#آموزشی 🔴بهایی که مجاهدین خلق در سال‌های ۵۸ تا ۶۰ پرداختند «مبارزه مسالمت‌آمیز سیاسی با دیکتاتوری آخوندها» قسمت بیست و سه 🔴 منابع: نشریهٔ مجاهد، شماره‌های ۶۴، ۷۳، ۸۷ مجاهد شهید: نسرین رستمی محل شهادت: شیراز تاریخ شهادت: ۱۲ تیر ۱۳۵۹ نحوهٔ شهادت: در ۳ فروردین ۵۹ در جریان به‌اصطلاح انقلاب فرهنگی! مورد اصابت گلولهٔ پاسداران واقع شد و در تاریخ ۱۲ تیرماه به شهادت رسید. مجاهد شهید، نسرین رستمی، نوجوان دانش‌آموزی بود که در کودتای فرهنگی ارتجاع، که در به خون کشیدن دانشگاه‌های سراسر میهن تجلی یافت، مورد اصابت گلولهٔ پاسداران شقاوت قرار گرفت و پس از ماه‌ها تحمل درد و رنج، با پیکری که بر اثر جراحات دیگر رمقی در آن نبود، در روز ۱۲ تیر به شهادت رسید. وی که علی‌رغم سن بسیار کم، بر اثر شلیک پاسداران قسمت پایین کلیهٔ خود را از دست داده و رودهٔ بزرگش سوراخ و ۳ مهرهٔ کمرش نیز شکسته و از ناحیهٔ هر دو پا فلج شده بود، تا واپسین دم حیات با روحیه‌ای مثال‌زدنی در دفاع از آزادی مقاومت کرد. برادر مجاهد مسعود رجوی در نامه‌ای به خانوادهٔ نسرین که توسط مجاهد خلق فاطمه رضایی به آنان تسلیم شد، نوشت: «به‌نام خدا و به‌نام خلق قهرمان ایران... ما حقیقت را می‌خواهیم! مادر نسرین، مادر گرامی و پدر ارجمند خواهر مجروح و فداکارم نسرین رستمی، دورادور دست هر دوی شما را می‌بوسم و از خدای بزرگ سلامت هرچه سریع‌تر خواهرم نسرین را آرزو می‌کنم. بله، شما مادر گرامی راست گفته‌اید که حق و حقیقت را می‌خواهید، و راست گفته‌اید که به هرگونه فداکاری در این راه، همچون تمام زنان کربلا و حرم علوی و حسینی رضا داده‌اید. فدیه کردن خورشیدهای تابانی همچون خواهر من نسرین، آفتاب‌های درخشان پاکی و پاکیزگی و حقیقت، براستی هم که نیازمند مرتبه‌ای عظیم و صبر و تحملی بسیار است، منزلت شما هم‌اکنون نیز در شمار والدین شهداست و خدا کند که تمام فرزندان مجاهد شما در سراسر این کشور، این لیاقت و شایستگی را برای اتمام راه ضد ارتجاعی و ضد استعماری خواهرانی چون نسرین داشته باشند. آری ما هم نیل به حق و حقیقت را می‌خواهیم. پس مادر و پدر عزیزمان از دعا فراموشمان نکنید.» این مجاهد نوجوان و عاشق آزادی سرانجام پس از ماه‌ها تحمل درد و رنج بر اثر شدت جراحات در روز ۱۲ تیر در بیمارستانی در شیراز به شهادت رسید. برادر مجاهد مسعود رجوی در سخنرانی تاریخی خود در امجدیه دربارهٔ این میلیشیای خونین‌بال گفت: «وای بر سنگ‌دلان... ۳۰ فروردین خواهر کوچک ما نسرین رستمی، دقیقاً نمی‌دانم چند سال دارد شاید ۱۳، ۱۴ سال، در شیراز به ضرب گلوله از پا افتاد ولی شهید نبود، البته شهادت برایش خیلی راحت‌تر بود، چرا؟ برای اینکه کمرش سوراخ شد، یک کلیه‌اش را از دست داد، رودهٔ بزرگش سوراخ شد، سه مهرهٔ کمرش شکست، هر دوتای پایش فلج شد، عفونت گستردهٔ خون پیدا کرد و به قول اطباء عفونت غشای مغز، و خلاصه ۱۰ جای بدنش لطمه دید. به طوری که از آن روز تا به حال فقط به یمن زحمات گروهی از اطباء و پرستاران شریف یکی از بیمارستان‌های شیراز زنده مانده، ولی چه زنده ماندنی! وای بر سنگین‌دلان! فویل للقاسیة قلوبهم. گناه نسرین چه بود؟ آخر گناه نسرین چه بود؟ پدر زحمتکش او که ۳۰ سال کارگری شرکت نفت را کرده بود، پرسید: آخر این دیگر چرا؟ و مادر قهرمانش گفت: من که بهتر از مادر رضایی‌ها نیستم. همهٔ بچه‌هایم، هر شش تایشان را به اضافهٔ خودم و شوهرم حاضرم بدهم! بعد برای سایر مادرها پیام داد: هرکس جوان‌هایش را در راه حقیقت و دین کشته بدهد غصه نخورد.» #مسعود_رجوی #سازمان_مجاهدین_خلق_ایران #FreeIran2026 #Iran #ایران xitter.cf/PMOIRAN/status/2114688…