نیما چالشگر

می‌خواهیم گردن‌هایمان را برای دار آماده کنیم! با وجود اينكه كتاب نيمه تمام #حبس_در_جنگ #سهيل_عربى را خوانده بودم، ٣ بار اين مصاحبه را كامل ديدم، هر بار با شنيدن هر جمله مو بر تنم سيخ شد! حدود ۱۰ سال از زندگیش در حبس و تبعید گذشته. سال ۹۳ با استناد به نوشته های فیسبوکی اش به اعدام محکوم شد. سهیل و ۹ نفر دیگر از هم بندیانش در جایی نگهداری می شدند که برای ۱ نفر طراحی شده بود بدون حق هواخوری! ۱۰ نفر در سلولی که توالتش در همان سلول بود! آنچنان او را با لوله فلزی زدند که از هوش رفت، بعد از بهوش آمدن دکترها گفتند ضریب هوشیاریت چندان پایین بود که به سختی توانستیم احیا ات کنیم! در زندان تهدید به اعدام شبیه شوخی شده، صدایش می زنند و جلوی بقیه زندانیان می پرسند: وصیت نامه ات را نوشتی؟! هم بندیش را صدا میزنند ‌و میگویند می خواهیم تو را به جای بهتر ببریم، و آن جای بهتر جوخه اعدام بود! بعد از ۱۲ سال، مهر پارسال توانست دخترش، روژان را ببیند! یک جا او را به تجزیه طلبان وصل می کنند، و‌درجای دیگر به چپها و پادشاهی خواهان و مجاهدین! مگر می شود آدم با همه اینها سمپاتی داشته باشد؟! در زمان جنگ نگران بود نکند ما امیدمان را به خود از دست دهیم و منتظر باشیم دیگری ما را نجات دهد و فکر کنیم با رفتن یک یا چند شخص از این مجموعه کار تمام شده و پیروزی اشتباهی را جشن بگیریم! بعد از گذشت چندین ماه، موتور، عابر بانک و کلیه مدارک توقیف شده اش را تحویل نداده اند! اینها چکیده ای از صحبتهای سهیل است: «وقتی قبول کردم وثیقه بگذارم که بیام بیرون فقط خواستم صدای هم بندیهام باشم، صدای کسانی که در رنج و عذابند، فقط به همین امید و امیدوارم وقتی به زندان برمیگردم بتونم بهشون بگم صداتون را رسوندم و مردم به فکر شما هستند»! «چیزی که عوض شده تشدید سرکوب و توحش و عادی شدن فجایع. بازجوهای سپاه و بسیج از بقیه وحشی تر بودند حتی به پای زندانیان در حین بازجویی گلوله زدند حتی آنهایی که گلوله نخورده بودند زندانبان می پرسید چرا اینها را سالم آوردید؟!» «نوشتن کتاب حبس در جنگ از تحمل شکنجه هم سخت تره چون وقتی شکنجه میشوی مقاومت می کنی ولی وقتی خاطرات را می نویسی آن مقاومت را نداری»! «بزرگ‌ترین خطر فقط شکنجه و اعدام نیست، این است که ما به این چیزها عادت کنیم!» «واکنش ها به فجایع کمتر شده چون مردم روز به روز غرق در فقر و مشکلات و بلاتکلیفی شدند» «حمایت ها کمتر از دوران قبل از جنگ شده، چون خیلی ها فکر می‌کنند جنگ وضعیت را برایشان بهتر می کند!» «ما همگی محبوس شدگان در جنگیم، بعضی بطور رسمی و‌در آمار زندان و بقیه در زندگی روزمره محبوس شده اند» «اغلب زندانیان از قشر ضعیف و زحمت کش پایین شهر بودند» «هر پرونده ای که برای زندانیان ساخته می شود، برای بازجویان جایزه و افزایش حقوق بهمراه دارد!» «وقتی به یکی از زندانیان ظلمی می شد زندانیان دیگر با وجود اختلاف عقیده حمایت می کردند.» «این شرایط مثل جنگه، اگر ما نجنگیم باید نوه های ما بجنگند، باید چند نسل بعد از ما بجنگند! » «وقتی فجایع از حدی بیشتر میشه مغز آدم فقط به بقای خودش فکر میکنه، تلاش کنیم آسیب دیدگان احساس کنند تنها نیستند تا احساس سرخوردگی نکنند!» «نباید آن قهرمان شنیدن ها باعث بشه مغرور بشوی و راهت را فراموش کنی، نه آنها که به تو میگویند مجرم، تو را از پا در بیاره، نه آنها که فکر می کنند احمقی، نا امیدت کنند!» سپاس از فهیمه عزیز برای دعوت سهیل به این برنامه