Gone4Sure ♐

Μετά τη ζωντανή μετάδοση της έναρξης του Πολέμου του Κόλπου το 1991, ο κόσμος παρακολούθησε μία δεκαετία αργότερα, και ένα τρομοκρατικό χτύπημα σε απευθείας σύνδεση. Τηλεοπτικά ορόσημα λένε κάποιοι. Άμεση έκθεση στη φρίκη, την ίδια στιγμή που εκτυλισσόταν, θα πω εγώ. Και μας άλλαξε όλους. Όχι μόνο σε ότι αφορά τον τρόπο που βλέπαμε τον κόσμο και το πόσο ασφαλείς νιώθαμε σε αυτόν. Η απόσταση που αφήνει η αφήγηση ενός γεγονότος αφού πια έχει συμβεί, εκμηδενίστηκε. Βλέπαμε ανθρώπους να χάνονται, ενώ ακόμη προσπαθούσαμε σαστισμένοι να καταλάβουμε τι ακριβώς παρακολουθούσαμε. Και ύστερα βλέπαμε τις ίδιες εικόνες ξανά και ξανά και ξανά και ξανά. Μούδιασμα, να είσαι (τηλε-)αυτόπτης μάρτυρας, χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα. Και κάπως έτσι άλλαξε η σχέση μας με την εικόνα. Η αμεσότητα μας φέρνει στο πιάτο τον τρόμο. Το θεωρούμε πλέον δεδομένο και απαιτούμενο ως επαλήθευση και τεκμηρίωση ενός γεγονότος. Πλέον, αυτό που δεν θα έπρεπε ποτέ να μας φαίνεται συνηθισμένο, αποτελεί καθημερινό θέαμα. Συνηθίσαμε την φρίκη.

Όχι ρε μλκς, μερικοί δεν ακούγαμε Μαζωνάκη, άντε γαμηθείτε! Άμα ερωτευτούμε σφυράνε τα αυτιά μας και δεν μπορούμε να ακούσουμε μουσική, άμα χωρίσουμε βάζουμε post punk / dark wave να αποτελειωθούμε.

Ο σκαντζόχοιρος είναι προστατευόμενο είδος. Στα αρχιδια μου αν είναι γύφτοι ή ευπαθείς ομάδες, πρέπει να τους βρουν και να τους γαμήσουν