🇹🇷 ŞAHİN 🇹🇷🤘

Kemal Kılıçdaroğlu, onun CHP’si ve etrafında topladığı gazeteciler, AK Parti–MHP ittifakına dâhil olmuş gibi duruyor. CHP tabelasının desteğini almak, CHP seçmeninin oyunu almak demek değil. Tabelayla birlikte taban da devredilmiyor. Kılıçdaroğlu ittifaka oy değil, siyasi yükünü taşıyacak. Tecrübelerimize bakılırsa sırada ittifakı da toparlanamaz hâle getirmek var. Kılıçdaroğlu’nun CHP’sinin de bir işe yaraması mümkünmüş demek ki. Yeni Parti açısından tabii.

“Gerçekleri açıklayacağız” diye beklenti yaratıldı. Ortaya delil konmadı ama gündem değişti: Sarıgül ve belediyelerdeki yolsuzluk iddiaları geri plana itildi, ibre yeniden fon olayına döndü. Elde delil varsa ortaya konsun. Belediyelerdeki yolsuzluk iddiaları, kara para aklama dosyaları, fon skandalı derken yeterince dolandırılmadık mı? Bir de “gerçekleri açıklayacağız” vaadiyle yeniden dolandırılmayalım. Fon olayındaki tutar büyük. Peki diğer dosyalarda kayda girmeden el değiştiren paraların toplamını biliyor muyuz? Birileri konuşmadıkça varlığından bile haberdar olamayacağımız paralar belki daha fazla. Bu paraları şimdi kaybetmiyoruz; kayıplar şimdi ortaya çıkıyor. Yeni olan, bunların üzerine bu ölçekte gidilmesi. Fon olayında işlemlerin kayıtlı olması da paranın izinin sürülmesi ve mağdurlara iadesi açısından bir imkân. Paralar giderken ses yok; peşine düşülünce “Ülke battı!” Hırsıza susup dedektife kızıyoruz. Paranın peşine düşülmesinden değil, üstünün örtülmesinden kaygılanalım.

Tesla’nın teknolojisini Yusuf Dikeç’in rahatlığına benzetmişler. Bu espri bizim insansız hava araçlarımıza da çok yakışırdı. Teknoloji bizden, Yusuf Dikeç bizden.

CHP’nin AK Parti’ye desteği konuşuluyor. Oysa gözümüzün önündeki destek ters yönde: AK Parti, Yeni Parti’nin önünü açıyor. Mutlak butlanla parti bölündü; tortular atıldı, atıl muhalefet CHP’de kaldı. Yeni Parti’ye temiz bir başlangıç düştü. Eskiden yolsuzluk soruşturması açılanlara sahip çıkarlardı, şimdi susuyorlar. Akın Gürlek korkusuyla para, pul ve çapkınlıktan uzak durunca muhalefet yapmakla ilgilenebiliyorlar. Belediyeleri azalan Yeni Parti, artık zengin bir parti olmadığı için halka daha yakın görünüyor. Üstelik belediyelerdeki beceriksizliğin kime mal edileceğini herkes şaşırmış durumda. CHP, AK Parti’nin gündemine destek verirken Yeni Parti itiraz ediyor. Bülent Tezcan olayında gördüğümüz gibi, kendi hatalarıyla bu fırsatı ne kadar değerlendirebilecekleri ayrı mesele. Ama anketlerde oy oranları değişmişse sebebini fon olayında değil, buralarda aramak gerekir. İktidarın muhalefet yetiştirdiği günleri de gördük.

Bugün CHP’nin gündemi: Çocuksu bir montajı yargıya taşımak. Vekillerin ceplerinden yaptıkları bağışları yargıyla geri almak. “Özür dilerse gelebilir.” demek. Üçünde de hedef Yeni Parti. Oysa AK Parti’ye kaçanları durdurabilseler kendilerine yetecek. Kimlerin geçeceğini sağır sultan aylardır duyuyor. Kendi kadrolarını tutamayıp gelmek istemeyenlere kabul şartı koymak… Ayrı bir siyasi beceri.

Yine bir oda seçimi yapıldı. Seçimin ardından söylenenlere bakınca insan, meslek odasına yönetim değil, ülkeye hükûmet seçildiğini sanıyor. Oysa meslek kuruluşlarının asli görevi; meslektaşlarının haklarını korumak, çalışma koşullarını iyileştirmek ve meslek etiğine sahip çıkmaktır. Hukuk alanında da hukukun üstünlüğünü savunmak, vatandaşın adalete erişimini kolaylaştırmak ve yargının yavaş işleyişine çözüm aramak öncelik olmalı. İnsanlar artık yönetime gelenlerin makamın maddi imkânlarıyla veya kendi siyasi gelecekleriyle değil, temsil ettikleri insanların sorunlarıyla ilgilendiğini görmek istiyor. Herkesin ülkeyi yönetmeye heves ettiği bir ülkede, kendi işi de bir hevesli arıyor.

Ümit Kocasakal, 2020 yılında Kemal Kılıçdaroğlu’nun CHP’sinden ihraç edilmişti. Bugün İstanbul Barosu Başkanlığına seçildi. Şimdi de Kemal Bey’in desteklediği adayın kazandığı söyleniyor. Söyleniyorsa doğrudur elbet.

Sürekli başka başka belediye başkanlarının AK Parti’ye geçeceği söyleniyor. Anlaşılan AK Parti’nin elinde uzun bir liste, kapısında da uzun bir başkan kuyruğu var. İtiş kakış ön sıralarda yer kapabilenler içeri giriyor. Kuvayımilliye ruhu bu olsa gerek! Toplu belediye başkanı katılım töreni düzenlesinler bari. Mesela 29 Ekim’de. Fener alayından önce veya sonra, fark etmez. Hani ‘Bizden daha Atatürkçüsü yok.’ diyorlar ya…

Dün İzmir’de özgür basın için yüründü. Böyle giderse daha çok yürünür. Kemal Bey, Özgür Özel döneminde Halk TV ile yapılan anlaşmaları açıklayıp eleştiriyor. Bugün kendisine destek veren gazetecilerle ilişkilerini de aynı açıklıkla anlatsa, öğrenmek için kendisinin gitmesini beklemesek. Gerçi sistem öğrenildi. Değişen tavırlara bakınca sözleşmeyi okumaya pek gerek kalmıyor. İtiraz basının bağımlılığına değil, kime bağlı olduğuna yönelik gibi duruyor. Basın da bu anlayışla bağımlılık döngüsünden çıkamıyor. Basını bu ilişkilerle bağımlı kılıp sonra özgürlük için yürümek… Kartlar açık oynansın. Gazetecinin maaş alması başka, haberin para karşılığı yazılması başka. Basının özgürlüğünü konuşurken okurun kimden, hangi ilişkiler içinde haber aldığını bilme hakkını da konuşalım.

Fon krizi üzerinden “Ülke bitti.” propagandası yapılıyor. Peki, gerçekte neler oluyor? Türkiye’yi yok sayabileceğini düşünenler, bugün Türkiye ile ortaklıklarını güçlendirmenin yollarını arıyor. Bir Kanada başbakanı, ilk kez Türkiye’ye ikili resmî ziyaret gerçekleştirdi. İlişkiler stratejik ortaklık düzeyine yükseltildi; savunma, enerji, ticaret ve ulaştırmada yeni adımlar atıldı. Dünya değişirken Türkiye’nin artan önemini dışarıdakiler, içeridekilerden önce görüyor sanki.

CHP’li vekillerin başka bir partiye para vermesini Kemal Bey suç sayıyor olamaz. Çünkü para ne ki… Bir dönem CHP’li vekillerden kendilerini başka bir partiye vermelerini istemişti. Onlar da vermişlerdi.

CHP, Yeni Parti’ye geçen vekillerden 5 milyon lirayı geri istiyormuş. Oysa vekillerden toplanan paraların genel başkanın yönlendirmesiyle harcanması Kemal Bey’in yabancısı olduğu bir yöntem değil. Hükûmete karınca kararınca muhalefet ettiği zamanlarda kaybettiği davaların tazminatlarını vekillere ödetirdi. Kendi tazminatını öderken sorun olmayan vekillerin parası, başka partiye gidince mi mesele oldu? Üç gün sonra vekillerden yeniden para toplar, açığı kapatır zaten. Yolsuzlukla suçlanan belediye başkanlarını partisinde tutup bu paranın peşine düşmesi, hedefinin yolsuzluklarla mücadele değil, günü kurtarmak olduğunu gösteriyor. Yolsuzluk konusunda da bir sıkıntı yoksa, CHP ile Yeni Parti arasındaki fark nedir? Vekillerin 5 milyonu mudur, yoksa Kemal Bey’in 2010’da CHP’yi altüst eden, hâlâ da bitmeyen genel başkanlık arzusu mudur?