🎒فیل پرنده

دوستان مدافع نظام سلامت آلمان! دوستان کم‌تحملِ شنیدن هر انتقاد از “خارجه” که تا هر حرفی بزنیم می‌گید نمی‌خواهی برگرد! بنده سال‌هاست ماهانه چند صد یورو پول بیمه می‌دم و واقعا روی هم شاید پنج بار در ده سال دکتر نرفتم! ببخشید که اوقات شریف‌تون رو مکدر می‌کنم. پوست‌ پشت گردن‌م بسیار عجیب خشک و لکه‌لکه شده! دو ماهه دارم خود درمانی می‌کنم که مجبور نشم به نظام سلامت آلمان فشار بیارم. امشب از سر استیصال مجبور شدم اپ doctolib رو باز کنم و دنبال نوبت دکتر پوست بگردم. تنها یک دکتر از صدها دکتر لیست‌شده، آگوست ۲۰۲۷ وقت می‌داد. می‌زدم رو گزینه‌ش که انتخاب کنم، همون رو هم وقت نمی‌داد بهم. حالا اگر می‌گید برنگردم ایران، یه راه‌حل لطف می‌فرمایید تا وضعیت‌م بدتر نشده و بعد خرج بیشتری رو دست دولت نذارم! برم بیمارستان اوژانس بشینم بعد از پنج ساعت نوبت‌م بشه هم قبول‌م نمی‌کنن که. پوست‌م خشک شده دیگه. در حال موت نیستم که! در حال موت هم باشی البته باید از قبل برنامه‌ریزی کنی! ولی واقعا، پنج ساعت وقت‌م ندارم برم بشینم تو صف حتی اگر قبول کنن. مگه من این همه پول نمی‌دم ماهانه؟ واقعا پول زیادی می‌دم! حق من یه ویزیت نیست بعد از ۱۱ - ۱۲ سال زندگی در آلمان؟ نوش جون هرکی پول نداره و دولت داره پول بیمه‌‌ش رو می‌ده، ولی منم حالا هر دو سال یه ویزیت برم دیگه اگر ناراحت نمی‌شید! ایشالا یکی میاد و یکی از اون راهکارهای معجزه‌آساش رو این زیر می‌نویسه؛ ولی چرا ما باید اصلا در جهان اول درباره‌ی این موضوع چیزی بنویسیم و دنبال راه‌حل‌های معجزه‌آسا و مخفی باشیم؟ پیدا کردن اون راه‌ها مگه زمان‌بر نیست و زمان خودش مگه هزینه نیست؟ چه طوریه که همه‌ی هزینه‌ها رو باید بدیم و هزینه‌های پنهان رو هم متقبل بشیم؟ ببخشید اصلا درباره‌ی این کشور گل و بلبل من چیزی می‌نویسم! ببخشید اذیت می‌شید. ببخشید بنده، ناشکرم! ببخشید من کمی اقتصاد خوندم و می‌‌دونم آنچه حتی به ظاهر رایگان‌ است در نهایت باعث‌ قحطی می‌شود. ببخشید که اونچیزی که برای خیلی‌ها تجربه‌ی تازه‌ی امروزه برای کسی که تاریخ اقتصاد خونده، تکرار تاریخه! ببخشید که در این شهر زمان شما، انتظار شما جزو هزینه‌ها حساب نمی‌شه، چون واحدش از ساعت و روز و ماه گذشته و برای خیلی از خدمات حالا اینجا باید سال‌ها منتظر موند! منتظر برقکار، منتظر لوله‌کش، منتظر دکتر، منتظر قطار، منتظر خونه‌ای که خالی بشه تا اجاره‌ش کنی، منتظر جواب فلان اداره، منتظر تعیین کردن تکلیف خود زندگی… انگار در برلین کارها به انجام نمی‌رسن، فقط یه تعویق می‌افتن. و‌ مردم انگار پذیرفتن که تاخیر و لنگ‌درهوا بودن نوعی از زندگیه! زندگی برای روز مبادا! و یک سوال: اگر کسی قرار باشه مثلا در ۶۰ سالگی خودکشی کنه تا دوران کهولت خودش رو اصلا نبینه، چه برسه خرج بذاره رو دست دولت برای هزینه‌های درمان دوران پیری‌ش، دولت اجازه می‌ده اون فرد حق بیمه‌ی درمان اجباری‌ش رو پرداخت نکنه؟ که اگر مثلا خواست در چهل سالگی بره دکتر، بره خصوصی و منتظر نمونه! شما بهش اجازه می‌دید یا می‌گید نه، ایشون عقل‌ش نمی‌رسه و شما باید براش تصمیم بگیرید که چی خوبه؟ حالا اصلا ایشون خودکشی نکرد شصت سالگی و همین طوری عمرش رو در انتظار خدمات و انجام شدن کارها گذروند، بنده خدا در هفتادسالگی پشت گردن‌ش اینطوری ملتهب بشه هم باید منتظر بمونه؟