Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ (@HollyRodjer) header
Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ (@HollyRodjer) profile picture

Человек это не лозунг. Человек это поэзия!!! *Жизнь научит *Пацифист☮ https://teapawt.net/t.co/69jXWwXoUY

Україна Polska
Joined April 2012
Photo by Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ (@HollyRodjer)Photo by Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ (@HollyRodjer)Photo by Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ (@HollyRodjer)Photo by Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ (@HollyRodjer)Photo by Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ (@HollyRodjer)Photo by Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ (@HollyRodjer)Photo by Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ (@HollyRodjer)Photo by Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ (@HollyRodjer)Photo by Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ (@HollyRodjer)Photo by Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ (@HollyRodjer)
Путин головного мозга
50
78
11
493
21,681
Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ retweeted
경례를 배우는 아기 셰퍼드 ㅋㅋㅋㅋ 너무 귀엽네..
420
4,249
187
36,489
926,579
Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ retweeted
To wideo z martwym dzieckiem wyciąganym z gruzów powinno prześladować nocą każdego hamulcowego pomocy na rzecz zatrzymania Rosji na Ukrainie. Ten koszmar sam się nie skończy.
452
2,693
103
8,360
150,248
Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ retweeted
Ужасающие кадры, на которых две маленькие девочки бегут, спасая свои жизни, пока палестинец преследует их, словно добычу. Он выстрелил первой девочке в спину, когда она в отчаянии пыталась убежать. Вторая замерла, обернулась и умоляла его не убивать её. Он всё равно казнил её, не выказав ни малейшего колебания. Это то, что палестинцы из Газы сделали 7 октября. Никогда не забывайте.
2,631
26,711
1,640
67,370
2,378,533
Президента Чехии Петра Павела увидели на Гран-при Венгрии "Формулы-1" в качестве аккредитованного фотографа... Политик прибыл на трек с профессиональным оборудованием и снимал гонку вместе с другими медийщиками. Президент здоровых людей!
93
72
8
1,182
113,061
Мы потеряли всё: планы, мечты, дома, близких. Мы ехали в набитых эвакуационных поездах, ночевали в сырых подвалах, бежали на работу под бомбами, замерзали без отопления, выхаживали тяжелораненых, хоронили родных, доставали тела детей из-под завалов… Но я не помню ни одной массовой истерики украинцев. Сегодня все ленты заполонил новый русский тренд – люди размазывают на камеру сопли по лицу. Просто из антропологического любопытства хочется спросить их зачем они это делают. Чтобы что? Здоровый мужчина рыдает по сгоревшему на складе товару. Кстати, совершенно справедливо сгоревшему. А я смотрю на него и вспоминаю последние секунды жизни Александра Мациевского, слова "Слава Україні!". Сашу расстреляли оголтелые. Безоружного, в упор. Я вспоминаю папу Камаля из Тернополя, как он на кладбище укачивал крохотный белый гробик с годовалым сыном. Малыша убила российская ракета. Вспоминаю деда на Северной Салтовке, который жил в разрушенном микрорайоне буквально один. Пил талый снег, готовил на костре возле подъезда. Мне трудно представить, чтобы этот дед записал кружочек в поисках помощи или хотя бы сострадания. — Та все гаразд, — говорил дед иностранным журналистам. Я буквально вчера видела ролик, где потрясающе танцует девятилетняя гимнастка Саша Паскаль — девочка, которой в двадцать втором ампутировали ногу после обстрела под Одессой. Ребенок совершил невозможное — она выжила, выстояла и вернулась в спорт. А тут реальные слёзы катятся по щекам бородатого дядьки. У него сгорели китайские дерматиновые сумки, на миллион или ахулион, неважно. То, что россияне где-то в уральских деревнях не улавливают причинно-следственной связи между георгиевскими ленточками на лацканах своих фуфаек и горящими складами в подмосковье – хотя бы понятно. Но образованные молодые бизнесмены, питерцы, которые захлебываясь от рыданий вопрошают "за что это нам?" – вот этого я понять не могу, хоть убейте. — Мы три года выстраивали этот бизнес, — плачет блондинка в инстаграм, — А его ни за что, ни про что разрушили. "Ни за что. Ни про что" — так и говорит. Хоть бы один кружочек попался, где россиянин в слезах сказал бы: "Мы создавали и вели бизнес в террористическом государстве, на наши налоги кремль годами финансировал бессмысленную войну, с нашего молчаливого согласия убивают, грабят, насилуют украинцев. Мы отобрали сотни тысяч жизней, покалечили миллионы людей, разрушили города, сожгли больницы, школы. Мы всё это заслужили". Но нет. Такой кружочек мне не попадался Анна Гин facebook.com/AnnaGin74/posts…
78
926
32
2,660
47,100
Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ retweeted
Esta mujer debería haber sido una agente secreta 😂
217
341
25
12,776
4,102,258
Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ retweeted
В 1941 русские ублюдки взорвали Успенский собор. В 2026 русские ублюдки взорвали Успенский собор. Времена меняются. Русские ублюдки нет.
147
2,088
32
7,500
66,046
Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ retweeted
"Nie rozstałam się z mężem dlatego, że mnie zdradził. Odeszłam, bo w niedzielny wieczór słuchał pomeczowych wywiadów, kiedy nasz pies dostawał ataku padaczki na dywanie w salonie. I dlatego, że kiedy wszystko się skończyło, powiedział mi, że „powinnam była mu lepiej o tym przypomnieć”. Nie rozwodzę się z przemocowym mężczyzną. Odchodzę od „porządnego faceta”. Takiego, o którym wszyscy mówią: dobry człowiek. Zwalniam z życia dorosłego mężczyznę, który przez dwadzieścia lat konsekwentnie unikał prawdziwej odpowiedzialności. Mam na imię Linda, mam 52 lata. Z zewnątrz mój mąż to ideał: wita się z sąsiadami na klatce, pomaga, gdy komuś nie odpala samochód, latem rozpala grilla, przynosi wino na kolacje. Pracuje, nie pije za dużo, nie robi awantur. „Przecież cię nie bije” — mówiła moja matka. „To dobry człowiek. Przecież kocha tego psa”. Ale jednej nocy, siedząc na plastikowym krześle w całodobowej klinice weterynaryjnej, zrozumiałam coś bardzo ważnego: miłość to nie mówienie „ja się tym zajmę”. Miłość to pamiętanie o tym, co utrzymuje przy życiu tych, których kochasz. Pies ma na imię Roki. Roki nie jest rasowy. To stary kundel z chorymi biodrami, wielkim sercem i ciężką epilepsją. Żeby żyć normalnie, potrzebuje jednej tabletki codziennie o 19:00. Nie o wpół do ósmej. Nie „jak się skończy”. O siódmej. Przez lata byłam systemem operacyjnym tego domu. Wiem, kiedy są rachunki. Wiem, do jakiego lekarza zadzwonić. Wiem, gdzie są dokumenty. Wiem, jaki lek bierze Roki i o której. Mój mąż „pomaga”. Jak mu powiem, żeby wyniósł śmieci — wyniesie. Jak dam listę — zrobi zakupy. Ale to ja myślę, planuję i pamiętam. To ja noszę cały mentalny ciężar. W zeszłą niedzielę miałam dyżur w szpitalu. Oddział był pełen, nie mogłam wyjść. O 17:30 zadzwoniłam do niego. — Nie zdążę na kolację. Coś jest w lodówce. Ale posłuchaj uważnie: o 19:00 daj Rokiemu tabletkę. Jest w niebieskim pojemniku na stole. Ustaw sobie alarm. — Jasne, spokojnie — odpowiedział. W tle leciała audycja sportowa. O 18:45 napisałam SMS-a: Roki — tabletka za 15 minut. Odpisał: „ok”. Wróciłam do domu o 21:30. Cisza. Roki nie czekał przy drzwiach. Mąż siedział w fotelu, radio grało, na stoliku leżało pudełko po pizzy. — Gdzie jest Roki? — No… dziwnie się zachowywał. Serce mi zapadło się w żołądek. Znalazłam go zakleszczonego między krzesłem a ścianą. Sztywny, z pianą na pysku, łapy drżały bez kontroli. Trwał atak. Jak długo — nie wiem. Może godzinę. Może dłużej. Nie krzyczałam. Zrobiłam to, co zawsze: rozwiązałam problem. Zapakowałam go do auta, pojechałam do nocnego weterynarza, z panicznym strachem, że będzie za późno. Godziny czekania. Strach. Wysoki rachunek. Roki przeżył — na środkach uspokajających. Kiedy wróciłam do domu o trzeciej nad ranem, mąż stał w drzwiach. — I co? Wszystko dobrze? A potem powiedział zdanie, które zakończyło nasze małżeństwo: — Słuchałem wywiadów po meczu, rozproszyłem się. Powinnaś była zadzwonić dokładnie o siódmej. Wtedy zrozumiałam wszystko. Nie chodziło o tabletkę. Chodziło o to, że odpowiedzialność nigdy nie była jego. Jeśli coś szło nie tak, to dlatego, że ja „nie dopilnowałam”. Spojrzałam na niego i powiedziałam spokojnie, aż sama siebie nie poznałam: — Nie jestem twoją matką. Nie jestem twoją sekretarką. Zadzwoniłam. Napisałam. Jedyny sposób, żebym miała pewność, to wrócić ze szpitala i sama włożyć mu tabletkę do pyska. A jeśli mam robić nawet to — powiedz mi, po co ty tu jesteś? Próbował się bronić. — Przecież robię dużo rzeczy. Dzisiaj nawet skosiłem trawę. — Nie — odpowiedziałam. — Ty wykonujesz polecenia. Ja noszę ciężar. A dzisiaj twoje „rozproszenie” prawie zabiło kogoś, kogo kocham. Dziś pakuję kartony. Roki leży przy drzwiach. Jest jeszcze słaby, ale wie, że wyjeżdżamy. Nie potrzebuje wyjaśnień. Odchodzę nie dlatego, że przestałam kochać męża. Odchodzę, bo nie chcę już być jedyną dorosłą osobą w pokoju. Bo partner to nie ktoś, kto „pomaga, kiedy się go poprosi”. Partner widzi. Pamięta. Troszczy się. Otworzyłam drzwi samochodu. — Chodź, Roki. Wszedł powoli. Bez przypominania. Ja natomiast w końcu przestałam prowadzić całe życie, podczas gdy ktoś inny spał na tylnym siedzeniu." za Kawa z mlekiem
214
193
28
1,628
115,822
Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ retweeted
Потрясающее историческое видео. Это «грады» так называемой «Новороссии». Одна установка стреляет по позициям ЗСУ, а другая – ровно в противоположную сторону, по Донецку. Вот вам и ответ на вопрос, кто «восемь лет бомбил Донбасс».
101
1,691
84
6,294
192,575
Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ retweeted
Ukraińcy i Rosjanie nigdy nie byli i nigdy nie będą jednym narodem.👌
383
2,270
49
12,783
188,793
Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ retweeted
The cat humanity betrayed: Félicette France. A small cat living on the streets was dragged into a fate she never chose. The French space agency gathered 14 cats from the streets of Paris to select one to send into space. Félicette was one of them. She was trained for months. Electrodes were implanted in her brain. She was spun in centrifuges. Kept in pressure chambers. On October 18, 1963, she was placed inside a rocket. No one asked for her consent. After launch, she spent 15 minutes in space. Her brain activity was recorded. Every breath monitored. Every reaction noted. She was valuable to scientists, but only as a test subject. The capsule landed. Félicette survived. And her reward? A few months later, she was killed so her brain tissue could be examined. Then scientists admitted: they learned nothing from the experiment. Félicette died for nothing. For decades, even her name was forgotten. She was called “Astrocat” and erased. The French space program gained critical data thanks to her, yet she didn’t even have a statue bearing her name for years. In 2019, after a campaign started by students at the University of Cambridge, a memorial was finally built. 56 years later. Félicette never volunteered. She didn’t deserve any of this. Yet she went down in history, along with humanity’s shame. On behalf of humanity, I’m sorry, Félicette. Because of our selfishness, you lost your short life for nothing. Please forgive us. 😭💔
379
2,231
216
7,102
250,067
Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ retweeted
Россия сбросила на украинскую Константиновку трехтонную авиабомбу. В Констаниновке до сих пор остаётся больше 2 тысяч человек. Трехтонная бомба. Целый квартал в труху. Я хочу чтобы это видео увидело как можно больше иностранных аккаунтов. Россия государство террорист
501
10,937
317
19,750
582,160
Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ retweeted
¡Qué historia! "La usaron como cebo en peleas de perros durante dos años. No tiene orejas ni cola. Solo la mitad de la cara. Aun así, ronronea cuando la abrazas." En junio de 2023, agentes que realizaban una redada en una operación ilegal de peleas de perros en una remota propiedad rural en los pinares del este de Texas descubrieron diecisiete perros encadenados en corrales al aire libre. Las condiciones eran las esperadas: cemento, sangre, cadenas y silencio. Lo que no esperaban encontrar era, dentro de una jaula de alambre para conejos escondida detrás del granero: Una gata. Una pequeña gata doméstica de pelo corto, blanca y gris. De aproximadamente cuatro años. Estaba en la jaula sin comida ni agua, con el suelo cubierto de papel de periódico empapado que no se había cambiado en al menos dos semanas, según estimó el veterinario posteriormente, basándose en el estado de su piel en la zona de contacto con los excrementos. Era el animal de cebo. En las peleas de perros, se utilizan animales de cebo para entrenar a los perros de pelea para que ataquen. Se eligen específicamente porque no pueden defenderse. Se les dan a los perros antes de una pelea para aumentar su agresividad e instinto de caza. No están hechos para sobrevivir. Su propósito es destruirse lentamente para que los perros aprendan a disfrutarlo. Se estima que la habían utilizado con este fin durante dos años. El informe veterinario ocupaba cuatro páginas. Le faltaban ambas orejas. No estaban cortadas. No habían sido extirpadas quirúrgicamente. Simplemente arrancadas. Los conductos auditivos estaban cerrados por cicatrices con tejido grueso y estriado. Los bordes donde habían estado sus orejas eran irregulares y desiguales: heridas de mordedura cicatrizadas superpuestas a otras heridas de mordedura más antiguas, algunas tan antiguas que el tejido cicatricial se había vuelto blanco, otras aún rosadas y relativamente recientes. Le faltaba la cola. Le habían amputado la base, aparentemente por una combinación de repetidos traumatismos por mordedura y una amputación manual rudimentaria. El muñón medía aproximadamente 2,5 cm, estaba muy cicatrizado y parcialmente infectado en el momento del rescate. El lado derecho de su cara estaba gravemente dañado. Le faltaba el ojo derecho; la órbita se había cerrado con tejido cicatricial que tensaba la piel en la zona, creando una hendidura lisa y hundida. En su mejilla derecha tenía una gran área sin tejido, de aproximadamente cinco centímetros de ancho, donde la piel y el músculo se habían desgarrado y cicatrizado formando una cicatriz fina, sin pelo y cóncava. Tres de las almohadillas de sus bigotes del lado derecho estaban destruidas. El lado derecho de su labio superior estaba desgarrado y había cicatrizado tirando hacia arriba, dejando al descubierto permanentemente sus dientes y encía superiores derechos. Su lado izquierdo estaba intacto. Un ojo funcional. Un par de bigotes. La mitad de su rostro que funcionaba. Tenía más de cuarenta cicatrices de mordeduras documentadas en todo el cuerpo. Sus patas delanteras presentaban la mayor concentración: heridas defensivas por levantar las patas contra perros entrenados para matar. Varias cicatrices se superponían, lo que significa que había sido mordida en los mismos lugares varias veces durante meses o años. Su pecho tenía una larga herida cicatrizada que nunca se había suturado y que había cerrado de forma irregular, dejando una cresta de tejido cicatricial de veinte centímetros de largo. Tenía dos costillas rotas que habían sanado sin tratamiento. Una había sanado en ángulo, creando un bulto visible bajo la piel en su costado izquierdo. (Ingrid Nava)
1,129
3,705
646
16,430
541,522
Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ retweeted
В этом видео - весь Трамп.
477
2,478
330
15,695
2,564,432
Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ retweeted
Replying to @igorzhe
4
4
293
3,804
Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ retweeted
Ватникам валентинка!❤️❤️❤️
37
230
6
2,904
29,390
Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ retweeted
Польская балерина, 23-летняя Франческа Манн, оказавшись в раздевалке перед газовыми камерами с десятками других еврейских женщин, решила не умирать просто так.Эта история подтверждается рапортом коменданта Освенцима и одного из выживших членов Зондеркоманды.Пока все в спешке
26
126
1,449
197,128
Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ retweeted
Это уже не остановить 😂
28
372
9
1,959
87,110
Натанаморе☀️⛱️🌈⚓ retweeted
This is impressive.
214
1,274
82
13,466
914,349