پسر جنگل🏕️

این‌ ماجرای «دیت» در جنگل و بردن «فلاسک و تشکیلات» و املتِ روی آتیش که این روزها قصه شده واقعا حاوی نکات جالبیه. نگاه و ادبیات اون آقا که از واژه‌ی «بکَن» استفاده کرده‌ بود اصلا زیبا نیست اما یه نکته‌ی جالب هم برای من این بود که چه‌قدر برای همه عجیبه که جایی جز رستوران و کافه برَن «دیت»! «دیت» خارج از کافه و رستوران خیلی خیلی بیش از اون که فکرش رو می‌کنید در اروپا و آمریکا رایجه. دختر و پسر خیلی ساده سوار مترو می‌شن. دو تا ساندویچ و کوکاکولا (شراب غیرقانونیه) می‌ذارن توی کوله‌پشتی‌شون و می‌رن پیک‌نیک. تابستون‌ها زیر سایه‌ی بیدهای مجنون اطراف رودخانه‌ی پوتومک در پایتخت آمریکا یا توی پارکِ بزرگِ «راک‌کریک» که کم از جنگل نداره «دیت»ها رو می‌بینی که زیرانداز انداختن، دارن گپ می‌زنن، قهوه و خوراکی می‌خورن و با هم بیشتر آشنا می‌شن. آدما قرارِ دوچرخه‌سواری می‌ذارن، حتا برای «دیت» اول! قرارِ کوه‌نوردی، جنگل‌نوردی، پیاده‌روی، قارچ جمع کردن توی جنگل، تماشای پاییز….بستگی داره علاقه‌های مشترک‌شون چی باشه. من تازه که از پراگ اومده بودم آمریکا یه بار برای «دیت» اول رفتم‌ کتابفروشی. کلی کتاب ورق زدیم، از کتاب‌های محبوب‌مون حرف زدیم، هر کس برای خودش کتابی خرید، همدیگر رو ملاقات کردیم و گپِ مرغوب زدیم و خیلی هم قشنگ. دوست دارم بدونم این که فکر می‌کنید برای «دیت» حتما باید رفت کافه و رستوران دقیقا از کجا اومده؟