MA

Erkan hakkında “kontrol” ya da “manipülasyon” gibi ifadeler kullanan çok fazla insan görüyorum. Oysa Erkan, hiçbir zaman kimseyi manipüle etmeye ya da kontrol altına almaya çalışmadı. Dicle’yle tanıştığı ilk günden beri Erkan, kendinden vazgeçmek pahasına bile olsa hep onu seçti. Öyle ki, bir noktadan sonra kendini seçmeyi tamamen unuttu. Elbette zaman zaman yanlış sözler söyledi, bazen kırıcı oldu ve duygularına yenik düştü. Ama bunların hiçbiri, Dicle için yaptığı onca şeyi silip atamaz. Erkan, Dicle’yi her zaman el üstünde tuttu, ona inandı, onun mutluluğunu istedi ve hayalini kurduğu kadın olabilmesi için onu sürekli destekledi. İhtiyaç duyduğunda yaslanabileceği bir omuz oldu. Ona hayallerini gerçekleştirebilecek güce sahip olduğunu hatırlattı ve ne zaman ihtiyacı olursa yanında olacağını hissettirdi. Ama ne oldu? Erkan, tarifsiz bir üzüntünün içinde, aslında kalbinin derinliklerinde hiç de düşünmediği birkaç söz söylediğinde, Dicle onu bir anda terk etmeyi seçti. Ne zamandan beri acıyla söylenen birkaç söz, öncesinde gösterilen bütün sevgiyi, desteği ve fedakârlığı silmeye yetiyor? Dizilerde bugüne kadar gerçekten manipülatif, sahiplenici ve kontrolcü pek çok karakter gördük. Bu tür davranışları gayet iyi ayırt edebiliyoruz. Ama Erkan’ı ne pahasına olursa olsun bu kategoriye sokmaya çalışmak bana son derece haksızca geliyor. Erkan, Dicle’ye sahip olmaya çalışmıyor. O sadece delicesine âşık olduğu kadını kaybetmemek için çaresizce çabalıyor. Sürekli ona geri dönüyor, aralarında kırılan şeyleri onarmaya çalışıyor. Dicle ise onu her defasında geri itiyor. Ve beni en çok rahatsız eden şeyin ne olduğunu biliyor musunuz? Erkan’ın bir gün artık Dicle’nin peşinden koşmayı bıraktığında bile bazı insanların onu terk etmekle suçlayacağından neredeyse eminim. Bugün fazla ısrar ettiği için eleştiriliyor, yarın ise muhtemelen yeterince mücadele etmediği söylenecek. Sanki ne yaparsa yapsın, bu hikâyenin kötü tarafı olmak zorundaymış gibi. Üstelik Dicle geçmişte çok acı çekti diye Erkan’ın sonsuza kadar reddedilmeyi kabullenmesi, duygusal olarak tükenmeye devam etmesi, kendi acısını içine atması ve sevgisinin gerçek olduğunu kanıtlamak için sürekli onun ayaklarına kapanması mı gerekiyor? Ama Dicle’nin geçmişte yaşadığı acılar, Erkan’ın acısını daha az gerçek ya da daha az önemli kılmıyor. Elbette Dicle’nin yaşadıkları anlayışı hak ediyor. Ancak bu, onu seven adamın duygularını, yaralarını ve sınırlarını yok saymamızı gerektirmemeli. Dicle’nin travmalarını anlayabiliriz ama bu, Erkan’ın o travmaların bütün sonuçlarına katlanmak zorunda olduğu anlamına gelmez. Erkan’ın hatalarını kabul edebiliriz ama bu yüzden sevgisinin samimiyetini sorgulamak zorunda değiliz. Birini derinden sevmek, onun uğruna sonsuza kadar kendinden vazgeçmek demek değildir. Seni sürekli reddeden birinin peşinden koşmayı bırakmak da onu artık sevmediğin anlamına gelmez. Bazen bu, sadece kendine saygı duymaya başlamaktır. Çünkü günün sonunda Erkan da bir insan. O da acı çekiyor. Onun da sevilmeye, tercih edilmeye ve kendini güvende hissetmeye hakkı var. Ve her şeyden önemlisi, onun da bir dayanma sınırı var.