Hanife 🎀💞

Devrim Özkan: "Ceylan her ne kadar kalabalık içinde görünse de çok yalnız bir kadın. Annesi, babası, kardeşi yok. Aşık olduğu adamı kurtarabilmek için bir evlilik yapıyor ve hayatını aşık olmadığı bir adamın yanında yaşamak zorunda kalıyor. Ne yapsa kurtulamıyor bu hayattan; çünkü evlendiği adamın nasıl biri olduğunu en iyi o biliyor. Yaşayan bir ölü aslında Ceylan. Uğruna hayatını feda ettiği adamın bambaşka bir insan olarak evinin içine gelmesiyle büyük bir karmaşanın içinde buluyor kendisini. 'Tek ailem' dediği adamı 'Ailem değil' dediği kocasının emrine girmiş biri olarak gördüğünde, bütün hayatını ne için feda ettiğini sorguluyor ama aşkından bir türlü vazgeçemiyor. Aynalara ağlıyor, kendine sarılıyor. Çünkü çok yalnız. Ceylan, bir oyuncu olarak benim reflekslerimi çok geliştiren bir karakter. Karakteri kurduğumu düşünürken öyle bir şey yapıyor ki bir anda bambaşka bir yol bulmam gerekiyor oynamak için. Daha önce hiç böyle bir şeyi tecrübe etmemiştim. Bu anlamda çok geliştirdi beni." Ceylan’ı tanımlarken "Yaşayan bir ölü aslında" ifadesini kullanıyor. Dramatik açıdan bir karakter için bulunmaz bir hint kumaşı aslında bu tanım. Hayatını başkası için feda etmiş ve köşeye sıkışmış bir kadın figürü, doğru işlendiğinde izleyiciyi ekran başına kilitleyecek bir psikolojik derinlik sunar. Ama maalesef senaryo bu "yaşayan ölü" halini beslemek yerine karakteri sürekli aynı kısır döngünün içine hapsediyor. Ceylan, yaşadığı bu tükenmişliği bir çıkış yoluna dönüştüremiyor; tersine, her defasında aynı çaresizlik hissini yeniden yaşatan tekdüze bir girdabın içinde dönüp duruyor. Ceylan gibi yalnızlığa mahkûm edilmiş bir kadının, istihbaratın karanlık oyunlarında basit bir piyon olmaktan sıyrılıp kendi kaderini eline alan stratejik bir akıl üretmesi şarttı. Fakat ne yazık ki bu potansiyel, hikayenin arka planında silinip gidiyor. Haydar Ali ile paylaştıkları zorunlu ortaklık ve geçmişin getirdiği ağırlık, senaryoda çok daha keskin hatlarla işlenebilirdi. Ama bu dinamik, derinlikli bir çatışma alanı açmak yerine geçiştirildiği için karakterlerin temel motivasyonları da havada kalıyor. Açıklamasındaki en önemli kısım ise "Karakteri kurduğumu düşünürken öyle bir şey yapıyor ki bir anda bambaşka bir yol bulmam gerekiyor oynamak için" cümlesi. Anladığım kadarıyla 2. sezon başından bu yana bizim de fark ettiğimiz karakterdeki o dengesizliğin ve gelgitlerin farkında. Karakterinin mantık silsilesinde kopukluklar yaşadığında veya yaptığı hamlelere inanmakta güçlük çektiğinde sahneleri o anki savrukluğa uydurmak için doğaçlama bir refleks geliştirdiğini düşünüyorum. Bahsettiği "bambaşka bir yol bulma" zorunluluğu da biraz bunu yansıtıyor. Senaristlerin ana aksı oturtamamasından kaynaklanan tutarsızlıkları, kendi performansıyla toparlama çabasından başka bir şey değil. Ki bu da oyunculuğundan bir şey götürmediği için çok büyük bir alkışı hak ediyor bence. En başından beri tutarlı ve geniş bir oyun alanına sahip bir senaryoda izliyor olsaydık Devrim Özkan'ın oyunculuğunun nasıl bir seviyede olacağını hayal etmek bile heyecan verici...