SD

Ik ben tot op heden aardig succesvol geweest in mijn leven. Met 2000 euro spaargeld en zonder externe investeerders ben ik ooit een bedrijf begonnen. Een klein kantoortje gehuurd, 2 goedkope bureau's bij Leen Bakker gekocht en de 2 goedkoopste HP laptops die ze te koop hadden. Zo begonnen we. Ik weet het nog goed. Door een combinatie van hard werken, (soms diep) vallen en (altijd weer) opstaan, creatief omspringen met beperkte middelen en het nodige lef heb ik in 20 jaar tijd een zeer succesvol bedrijf opgebouwd, samen met mijn zakelijk partner en ons team. Het is iets waar ik trots op ben. Ik heb het een tijdje geleden echter verkocht. Het plezier was weg, ik had de top bereikt wat we met ons team zelfstandig konden bereiken en ik had geen zin om externe investeerders aan boord te halen voor de volgende groeifase. Dat zou me mijn vrijheid kosten. Dus heb ik samen met mijn zakenpartner gekozen voor een volledige exit. Het was echter een waanzinnige reis die ik niet had willen missen. Nu besteed ik veel tijd om mijn kinderen te begeleiden op hun reis. Ze ondernemend te laten denken, te zorgen dat ze niet in angst en opgelegde beperkingen leven maar kansen zien. Mijn dochter van 18 zegt nu al: in Nederland heb ik niets meer te zoeken. Zij gaat na een jaar highschool volgend jaar terug naar Amerika. Mijn zoon van 15 vind Nederland leuk om zijn vrienden zo nu en dan te bezoeken. Maar verder 'mag je in Nederland toch niks' zegt hij. Dat heeft hij goed gezien. Ik kijk intussen met afgrijzen naar de huidige politieke debatten in Den Haag en de toonzetting van de artikelen in de kranten daar. Met de diep socialistische afbraakcultuur in Nederland waarin je al rijk wordt gevonden met enkele duizenden euro's aan beleggingen, waarin bezit verdacht is en waarbij alles afgepakt moet worden omdat de staat het beter denkt te kunnen herverdelen is de conclusie voor mij helder. Je wordt niet geacht succesvol te zijn. En wat je hebt opgebouwd is simpelweg niet veilig in Nederland. Een ander oordeel kan ik niet vellen. Wil ik mijn kinderen laten opgroeien in een land waar er een glazen plafond is opgetuigd, vlak boven het modale niveau? Waarin een collectivist (die nooit zelf in een bedrijf heeft gewerkt, laat staan ondernemer is geweest) bepaalt dat maximaal 10% meer bezitten dan een modale burger 'eerlijk' is. En als het geld (onvermijdelijk) weer op raakt, dat daarna 5% meer het nieuwe 'eerlijk' wordt? Of 2%? Of zelfs 0%? Nee. Er dient juist geen plafond te zijn. De sky zou de limit moeten zijn. Succes zou bejubeld en gevierd moeten worden in plaats van verdacht gemaakt worden. Wat collectivisten nooit begrijpen is dat je de taart groter moet maken, in plaats van dezelfde taart in steeds kleinere stukjes te willen snijden. Ik verafschuw hen, en hun standpunten. Maar ergens ben ik ze ook dankbaar. Wij blijven niet zitten tot we geknipt en geschoren worden. Nee, het heeft letterlijk onze wereld verbreed. De wereld is nu ons speelveld geworden. Ik zie dat, mijn kinderen zien dat ook. En voelen zich inmiddels bijna overal prima thuis. Ons plan om zelfverzekerde wereldburgers van ze te maken lukt behoorlijk goed. En dan blijft zo nu en dan terug naar Nederland vliegen erg leuk voor korte vakanties en familiebezoekjes. Want op zulke momenten geniet ik echt wel van Nederland. Het is en blijft toch mijn thuisland en dat zal altijd zo blijven. Ik verafschuw het bestuur, niet het land zelf. Daar blijf ik van houden, Nederland is waanzinnig mooi. En wellicht, op een punt in de toekomst, zodra de wal het socialistische schip keert en de collectivistische pendule als een soort van natuurwet uiteindelijk de andere kant op swingt, richting vrijheid, autonomie, minder jaloezie, meer gezond verstand en respect voor ondernemers, dan komen we wellicht weer terug om daar weer te gaan ondernemen. Ik ben benieuwd voor welke richting Nederland kiest.