จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า 🌜

ถ้าวันหนึ่งเราตกอยู่ในความสัมพันธ์ ที่ไปต่อก็ไม่ได้ จะเดินออกมาก็ไม่ไหว ก็ไม่ต้องพยายามฝืนอะไรทั้งนั้น อยู่กับมันไปแบบนั้นแหละ รักมันต่อไป จะเจ็บ จะเหนื่อย จะสะบักสะบอมแค่ไหน ก็ปล่อยให้ตัวเองได้เรียนรู้ไปกับมัน รักจนกว่าจะสำนึกได้ว่า การอยู่ตรงนั้นมันไร้ค่ามากแค่ไหน รักจนกว่าจะถึงจุดสิ้นสุดของความอดทน รักจนกว่าจะรู้ว่าไม่มีทางไปต่อได้อีกแล้ว ถึงเวลานั้น เราจะไม่ต้องถามตัวเองอีกว่า “ไหวไหม?” ตอนนั้นอาจจะดูโง่ไปสักหน่อย ก็ไม่เป็นไรหรอก... เพราะบางครั้งเราก็โง่จริง ๆ !! คนที่อดทนกับเรื่องความรักได้มากมายอย่างเรา บางทีมันก็อาจต้องใช้วิธีนี้แหละ ถึงจะทำให้เรายอมรับความจริงได้เสียที แล้วเมื่อถึงวันนั้น เราจะเข้าใจเองว่า สิ่งที่เราอดทนอยู่กับมันมาตลอด ช่างห่างไกลจากคำว่า “ความรัก” เหลือเกิน เพราะความจริงแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นคือ... “ความรักแต่ตัวเองของเขา” กับ “ความไม่รักตัวเองของเรา” มันไม่ใช่ความรักเลย... ไม่ใช่แม้แต่นิดเดียว