia mną pogardzano. Mówiono mi, jak to źle być Polakiem. Wyliczano rzeczy, których powinienem się wstydzić. Dziś spłyca się mnie do „Mariusza”. Ja powodów do wstydu nie czułem i nie czuję. Nie zagłosowałem na Karola Nawrockiego, ponieważ uwierzyłem w kłamliwą narrację o „człowieku z miasta”, „bandycie”. Nie zagłosowałem też na Rafała Trzaskowskiego. Ludzie myślą, że to dlatego, iż Trzaskowski znał więcej języków ode mnie. Otóż nie – zwyczajnie nie chciałem walidacji antypolskich rządów Donalda Tuska. Tuska, którego przecież pamiętałem z poprzedniej kadencji. Pamiętałem i Tuska, i jego afery. Co do Karola Nawrockiego – braku oddanego głosu żałuję. Dziś, gdy Pan Prezydent godnie reprezentuje mój kraj, a jednocześnie blokuje ultra szkodliwe ustawy, jak cenzurę internetu – rozpiera mnie duma i wdzięczność. Nie denerwują mnie celebryci, ponieważ nie zajmuję się celebrytami i ich życiem. Każdy ma inne hobby – bez pogardy autora postu, to hobby zwyczajnie nie jest dla mnie. Natomiast nie słucham się celebrytów-autorytetów, ponieważ za każdym razem wypowiadają się skrajnie politycznie, a ich opinie wielokrotnie były skażone ideologią. „Elitami” gardzę właśnie dlatego. Nie z powodu bycia lepszymi ode mnie, nie z powodu większej wiedzy, z powodu kompromitowania się, będąc nienawistnikiem, będąc ideologicznie skażonym. Dlatego, że ich opinia nie jest zależna od tego, co wiedzą, a od tego, którą partię wspierają. Uważam, że jeśli jesteśmy zagrożeni wojną, to mężczyźni powinni przejść przeszkolenie wojskowe. Lepiej „stracić” kilka miesięcy, niż w przypadku prawdziwej wojny stracić życie. Nie cieszy mnie upadek Niemiec, Francji czy Anglii. Mimo różnic kocham Zachód i chciałbym, żeby pozostał Zachodem. Nie mam złudzeń, że aby tym Zachodem został, musi być złożony z Europejczyków. Zachód bez ludzi zachodnich jest czymkolwiek, skądkolwiek przyszli ci ludzie. To samo tyczy się Polski. Takich jak ja są dziesiątki tysięcy. Takich jak mój przyjaciel od budowy tuneli – tysiące. Żyliście ostatnie 30 lat w swojej bańce złożonej z wynarodowionej hołoty i żyjecie nadal. Gardzicie nami z czystej przyjemności. Ja wam tej przyjemności zabierać nie będę – gardźcie dalej, ale bądźcie świadomi, że to jest iluzja. To jest masturbacja własnego ego. Czołem Wielkiej Polsce! ps. pisane ciągiem i błędów, stylistyki poprawiać nie będę. jeszcze 30 minut pracy.

To wywieziemy was, kurwy, na taczkach