نه کودک بودم و نه نوجوان؛ حوالی هشت یا نه سالگی، در قفسه‌های کتابخانه‌ی پدرم، کتابی آبی‌رنگ و نسبتاً کوچک خودنمایی می‌کرد. از سر کنجکاوی، هر بعدازظهر که همه در خواب بودند، آن را برمی‌داشتم و نشان شاهنشاهی بر روی جلدش، مرا سخت مجذوب می‌کرد. باری، آن کتاب گران‌قدر را خواندم؛ هرچند در آن سن و سال، از درک ژرفای مطالبش ناتوان بودم. آنچه در آن روزها از آن دریافته بودم، در مدرسه برای همکلاسی‌ها بازگو می‌کردم و کیف و لذتی وصف‌ناپذیر می‌بردم که این‌همه از شاه می‌دانم. مدرسه اولیا را فراخواند و کار تا آستانه‌ی اخراج پیش رفت؛ اما چون از خانواده‌ای فرهنگی بودم، عفو شدم و اولیای من نیز وجود چنین کتابی را در خانه انکار کردند. سال‌ها گذشت و بزرگ‌تر شدم. در هفده‌سالگی بار دیگر آن کتاب را خواندم: به سوی تمدن بزرگ. چه حسرت‌ها و افسوس‌ها که نخوردم. از آن پس، هر چه درباره‌ی زندگی شاه و کارهایش یافتم خواندم و هر بار بیشتر غبطه خوردم و آرزو کردم خاندان شاهنشاهی بازگردد. شاه شاهان، آریامهر بزرگ! موهبتی الهی برای ایرانیان بودی و اکنون، پس از این‌همه سال، همچنان مریدانه رهرو راهت هستم. خوشا آن روزی که پیکر عزیزت در خاک میهن آرام گیرد. #جاویدشاه #میلادِ_آریامهر_خجسته