میلاد رضایی

در همه این سالها حتی یکبار یادم نمیاد از مخاطبان گرامی اصرار و خواهش کرده باشم که برید این تحلیل حتما ببینید یا بخوانید اما اینبار واقعا خواهش میکنم هرکس دلش برای ایران می تپد بره این تحلیل با حوصله ببینه و بعد اگر دید درسته لطفا تا میتونه اون منتشر کند youtu.be/C76X8FFKH3s

فرار غول‌های فناوری در منطقه؛ اخراج‌های گسترده نیرو و تغییر استراتژی شرکت‌های آمریکایی #تحلیل_کوتاه بر اساس اطلاعات و روایت‌های دریافتی از افراد شاغل در شرکت‌های بزرگ فناوری حاضر در کشورهای عربی ، موج جدیدی از تعدیل نیرو، بسته‌شدن دیتاسنترها و تغییر ساختار اساسی در شرکت‌های آمریکایی فعال در منطقه (از جمله دبی، ابوظبی، بحرین و عربستان) به راه افتاده است. این تغییرات شامل موارد زیر است: ١_تعدیل نیروی شدید در شرکت‌های بزرگ: به عنوان نمونه، در شرکت اوراکل از یک تیم ٣٠ نفره تنها ۵ نفر حفظ شده و ۲ ٢۵ نفر اخراج شده‌اند، و تیم‌های ابوظبی و بحرین نیز با تعدیل شدید نیرو یا تعطیلی کامل مواجه شده‌اند. البته دولت های عربی به این شرکت ها فشار آورده که تغییر مدل کاری و سپردن امور به پیمانکاران را دنبال کنند. آنها به شدت نگران آن هستند که تاثیر حملات ایران به پایگاه‌های آمریکایی در این کشورها باعث فرار شرکت های دیگر غیر آمریکایی نیز بشود. به همین دلیل به صورت موقت شرکت‌های آمریکایی به دنبال جمع‌آوری یا کاهش زیرساخت‌ها و دیتاسنترهای خود هستند تا امور را به پیمانکاران محلی واگذار کنند و کنترل مستقیم کمتری داشته باشند. وضعیت سایر شرکت‌ها نیز همین است. آمازون نیز تعدیل نیروی شدیدی انجام داده و شرکت‌های دیگر وضعیت مشابهی را تجربه می‌کنند، هرچند برخی شرکت‌ها مانند مایکروسافت هنوز به صورت جدی این روند را پیش نگرفته‌اند اما بزودی آنها نیز واکنش خواهند داد. نکته مهم اینجاست که باید فکر کنیم که چرا شرکت‌های آمریکایی بدون سایه نظامیان در منطقه دوام نمی‌آورند؟ واقعیت این است که با نگاهی به این تحولات و عقب‌نشینی تدریجی زیرساختی شرکت‌های بزرگ فناوری آمریکا در منطقه، ابعاد عمیق‌تری از وابستگی اقتصاد و تجارت به قدرت نظامی را آشکار می‌کند. حضور شرکت‌های چندملیتی آمریکایی در خاورمیانه فراتر از یک تعامل صرفاً اقتصادی است؛ این شرکت‌ها زیر چتر امنیت، ثبات و تضمین‌های استراتژیک ارتش ایالات متحده در منطقه پا گرفته‌اند. تجربه نشان داده است که شرکت‌های آمریکایی بدون پشتیبانی و حضور مستمر نظامیان این کشور در منطقه، امنیت لازم برای سرمایه‌گذاری های کلان، حفظ دیتاسنترهای حساس و استقرار زیرساخت‌های کلیدی خود را حس نمی‌کنند. وقتی توازن قوا یا حضور نظامی دستخوش تغییر یا نااطمینانی شود، سرمایه‌گذاران و غول‌های فناوری نیز بلافاصله استراتژی خود را تغییر می‌دهند؛ دیتاسنترها را جمع‌آوری می‌کنند، ریسک حضور مستقیم را کاهش می‌دهند و کارها را به شرکت های کوچکت تر محلی یا منطقه ای به عنوان پیمانکار می سپارند و لایه‌های واسطه برون‌سپاری می‌کنند تا در صورت بروز بحران، خسارت کمتری متحمل شوند. به بیان ساده، در دکترین اقتصاد سیاسی آمریکا، «توسعه فناوری و حضور شرکت‌های تجاری» همیشه پیوندی ناگسستنی با «سپر نظامی و قدرت سخت» داشته است و بدون پشتوانه امنیتی نظامیان، این بنای تجاری دوام چندانی نخواهد آورد. آمریکایی ها تنها در چین این سیاست را دنبال نکردند و امروز همگی پشیمان هستند که چرا برنامه ای برای مهار چین از قبل آماده نکرده بودند. البته حضور در چین همواره زیر سایه نیروی دریایی آمریکا در منطقه بوده است اما بازهم فرق است بین پایگاه نظامی مستقر در خاک یک کشور تا حضور یک ناوگروه در آب‌های مجاور است. اینجاست که یکبار دیگر به قدرت اثر گذاری ایران پی می‌بریم. به همین دلیل آمریکایی ها و نوچه های نفوذی آنها به عنوان لیدرهای جریان کودتا در کشور تلاش زیادی می‌کنند که ایران دست از سر تنگه هرمز بردارد تا نظامیان آمریکایی شاید بتوانند به منطقه بازگردند. البته بعد از سیلی سنگین ایران، بعید است این اتفاق رخ بدهد. یاعلی برای اطلاع از اخبار بیشتر لطفا کانال تلگرامی فالو نمایید t.me/iran_cityofsun

دوگانه کودکانه جنگ یا تسلیم #تحلیل_اختصاصی | میلاد رضایی اینجا ایران است و روزی نیست که دچار سورپرایز نشویم. اخیراً فردی به عنوان کارشناس سیاسی در رسانه ملی حضور پیدا کرده است و برخلاف صحبت صریح رهبری شهید گفته ایران باید انتخاب کند که بین تسلیم (گزینه بد) و جنگ (برای حفظ بقای خود با آمریکا به عنوان بدتر) کدام را بپذیرد و سپس برخلاف صحبت‌های صریح رهبری شهید که بارها فرموده بود هزینه تسلیم و ذلیل شدن در برابر دشمن بسیار بیشتر از هزینه مقاومت است سعی می‌کند تسلیم شدن را توجیه کند. نمی‌دانم چگونه می‌شود سال‌ها فردی عنوان «کارشناس مسائل بین‌الملل» و «متخصص آمریکا» را یدک بکشد، اما هنوز ابتدایی‌ترین منطق سیاست قدرت را ندیده است. آقای امیرعلی ابوالفتح معتقد است «تسلیم بد است، اما جنگ و مقاومت بدتر». اینجا یک سؤال بسیار ساده‌ای وجود دارد: بر اساس کدام تجربه تاریخی یا کدام فکت به این نتیجه رسیدید؟ این مطالب همان هسته اصلی صحبت‌های جریان لیبرال و غرب‌زده است. جریانی که ۴۰ سال در سیاست ایران گفته‌اند مشکلات ما تنها با مذاکره و کوتاه آمدن در مقابل آمریکا حل می‌شود و کشور را به اینجا رساندند. حرف یکی است اما در پوشش‌های مختلف: امتیاز بدهید تا تهدید کم شود. عقب‌نشینی کنید تا جنگ نشود. اعتماد کنید تا اعتماد بسازید. توافق کنید تا فشار برداشته شود. اما دیگر نمی‌گویند که تاکنون با وجود توافق‌نامه‌های بسیار مضر و خطرناک برای ایران در طول این چند دهه حتی یک امتیاز واقعی از آمریکا نگرفته‌اند. امروز هم پاسخ این فرد و افراد همفکرش کاملاً واضح است. اگر شما مانند این چند دهه امتیاز دادید و منافع ملی کشور را قربانی تفکرات بیمارگونه و مازوخیستی سیاسی خود کردید اما مجدداً پس از امتیاز و توافق، دشمن بیشتر خواست و با تهدید و فشار بازگشت، چه می‌کنید؟ آیا باز هم نتیجه می‌گیرند: «پس باید بیشتر از قبل به دشمن امتیاز بدهیم؟ در آن صورت خط قرمز شما برای اینکه بفهمید این سیاست یک سیاست بیمارگونه ناشی از نفوذ است، چیست!» دوستان برخلاف گفته رهبران این جریان، این موضوع بعد از چند دهه دیگر آزمون و خطای یک گفتمان سیاست خارجی نیست؛ بلکه تلاش برای تبدیل عقب‌نشینی و تسلیم کشور به یک اصل تغییرناپذیر گفتمانی در سیاست خارجی ایران است. حتی اگر شما هزینه‌های جنگ مستقیم را پرداخته باشید و در جنگ دشمن را پس زده باشید، بازهم همین حرف را تکرار می‌کنند و نه تنها تکرار می‌کنند بلکه سعی می‌کنند با انواع و اقسام فشار به مردم از جمله گرانی‌های عمدی جامعه را به مرز فروپاشی برده تا از حاکمیت باج گرفته و آنگاه کشور را تسلیم دشمن کنند و این کار در همه جای دنیا خیانت است اما در ایران به عنوان ذخایر کشور معرفی می‌شوند. برای اینکه هر بچه پنج ساله به بالا بتواند به‌راحتی به دروغ بودن وعده امتیاز بعد از مذاکره پی ببرد کافی است به تاریخ رجوع کند. به عنوان مثال لیبی یا سوریه و... قذافی بخش مهمی از برنامه‌های تسلیحاتی خود را کنار گذاشت و برای عادی‌سازی روابط با غرب هر باجی که می‌توانست داد. در ادامه همان کشورهایی که به او قول داده بودند در صورت خلع سلاح از وی محافظت می‌کنند با هم ائتلاف کرده و به لیبی حمله کردند و امروز وضعیت لیبی را می‌بینید. دنیا دید که این روند نه برای او تضمین امنیت دائمی ساخت و نه مانع آغاز جنگ غرب و سقوط حکومتش نشد. سوریه نیز یک درس دیگر است: در سیاست بین‌الملل، ضعف نشان دادن هرگز برای شما صلح نمی‌‌خرد بلکه دقیقاً برعکس، ضعف به کاهش قدرت بازدارندگی منجر می‌شود که در نهایت هزینه اقدام علیه شما را برای رقیب پایین می‌آورد. آن‌هم وقتی که بحث جنگ موجودیتی مطرح است و مقامات آمریکایی رسماً از نابودی تمدن ایران صحبت می‌کنند نه فقط تغییر حکومت. اشتباه بنیادی این تفکر مازوخیستی همین است که گزینه‌های ایران را به دوگانه کودکانه‌ی «تسلیم یا جنگ» تقلیل داده‌اند. در هر کشوری که سرش به تنش بیارزد می‌بینیم که در سیاست خارجی حرفه‌ای چیزی به اسم تسلیم معنا ندارد؛ بلکه هنر اصلی وزارت خارجه ساختن بازدارندگی، افزایش قدرت چانه‌زنی و بالا بردن هزینه تعرض با ابزارهای دیپلماتیک است نه اینکه جمعی ورشکسته سیاسی که نه گفتمانی دارند و نه منطق قابل قبول بخواهند به بهانه حل مشکلات با دیپلماسی، ابزارهای قدرت و اصول بازدارندگی کشور را به صورت نامحدود به دشمن ببخشند تا شاید یک غربی با آنها عکسی بگیرد و در رسانه‌هایشان یک‌بار بگویند طرف مرد خوبی است تسلیم ما شده است. مذاکره‌ای که این افراد می‌کنند درواقع دادن اطمینان به دشمن است. در این سال‌ها دشمن مطمئن شده است هر کاری بکند و هر جنایتی انجام بدهد بازهم افرادی هستند که در زمان بحران نجاتش بدهند.

برنامه تصویری امروز درباره برد موشکی ایران تحولات جدید یمن و اتفاقات مهم مرتبط با شمال آفریقا است. شما دوستان گرامی می‌توانید با لایک و کامنت در انتشار ویدئو سهیم باشید. ممنونم لینک تحلیل در کانال یوتیوب شهر خورشید👇: youtu.be/x2V4F1M2CvI

گویا یک دیوانه میخواسته یک عملیات انتحاری در محوطه حرم کعبه در مکه اجرا کند . البته گفته شده این تلاش قبل از اینکه هیچ مواد منفجره‌ای منفجر شود، خنثی شد و با وجود نیروهای بی عرضه سعودی بعید هست که قبل از انفجار جلوش گرفته باشند و به نظرم احتمال اینکه یک عملیات پرچم دروغین باشه زیاد هست که توجهات را به اینجا جلب کند

درسی از تاریخ؛ وقتی مجلس خاموش شد، ایران آتش گرفت #تحلیل_اختصاصی | میلاد رضایی بسیاری فکر می‌کنند اولین کودتا در ایران همان کودتای آمریکایی ها در تاریخ ۲۸ مرداد علیه دولت مصدق بوده است اما این اشتباه است. بلکه اولین کودتا در ایران که اتفاقا از نوع یک کودتای ترکیبی با حضور دشمن خارجی بود در زمان به توپ بسته شدن و تعطیلی عمدی مجلس و دوره استبداد صغیر است. صبح ۲ تیر ۱۲۸۷، محمدعلی‌شاه طبق توافقی که با دشمن خارجی ایران یعنی روس ها کرده بود با تکیه بر بریگاد قزاق تحت فرمان افسر روس، مجلس شورای ملی را به توپ بست و حکومت مشروطه را سرنگون کرد. این واقعه در منابع معتبر تاریخی مانند دانشنامه ایرانیکا به‌عنوان یک کودتا توصیف شده است. ( دانشنامه ایرانیکا یکی از معتبرترین، جامع‌ترین و بزرگ‌ترین پروژه‌های علمی و پژوهشی جهان درباره تاریخ، فرهنگ، تمدن، ایران است که در اواخر دهه ۱۳۴۰ خورشیدی به ابتکار احسان یارشاطر در دانشگاه کلمبیا در نیویورک پایه‌گذاری شد) بعد از کودتا علمای اصلی داخلی و رهبران مشروطه بازداشت شدند، تعدادی از آنان به قتل رسیدند و حکومت خودکامه دوباره بر تهران مسلط شد. اما بزرگ‌ترین اشتباه آن است که تصور کنیم خسارت این #کودتای_ترکیبی فقط «تعطیلی مجلس برای سیزده ماه» بود. مجلس بسته شد؛ اما بعد از آن، کشور نیز تعطیل و وارد بحران شد و بعد از پول‌پاشی های اطرافیان شاه و البته سفارت روسیه تزاری حتی مردم علیه مردم در خیابان ها درگیر شدند. در تهران روزنامه‌ها تعطیل شدند، روزنامه‌نگاران و فعالان سیاسی تحت تعقیب قرار گرفتند، برخی کشته شدند و بسیاری مجبور به فرار یا فعالیت مخفیانه شدند. یکی از نخستین اهداف حکومت پس از نابودی مجلس، خاموش‌کردن جریان اطلاع‌رسانی و صدای مخالف بود.‌(این اصل تا به امروز هم وجود دارد که اصلی ترین مرحله تثبیت کودتا بازداشت صدای مخالف و خالی کردن خیابان ها از مردم است که یا توسط حکومت نظامی انجام می‌شود یا دلسرد کردن مردم است ) و سپس آتش از تهران به سراسر کشور کشیده شد. ایران عملاً وارد جنگ داخلی شد. تبریز ماه‌ها درگیر نبرد و محاصره بود. راه‌های تأمین شهر بسته شد و بنا بر گزارش‌های تاریخی، در بهار ۱۲۸۸ هزاران نفر در معرض گرسنگی ساختگی جریان کودتا قرار گرفتند. البته مقاومت تبریز ماه‌ها ادامه یافت تا آنجا که کودتاگران مجبور شدند با ورود ارتش روسیه به شهر موافقت کنند و این مرحله بعدی خیانت جریان کودتا بود که باعث مداخله مستقیم نیروهای نظامی خارجی در خاک ایران شد. جالب اینجاست که زمانی که روزنامه ها و صداهای مخالف تعطیل و دستگیر شدند در دوره یک سال بعد از آن جریان رسانه ای شاه با شعار ایران قوی و یا مشروطه کفر است و خلاف شرع! و یا زنده‌باد شاهِ اسلام! پاینده باد سلطنت ایران مقتدر! را سر می‌دادند. این جریان شامل روزنامه هایی مانند روزنامه مصور شاهنشاهی و روزنامه دولتی خلافت مظفری بودند که رسما مشروطه خواهان که براساس فتوای علمای دین وارد میدان شده بودند را اقلیت «مفسد، بی‌دین و عامل بیگانگان» جلوه دهد. در نتیجه طمع بابت یک فرد بی لیاقت و مستکبر که در نقش انسان مومن و مذهبی برای خودش پروفایل اجتماعی ساخته بود اما دل در گرو اتحاد و توافق با دشمن خارجی داشت یک مجلس را به توپ بستند و در ادامه جنگ داخلی، محاصره شهرها، گرسنگی، کشتار، مهاجرت سیاسی، سرکوب مطبوعات و حضور مستقیم نیروی خارجی نصیب ایران شد. یکی از هزینه های بسته شدن مجلس بستن دهان منتقدان شاه این بود که‌ روسیه که از ابتدا با انقلاب مشروطه مخالف بود، به بهانه حمایت از محمدعلی‌شاه وارد تبریز، رشت و قزوین شدند. نفوذ روسیه در منطقه آذربایجان ایران دقیقا پس از این کودتا افزایش یافت و حتی پس از سقوط محمدعلی‌شاه ادامه پیدا کرد و دیگر امکان بازپس‌گیری این مناطق وجود نداشت. درس مهم امروز ما این است که کودتای ترکیبی همیشه با اعلامیه نظامیان با عنوان «کودتا» آغاز نمی‌شود. بلکه مدت ها مقدمه سازی لازم باشد به عنوان مثال کودتاگران روز اول مستقیم مجلس را به توپ نمی بندند بلکه آرام آرام ابتدا یک نهاد مهم مانند مجلس را به بهانه های مختلف آنقدر بی‌اعتبار کردند که جامعه احساس کرد وجود این نهاد شاید آنچنان هم ضروری نباشد و یا لازم است برای تقویت قدرت کشور این تعطیلی مستمر باشد و بعد همان نهاد را با کمک دشمن خارجی کاملا از کار می‌اندازند. دقت بفرمایید که تضعیف مجلس برای کودتا به بهانه اختلاف نظر میان شاه و چند نماینده آغاز شده بود و بعد به دلایل دیگر تشدید شد و در تهرانِ سال ۱۲۸۷ نیز بخشی از جامعه نسبت به مجلس سرخورده شده بود.

خب این ویدئو رو ببینید و خودتون پیش خودتون قضاوت کنید کی خائن بوده از زمان آغاز جنگ تا امروز. دیگه آدم نباید خودش گول بزنه که.