圻_

Dostoyevski, gözleri bağlı, elleri bağlı bir şekilde kurşuna dizildiğinde 28 yaşındaydı. Tüfeklerin doldurulduğunu duyabiliyordu.. Son anda atlı bir haberci geldi. Çar, cezasını hafifletmişti. Tüm infaz sahnelenmişti. Onu kırmak için tasarlanmış psikolojik bir işkenceydi. İşe yaradı. Olay yerinde nöbet geçirdi. Onu Sibirya'da bir çalışma kampına gönderdiler. 4 yıl. Donarak, aç kalarak, katillerin yanında tahta kalaslar üzerinde uyuyarak. Epilepsisi kötüleşti. Kağıdı yoktu. Kalemi yoktu. Hiçbir şeyi yoktu. Kamptan çıktığında parasızdı. İlk karısı ölmüştü. Kardeşi ölmüştü. Kardeşinin borçlarını miras almıştı. Paraya o kadar muhtaçtı ki, son teslim tarihini kaçırırsa yazdığı her şeyin haklarını devredecek bir yayıneviyle sözleşme imzaladı. Bunu başarmak için Kumarbaz'ı 26 günde yazdı. 20 yaşında Anna adında bir stenografa dikte ettirdi. Üç ay sonra onunla evlendi. Sonra asıl iş başladı. Suç ve Ceza. Budala. Şeytanlar. Karamazov Kardeşler. Rus dilinin tarihindeki en büyük romanlar. Belki de herhangi bir dilin. Gözleri bağlı bir şekilde idam mangasının önünde duran, askerler izlerken yerde kasılan, Sibirya'da 4 yıl boyunca katillerin yanında uyuyan, borç ve keder içinde gömülen adam. O adam şöyle yazdı: "Her dakika sonsuz bir mutluluk olabilir." Bunu söyleme hakkını kazandı. Asla bitmez. Asla pes etme dostum.