Kazhal

سیامک هنرکار، برادر قهرمانم، هجدهم دی ماه پس ازقطع دوربین های کلانتری۱۲۶ تهرانپارس خیابان رشید، و نجات جان صد ها نفر با چهار گلوله کشته شد. سیامک در اینستاگرامش نوشته بود. با یکدیگر مهربان باشیم شاید فردایی نباشد. کمک کنید جناب ویسی نام برادرم را اعلام کنند. @RezaVaisi

نه فقط دلم تمام جونم، سلول به سلولم وجودم برات دل تنگ شده سیامک. من هنوز منتظرم پیغامهایی که برات فرستادم را بخونی دردت به جون من. #سیامک_هنرکار

میدونم هزار بار دیگه بدنیا بیایی باز هم همین اندازه با شرف زندگی میکنی و لبریز از عشق به خانواده هستی و وتن. سیامک تو اونقدر قشنگ برادری کردی تا لحظه های آخر زندگی که ازت گرفتند، که من هرگز حسرت هیچ خواهر و برادری رانخوردم و تنها حسرتم نبودن تو هست ولی این بار من پیشمرگت بشم، و دردت مثل همیشه تو قلب من، بامید دیدار خیلی زود #سیامک_هنرکار

مادرم سیزده سال قبل هجدهم دی ماه دخترش را بر اثر سرطان از دست داد. سیزده سال بعد، سیامک صبح هجدهم دی ماه رفت سر مزار خواهر و شب کفتارهای بیشرف کشتنش. الان هم مادر میگویند میشه دعا کنی این هجدهم دی ماه منم نباشم. و من زیر این بار تنهایی و غم هر لحظه می میرم. داری چکار میکنی با من آهای روزگار لعنتی #سیامک_هنرکار

نه میلی به سخن دارم نه مشتاقم به خاموشی.... در تمام عکسهامون من یا می بوسمت یا چسبیده ام بتو سیامک جونم انگار همیشه میترسیدم از فاصله از جداشدن ازت ولی جدامون کردند جنایتکارها، قاتلهای پست فطرت، بند بند وجودشان را از هم جدا میکنیم. #سیامک_هنرکار

داشتم با مادرم حرف میزدم پشت سرش اتاق سیامک بود، حوله ی سیامک هنوز روی در آویزون بود هیچ کسی دلش را نداشته برداره، قبلا تا زنگ میزدم میپرید از اتاق بیرون.... چه سکوتی تو اون خونه ی پر از عشق و خنده بود مادرم میگه هر روز میرم، تو کمد لباساشو تکونشون میدم بوی عطرش پخش میشه، ذوق میکنم و من از فرسنگها راه دور عطر سیامک را حس میکردم داغ بدلتون بشینه که برادرم را کشتید #سیامک_هنرکار

از لحظه ای که مستند هجدهم و نوزدهم دی رو دیدم، کلا یک آدم دیگه شدم.با هیچکسی حوصله ی حرف زدن ندارم، با هر حرفی از کوره در میرم،کمرنگ کم رنگم، عصبانی اتم شدید تر شده،یک حسی تا ته مغز استخونم رو می سوزونه. آخ دردت به جونم که با ماسک صورتت رو پوشونده بودی تا شناسایی نشی سیامک جانم .... دلم هزار پاره است. اون کاور سیاه لعنتی که سه نفری داشتن تو رو می گذاشتن داخلش، یک لحظه هم از جلو چشمم کنار نرفته، مثل خنجر مدام تو سینه ام می چرخه. لبریز از خشم و کینه ام تمام وجودم شده انتقام. همش از خودم می پرسم: اون لحظه ای که داشتی نفس های آخرت رو می کشیدی، آیا نگران این بودی که تموم شد؟ سقوط کردند؟ پیروز شدید؟ آخ که این درد، این غم بزرگ، داره من رو می کشه. #سیامک_هنرکار

اصلاحیه مهم: در متن بالا به جای عبارت نیروهای امنیتی، واژه درست نیروهای سرکوبگر است. جاویدنامان آزادی‌خواه بودند و عاملان این جنایات، سرکوبگران حکومت.

عزیزانم هستید در آغوش بگیرمتان روز آزادی به مهر جاوید شاااااه

سیامک می‌دونی... این روزا هیچ‌چی سرِ جاش نیست. دیگه اسمت روی گوشی نمی‌افته.. یعنی دیگه زنگ نمی‌زنی؟ سیا دیگه یواشکی نمیای مامانو بغل کنی بترسه غر بزنه و صدای خنده‌ت بپیچه... دیگه مامان مونده و چشمایی که یه لحظه هم از در کنده نمیشه. ما دقیقاً همون ثانیه‌ای که رفتی جا موندیم.

لعنت به جمهوری اسلامی، نه هوش برای من مونده نه حواس

این حساب تسویه نشده. دیشب که ویدیوهای اصفهان و اون لیزرهای سبز رو دیدم، پرت شدم به همون شبی که سیامک رو از ما گرفتند. ​رفیقش می‌گفت از همه طرف محاصره بودیم، پشت‌بام‌ها، کوچه‌ها، همه ی راه بسته‌. روی بدن هر کسی نور سبز می‌افتاد، تا نمی‌کشتنش دست برنمی‌داشتند. ​روی سیامک عزیزم هم نور سبز بود... رفته بود بالای تیر تا برق خیابون رو قطع کنه. گلوله اول خورد به پاش، اما ول نکرد و برق قطع شد. گلوله دوم رو زمانی زدن که داشت کابل دوربین‌ها رو می‌کشید. بلافاصله با گلوله سوم افتاد... هنوز نور سبز روی پیکرش بود که تیر خلاص رو زدن به سمت راست سینه‌ش. ​من این ماجرا رو هر روز برای خودم تکرار می‌کنم تکرار میکنم..... انتقام، زیباترین لحظه‌ی زندگی من شده. ​ما گفتنی زیاد داریم... به‌وقتش.

اعدام در ملاءعام نشانه‌ی اقتدار نیست، اعتراف عریان به ترس از جامعه‌ای است که دیگر نمی‌ترسد. ​رژیمی که برای بقا محتاج نمایشِ مرگ در خیابان است، خیلی وقت است در برابر شجاعت این ملت شکست خورده.

چرا فکر کردید برادر را بزنید خواهر کمرش میشکنه دیگه نمیتونه ادامه بده. ما هنوز با شما کارمون شروع نشده.این آتیشی که تو زندگی ما انداختید شعله هاش نابودتون میکنه. ما سوگواری را گذاشتیم بعد از انتقام.