Pinned Tweet
-Le dije al almendro: ¿Dónde está Dios?
-Y el almendro se cubrió de flores.
Nikos Kazantzakis
Hayddé Domínguez, MS retweeted
"Lo más difícil, creo, es vivir enriquecedoramente el presente, sin dejar que se contamine por miedo al futuro o arrepentimiento por un pasado mal gestionado".
Sylvia Plath
Estoy en Santo Domingo, el maps me dirige y ya van 4 calles inundadas, teniendo que devolverme.
Ayudaaaa🙃🥹😁
#unacibaeñaensd
Hayddé Domínguez, MS retweeted
7 de cada 10 suicidios son de hombres. En República Dominicana son 8 de cada 10. Pero la salud mental masculina no le importa a nadie
Hayddé Domínguez, MS retweeted
Llamamos "trastorno" a lo que muchas veces es pura supervivencia. Si creciste en un campo de batalla, tu hipervigilancia actual no es una enfermedad. Es un mecanismo de adaptación que no sabe cómo apagarse. Menos etiquetas rápidas y más entender el contexto.
Hayddé Domínguez, MS retweeted
Major cheat code in life: Be the one who reaches out. Text first. Call first. Plan first. Initialize first. Most people wait to be chosen. Be the chooser. Connection requires initiative. Friendship requires effort. Love requires action. Stop waiting to be picked. Start picking. Initiative is attractive.
Hayddé Domínguez, MS retweeted
En muchos países ricos, incluido Estados Unidos, hay un número elevado de hombres en edad de trabajar (entre 25 y 54 años) que no tienen empleo ni lo buscan. Una explicación habitual, especialmente en ciertos círculos conservadores, es que han desaparecido los trabajos “de hombres” (construcción, industria, minería…) por culpa del comercio exterior, la inmigración o la entrada masiva de las mujeres al mercado laboral. Sin embargo, los datos muestran que eso no es lo principal: en sectores tradicionalmente masculinos hay cientos de miles de vacantes sin cubrir. El problema no es tanto la falta de puestos como la dificultad para encontrar hombres dispuestos y capaces de ocuparlos de forma regular y fiable.
La razón de fondo, según el articulo, sería que hoy es más fácil sobrevivir sin trabajar que hace unas décadas: el país es más rico, las ayudas públicas son mayores y, en muchos hogares, hay mujeres que aportan ingresos. A esto se suma que muchos de estos hombres pasan gran parte del día viendo televisión, jugando videojuegos, consumiendo pornografía, apostando o fumando marihuana (hoy barata y potente). Esas actividades llenan el tiempo, pero suelen mermar la concentración, la disciplina y la capacidad de soportar las exigencias de un trabajo. Por eso, subir salarios o “recuperar la industria” no basta por sí solo. Hacen falta también incentivos claros como hacer un poco más difícil permanecer indefinidamente en ayudas, mejorar los complementos salariales para quienes trabajan con sueldos bajos y, al mismo tiempo, limitar el acceso fácil a apuestas y drogas que reducen la empleabilidad.
"'Manly' jobs exist and employers are hiring. The trouble lies in finding men who are willing and able to take them...Police departments and other law-enforcement agencies also have had high vacancy rates and difficulty filling those jobs." theatlantic.com/ideas/2026/1…
Señores, pues me invitaron a Univision Miami, programa Despierta América, y yo, pues dije que sí.
Un segmento bien bonito, ameno y yo feliz, hablando de lo mío, #saludmental y #bienestar
En gratitud.
Hayddé Domínguez, MS retweeted
Underrated life advice: Have more hobbies & fewer opinions. Learn an instrument. Plant a garden. Build something with your hands. Cook. Paint. Run. The happiest people I know spend less time debating life and more time actually living it.
Hayddé Domínguez, MS retweeted
Hablemos de los imbéciles y de cómo gobiernan el mundo.
📹: Por la divulgadora literaria y cultural madrileña Sandra Cuesta Llerandi.
Hayddé Domínguez, MS retweeted
Evren seni yormak için tasarlanmadı ama düzensizliğe doğru akmak için tasarlandı.
Tükenmişliğin fiziği tam olarak bu
Bir fincan sıcak kahve masada kendiliğinden soğur. Hiçbir zaman soğuk bir kahvenin kendiliğinden ısındığını görmezsin. Buna termodinamiğin ikinci yasası deniyor. Kendi hâline bırakılan her sistem düzensizliğe kayar. Odan dağılır, araba paslanır, bahçe yabani otlarla dolar
Düzeni korumak enerji ister. Uluslararası Uzay İstasyonu'nda astronotlar zamanlarının büyük kısmını bilimsel deneylere değil bakıma onarıma ve sistemleri ayakta tutmaya harcıyor. Dışarıdan sakin görünen istasyon aslında kendini bir arada tutmak için durmadan çalışan bir makine
Zihnin de öyle. Beyin vücut ağırlığının yüzde ikisi ama dinlenirken enerjinin kabaca beşte birini yakıyor. Her gece uykuda glimfatik sistem gün boyu biriken metabolik atığı dışarı süpürüyor. Uykuyu kestiğinde bu bakım aksıyor
Tükenmişlik tam burada başlıyor. Giren enerji çıkan enerjiden uzun süre az kalınca sistem düzenini taşıyamaz hâle geliyor. Önce küçük arızalar çıkıyor. Dalgınlık unutkanlık sabah kalkamamak. Sonra uyku bozuluyor. Uyku bozulunca onarım aksıyor ve bu da seni daha da yoruyor
Bir de yarım kalan işler var. Zihin tamamlanmamış işleri tamamlanmışlardan daha güçlü taşıyor. Cevapsız mesajlar ertelenen kararlar yarım projeler hepsi arka planda küçük birer enerji sızıntısı
Bunu çözmek için sana büyük bir hayat değişikliği gerekmiyor
Uykuyu pazarlık konusu yapma
Akşam işten zihinsel olarak kop çünkü bu lüks değil soğuma döngüsü
Yarım işlerini tek listeye yaz ve her birinin yanına küçük bir sonraki adım koy
Moral düzelmesini bekleme küçük bir hareketle başla çünkü çoğu zaman eylem duyguyu izler
Anlamı bağlantıyı ve oyunu hayatından çıkarma çünkü onlar sistemin enerji girdisi
Ve şunu da unutma. Bazen sorun sen değilsin. Kaynağın giderden hızlı tükendiği bir sistemin içindesin ve değişmesi gereken sistem
Düzen bir kez kurulup bırakılan şey değil her gün yeniden verilen bir emek. Dinlenmek de o emeğin tembel molası değil bizzat parçası
Hayddé Domínguez, MS retweeted
Diego Luna se atrevió a decir lo que casi nadie admite: que hay ausencias que nos explican la vida entera.
Su mamá murió cuando él tenía dos años. No la recuerda. Y aun así, hace muy poco, presentando su nueva película como director, lo dijo sin rodeos:
«Perdí a mi madre cuando tenía dos años y, de alguna manera, buena parte de mi vida la he pasado intentando entender lo que esa ausencia significa».
Y luego añadió algo todavía más íntimo: «Mi relación con mi padre, por ejemplo, no la entiendo sin esa ausencia».
Fíjate en eso. Un hombre que ha triunfado en México y en Hollywood, que ya es papá de hijos casi adultos, reconoce que una pérdida que ni siquiera recuerda sigue ordenando su manera de querer, de cuidar y de relacionarse con los suyos.
En otra entrevista fue más lejos: «Por momentos, tengo cosas muy resueltas y, por momentos, soy el niño de 8 años que no entiende por qué a él no le tocó».
Imagina a ese niño. Quizá miraba a otros niños salir de la escuela de la mano de su mamá. Quizá no tenía palabras para nombrar lo que le faltaba, porque no se puede extrañar con claridad a alguien que no recuerdas. Y quizá por eso ese vacío se volvió tan grande: porque no tenía forma, solo peso.
Pero Diego también contó la otra parte. Habló de las personas que lo acompañaron, «esas redes que me acogieron y me abrazaron cuando mi madre ya no estaba». Amigas de su madre, gente del teatro, una familia que se fue tejiendo alrededor de un niño que había perdido algo esencial.
Eso es lo que me conmueve de su confesión. No dice «ya lo superé». Dice que todavía lo está entendiendo. Y lo hace sin vergüenza.
Muchos cargamos ausencias así. Un papá que se fue. Una mamá que estaba, pero no estaba. Un abuelo del que nadie hablaba. Lo que no se nombra en una familia no desaparece: se hereda. Pasa en silencio de una generación a otra y aparece después en cómo amamos, en lo que tememos y en lo que exigimos a los demás sin saber por qué.
Y hay algo liberador en hacer lo que hizo Diego: dejar de fingir que ya está resuelto. Mirar de frente al niño que no entendió y decirle: «Ahora sí te escucho».
No hace falta tener todas las respuestas. A veces sanar empieza simplemente por darle un lugar a lo que faltó.
Regálese este mensaje. Si tiene hijos adolescentes, pídale que lo oigan con usted.
Hayddé Domínguez, MS retweeted
¿Por qué nos interesa entender el origen del caos que vemos en Europa?.
Les explico todo aquí.
Pero, adivinen qué...
Aparecen en la fotografía tanto Chávez como Maduro.
Siempre, en alguna tropelía, caos o pandemonium aparece la huella del régimen venezolano.
¿Quién convoca? ¿Quién financia? ¿Quién organiza? ¿Quién capitaliza políticamente la indignación?
¿Y quién termina pagando los destrozos?
¿Cómo se exige vivienda digna mientras se destruyen edificios?
¿Cómo se protesta contra la pobreza mientras saqueas el negocio de quien vive de su trabajo?
¿Cómo se reclama mejor educación cuando incendias bienes públicos que todos tendrán que pagar?.
Una cosa es levantar la voz para exigir derechos.
Y otra muy distinta es prenderle fuego a los derechos de los demás.
No olviden la advertencia de Marx.
Recuerda verlo HASTA EL FINAL.
Compártelo para que otros entiendan por qué esta noticia también les importa.
Esos grupos y sus mantras, tiene efecto a corto plazo. La vida real no es euforia y baile, es autoconciencia, habilidades, comunicación, vinculación, valores, razonamiento, sentido común.
Esos "talleres" tienen su público... Y si precio.
Hayddé Domínguez, MS retweeted
El scroll infinito se produce por qué ver videos cortos que te gustan desactiva temporalmente regiones del cerebro de autocontrol
No puedes para por que se reduce la actividad en estas áreas (glutamato) sciencedirect.com/science/ar…
Hayddé Domínguez, MS retweeted
Brutal video de @AgustinLaje sobre lo que está pasando en Francia y Europa en general
Hayddé Domínguez, MS retweeted
"Twoja prababcia nie próbowała manifestować wakacji na plaży. Nie dbała o estetykę. Nie optymalizowała niczego. Miała listę, która była krótka i święta:
· Pełna spiżarnia.
· Zdrowe dzieci.
· Dach, który nie przecieka.
· Mąż, który wraca do domu.
· Ogród, który daje plony.
· Kilka ładnych sukienek.
· Niezawodna kuchenka.
· Niedzielny obiad z ludźmi, których kocha.
· Wystarczająca ilość mąki na tydzień.
· I wystarczająca ilość życzliwości dla sąsiadów.
To było całe marzenie. To było całe życie. A według standardów przeważającej historii ludzkości zrealizowanie tej listy było ogromnym sukcesem.
Potem nastał XX wiek i ktoś zorientował się, że zadowolona kobieta to zmora dla biznesu. Kobieta z pełną spiżarnią nie biegnie do sklepu. Kobieta zadowolona ze swojej kuchni nie przebuduje jej co cztery lata. Kobieta, która wie, jak wygląda „wystarczająco”, nie da się namówić na kolejną nowinkę.
Więc zabrali się do roboty:
Sprawili, że mały domek stał się powodem do wstydu.
Sprawili, że stary samochód stał się powodem do wstydu.
Sprawili, że domowy posiłek stał się powodem do wstydu, a kiedy już nikt nie umiał gotować, sprzedali go z powrotem jako zestaw do przygotowania posiłku z wizerunkiem znanego szefa kuchni na opakowaniu.
Podnieśli koszty życia tak bardzo, że oboje rodzice musieli pracować, a potem sprzedali im opiekę nad dziećmi, gotowe dania i weekendową terapię, by zaradzić wyczerpaniu, które od początku wynikało właśnie z konieczności wykonywania dwóch prac.
Wzięli listę twojej Babci i nazwali ją ubóstwem.
Wzięli jej życie i nazwali je ograniczonym.
Wzięli jej zadowolenie i nazwali je brakiem ambicji.
A potem… Sprzedali ci ambicję.
Sprzedali ci większy dom, którego nie jesteś w stanie posprzątać, samochód, którego nie jesteś w stanie spłacić, garderobę, której nie nosisz, kalendarz, z którym nie jesteś w stanie sobie poradzić, oraz niejasne, nieustanne poczucie, że wciąż pozostajesz w tyle.
Nie pozostajesz w tyle. Biegniesz w wyścigu, który został zaprojektowany tak, by nie miał linii mety. Sam wyścig jest produktem!
Wróć i przeczytaj listę Babci.”
(autor nieznany)
¿Cómo crece y se forma sano una persona bajo este enfermo esquema familiar?
Pobre bebé 😓.
Hayddé Domínguez, MS retweeted
¿Qué está pasando en Francia? 🇫🇷
Aquí explico las líneas principales de las protestas: causas, exigencias, grupos que participan, intereses políticos y otras claves.
Por favor, ve el video hasta el final!
@andreina
#Francia #protestas


























