Kalabalıkların gürültüsünden uzak, kendi halinde bir köşe bulmuş; kahvesi, müziği ve kendi küçük dünyasıyla huzuru arayan biri... ☕🎧✨
Türkiye
Joined August 2024
- Tweets5.9K
- Following2.6K
- Followers3.5K
- Likes20.4K
Birine yardım etmek bazen sadece zor gününde yanında olmak değildir; onun gururunu incitmeden, kendini borçlu hissettirmeden destek olabilmektir. Bu baba aldığı iyiliği yıllarca geri ödemeye çalışmış, patronuysa onun vazgeçtiği parayı kendi katkısıyla büyütüp kızının geleceği için saklamış.
Hikâyenin en güzel yanı, iyiliğin bir hesap defterine dönüşmemesi. Biri teşekkürünü ödemeye çalışarak göstermiş, diğeri de o emeği bir çocuğun eğitimine çevirmiş. Bazen yapılan iyilik geri verilmez; başka birinin hayatına umut olsun diye elden ele aktarılır.
Şirketin insan kaynakları müdürü, yıllık izin kayıtlarını incelerken tuhaf bir şey fark etmiş.
Bir çalışan tam sekiz yıldır neredeyse hiç izin kullanmamıştı.
Herkes yılda birkaç hafta izin yaparken onun dosyasında sadece birkaç günlük kayıt vardı.
Merak edip adamı çağırmış.
— Sekiz yıldır doğru dürüst izin kullanmamışsın. Neden?
Adam omuz silkmiş.
— Gerek duymadım.
— Kimse sekiz yıl boyunca tatile ihtiyaç duymaz mı?
— Belki duyar ama benim başka planım vardı.
Bu cevap müdürün kafasını iyice karıştırmış.
Dosyayı karıştırırken bir şey daha fark etmiş.
Her yıl kullanılmayan izinlerin karşılığı olan ücret şirkete geri bırakılmıştı.
Müdür hemen hesap yapmış.
Sekiz yılda ciddi bir miktar ediyordu.
Patronun yanına gitmiş.
— Bu çalışan neden izin kullanmıyor? Üstelik karşılığındaki parayı da almıyor.
Patron gülümsemiş.
— Çünkü o öyle istiyor.
— İnsan neden hakkı olan parayı istemez?
— İstersen hikâyeyi ondan dinle.
Müdür tekrar çalışanın yanına gitmiş.
— Bu işte anlamadığım bir şey var.
Adam masanın üzerindeki eski bir fotoğraf çerçevesine baktı.
Fotoğrafta küçük bir kız çocuğu vardı.
— Sekiz yıl önce kızım ağır bir hastalık geçirdi.
Müdür sustu.
— Tedavi masrafları çok yüksekti. Herkesten borç istemeye başlamıştım. O sırada patron beni çağırdı.
— Sonra?
— Tedavi için gereken parayı şirket karşıladı.
— Borç olarak mı?
— Hayır.
Müdür şaşırmıştı.
— O zaman sen neden yıllardır izinlerini kullanmıyorsun?
Adam hafifçe gülümsedi.
— Çünkü ben o parayı geri ödemek istedim.
— Demek şirket senden para almıyor?
— Hayır. Ama ben içim rahat etsin istedim.
Müdür bu kez patronun odasına koşmuş.
— Adam yıllardır size olan borcunu ödediğini sanıyor.
Patron çekmeceden bir dosya çıkarmış.
— Aç bakalım.
Dosyanın içinde her yıl yapılmış kayıtlar vardı.
147
Bu gece hepimiz başımızı yastığa farklı düşüncelerle koyacağız. Kiminin aklında güzel bir haber, kiminin içinde kimseye anlatamadığı bir sıkıntı var. Umarım sabah uyandığımızda içimizi biraz olsun rahatlatan, yüzümüzü güldüren bir güne başlarız. Hepinize güzel bir uyku, huzurlu geceler. 🌙✨❤️
Babasının rahatça hastaneye gidip gelebilmesi için birikimini arabaya yatırmış. Üstelik kardeşi de en başından beri arabanın parasını kimin ödediğini ve neden alındığını biliyormuş. Şimdi ruhsattaki ismi öne sürüp yarısını istemesi, insanın kendi kardeşine duyduğu güveni bile sorgulatır. Kayıp babalarının ardından aralarında kalması gereken şey güzel anılarken, para yüzünden bu kadar kırılmaları gerçekten çok üzücü.
2 yıl önce 1 milyon 200 bin TL verip babamın üzerinden bir araba aldım. Babamı kaybedince kardeşim arabanın yarısını istemeye başladı. İş avukata kadar gitti.
Olayı baştan anlatayım.
Babamın sağlık sorunları vardı. Yürümekte zorlanıyordu, sürekli hastaneye götürüp getirmem gerekiyordu. Taksi bulmak ayrı dertti, babamı arabaya bindirmek ayrı.
Engelli sağlık kurulu raporu da ÖTV istisnasından yararlanmak için uygundu.
Ben de birikimimi kullanıp babamın üzerine araba almaya karar verdim.
Aracın ÖTV istisnalı fiyatı 1 milyon 200 bin TL’ydi. Paranın tamamını kendi hesabımdan ödedim.
Almadan önce kardeşimi aradım.
“Bak, babamı hastaneye daha rahat götürüp getirebilmek için araba alacağım. ÖTV istisnasından dolayı ruhsat babamın üzerine olacak ama parasını ben vereceğim. Beş yıllık süre dolunca da aracı kendi üzerime alacağım. Sonradan aramızda sıkıntı çıkmasın.”
Kardeşim de gayet normal karşıladı.
Babam da kardeşimle ayrıca konuştu.
“Arabanın parasını ablan verdi. Benim üzerime kayıtlı olması sizi yanıltmasın. O araba onun.”
Üç yıl boyunca arabanın sigortasından kaskosuna, bakımından diğer masraflarına kadar her şeyi ben karşıladım.
Babamın hastane işlerini de o arabayla hallettim.
Üç ay önce babamı kaybettik.
Cenazesi, taziyesi derken zaten perişan olduk. Bir süre sonra miras işlemleri başladı.
Babamdan kalan ev ve bankadaki para için kardeşimle oturup konuştuk. Her şeyi yasal paylarımıza göre bölüşmeye karar verdik.
Ben arabanın bu hesaba dahil olmayacağını düşünüyordum.
Meğer kardeşim öyle düşünmüyormuş.
Patron, zor durumda kalan çalışanına 60.000 TL borç vermiş. Adam da borcunu kapatmak için hafta sonları işe gelip çalışmaya başlamış.
Yeni muhasebe müdürü fazla mesai kayıtlarını incelerken bu çalışmanın ücretlerinin hiç ödenmediğini fark etmiş. Patronuna sormuş:
— Bu saatlerin karşılığı neden bordroda yok?
Patron, “Verdiğim 60.000 TL’yi böyle kapatıyor,” demiş.
Muhasebe müdürü, bordroları kontrol ederken bir kadın çalışanın maaşından her ay düzenli olarak 5.000 TL kesildiğini fark etmiş.
Üstelik bu kesinti tam üç yıldır devam ediyormuş.
İşin garip tarafı, kadın bir kez bile itiraz etmemiş.
Muhasebe müdürü önce yanlışlık olduğunu düşünmüş. Eski kayıtları açıp bakmış. Her ay aynı tutar, aynı açıklama:
“Personel talebi.”
Bunun üzerine patronun odasına gitmiş.
— Bir çalışanın maaşından üç yıldır her ay 5.000 TL kesiyorsunuz. Bunun sebebi ne?
Patron hiç şaşırmamış.
— Kendi isteğiyle kesiliyor.
— Nasıl yani? İnsan neden maaşından para kesilmesini istesin?
— İstersen kendisine sor.
Muhasebe müdürü kadını çağırmış.
— Maaşından her ay 5.000 TL kesildiğinin farkında mısın?
— Evet.
— Peki neden itiraz etmiyorsun?
— Çünkü ben istedim.
— Üç yılda 180.000 TL yapıyor bu. Nereye gidiyor bu para?
Kadın bir süre susmuş.
— Patronumuz biliyor.
Muhasebe müdürü iyice sinirlenmiş.
— Bakın, burada bir usulsüzlük varsa bunu bilmek zorundayım.
Kadın gözlerini kaldırıp tek bir şey söylemiş.
— O zaman üç yıl önceki dosyayı açın.
Müdür hesapları çıkarıp çalışana göstermiş.
— Fazla mesain, 60.000 TL’lik borcu çoktan geçmiş. Üstelik hâlâ her hafta sonu çalışıyorsun.
Adam şaşırmış:
— Borcun kapandığını bilmiyordum. Patron söylemedi.
Patron çağrılınca, “Ben ona yardım etmek için para vermiştim, borç diye değil,” demiş.
Çalışan patrona bakmış:
— Ben o parayı borç sanıp aylarca hafta sonu çalıştım. Bunu neden en başında söylemediniz?
Bizim ofiste Deniz adında bir kız var. Açıkçası işe başladığımdan beri dikkatimi çekiyor. Oldukça güzel, kendine güvenen ve giyimine fazlasıyla özen gösteren biri. Bazı günler mini eteği, siyah ince çorabı ve yüksek topuklu ayakkabılarıyla geliyor. Üzerine de göğüs dekoltesi olan bir bluz giyiyor. Bazı günlerse dar kot pantolon ve göbeğini açıkta bırakan kısa bir üst tercih ediyor.
Ama beni asıl etkileyen sadece güzelliği değil. Konuşurken gözlerimin içine bakması, gülümsemesi ve bazen aramızdaki mesafeyi iyice kapatması.
Yaklaşık sekiz aydır aynı ofiste çalışıyoruz. İlk zamanlar pek samimi değildik ama son üç aydır aramızda tuhaf bir yakınlık başladı.
Sabah kahve almaya giderken mutlaka bana da soruyor. Öğle yemeklerinde yanıma oturuyor. Bazen konuşurken koluma dokunuyor. Geçen hafta yeni aldığım gömleğin yakasını düzeltirken yüzüme bakıp gülümsedi.
— Sen böyle giyinince ofisteki kızların işi zor, dedi.
Ne diyeceğimi şaşırdım. Ben de gülümsedim.
Açıkçası Deniz’den hoşlanıyorum ama aynı iş yerinde çalıştığımız için yanlış bir adım atmaktan çekiniyorum.
Üstelik bazen bana öyle davranıyor ki benden hoşlandığına emin oluyorum. Ertesi gün hiçbir şey olmamış gibi davranınca da ne düşüneceğimi bilemiyorum.
1
6
33,939
Bugün öğleden sonra telefonuma Deniz’den bir WhatsApp mesajı geldi.
Akşam birlikte yemeğe çıkmayı teklif etti. Açıkçası hiç beklemiyordum, hemen kabul ettim.
Ama son mesajını okuyunca biraz şaşırdım.
Daha ilk kez baş başa yemeğe çıkacağız, Deniz yemekten sonra evine geçmemizi teklif ediyor.
Üç aydır benden hoşlanıp hoşlanmadığını anlamaya çalışırken bugün böyle bir mesaj aldım. Açıkçası ne diyeceğimi bilemedim
7
3
32,293
Geçenlerde iş çıkışı bir şeyler yemek için restorana uğradım. Otururken bir baktım, arkadaşımın eşi başka bir adamla karşı masada oturuyor. Önce normal karşıladım ama birbirlerine fazla samimi davranınca şüphelendim.
Bir süre sonra kalkıp gittiler. Ben de merakıma yenilip peşlerinden gittim. Birlikte bir aparta girdiklerini gördüm.
O an ne yapacağımı şaşırdım. Arkadaşımı arayıp söylemeyi düşündüm ama ya yanlış anladıysam diye sustum.
İki hafta sonra arkadaşım eşinin kendisini aldattığını öğrenmiş. Benim de o gün onları gördüğümü bir başkasından duymuş.
Beni arayıp, “Sen benim karımın başka bir adamla aparta girdiğini gördün de bana söylemedin mi?” diye çıkıştı.
Ben de “Kardeşim, emin olmadığım bir şey yüzünden yuvanı dağıtmak istemedim” dedim.
Bana “Daha ne kadar emin olacaktın, yatakta mı yakalaman gerekiyordu? Sen benim 15 yıllık arkadaşımsın!” deyip telefonu kapattı.
O günden beri benimle konuşmuyor. Üstelik ortak arkadaşlarımıza da her şeyi bildiğim hâlde sustuğumu anlatıyormuş.
2
10
2,828
Bu hikâyede insanın içine en çok oturan şey para değil; bir annenin son günlerini, neye ihtiyacı olduğunu, nasıl yaşadığını oğlunun bilmemesi. Komşusunun kapısını çalan kişi ise her hafta çorbasını götürmüş, ilaçlarını hazırlamış. Bazen insanın hayatında en yakını olması gerekenler yokken, yanında hiç akrabalığı olmayan biri durabiliyor. Ayşe Teyze’nin bıraktığı para da sanki en çok bunu anlatıyor.
3 yıl önce bir gece 3'te telefonum çaldı.
"Hesabınıza 340.000 TL yatırıldı. Gönderen: A.T."
A.T. diye birini tanımıyordum.
Sabah apartmandaki ambulans sesiyle öğrendim: Ayşe Teyze ölmüştü. Yetmiş sekiz yaşındaydı, yalnız yaşıyordu. Oğlu dört yıldır aramıyordu. Ben haftada üç gün çorba götürür, ilaçlarını dizer, hastaneye götürür getirdim.
Doktor ölüm saatini gece 2 yazdı. Para ise 3'te yatmıştı. Yani o öldükten sonra.
Bunu kimseye söylemedim. Bankayı aradım, "ileri tarihli işlem, hesap sahibinin talimatı" dediler. Paraya dokunmadım. Utandım.
Cenazeye oğlu da geldi.
.