نه ملا برادر، ملا حسن و دیگر چهره‌های طالبان می‌توانند ادعای نمایندگی همهٔ پشتون‌های افغانستان را داشته باشند؛ همان‌گونه که من یا هیچ فرد دیگری نمی‌توانیم نمایندهٔ مطلق یک قوم باشیم. همچنین کسانی که می‌کوشند پشت شعارهایی مانند «من افغان نیستم» یا هر شعار هویتی دیگر سیاست‌ورزی کنند، نیز نمایندهٔ هیچ قوم و واقعیت اجتماعی نیستند؛ جامعهٔ ما بارها نشان داده که چنین رویکردها و روایت‌ها نه اعتماد عمومی ایجاد می‌کند و نه جایگاهی پایدار برای صاحبانش فراهم می‌سازد. در این روزهای دشوار، ادامهٔ بحث‌های شعاری و قوم‌محور تنها انرژی مردم را هدر می‌دهد و نگاه‌ها را از مشکل اصلی افغانستان دور می‌سازد. ریشهٔ بحران نه در نام‌ها و نه در تنوع اقوام است؛ مشکل واقعی طالبان، تفکر طالبانی و رویکردهای مسخ‌شدهٔ افراطی است؛ تفکری که آزادی، عدالت، شهروندی و کرامت انسانی را قربانی خشونت و جهل می‌کند. اگر واقعاً می‌خواهیم راهی به‌سوی آیندهٔ بهتر باز شود، باید مرزبندی را نه میان اقوام، بلکه میان اکثریتِ مردمِ شریف و وطن‌دوست و اقلیتی که در هر قوم، هر زبان و هر دین و مذهب، عملاً در خدمت خشونت، تبعیض و خیانت به کشور ایستاده‌اند مشخص کنیم. این مرزبندی ملی و منصفانه است، زیرا معیار آن وجدان، مسئولیت‌پذیری و رفتار است، نه هویت‌های قومی و مذهبی. راه درست این است که به‌جای افتادن در دام منازعات هویتی، برای حقوق شهروندی، آزادی‌های اساسی، و بازگرداندن جایگاه محترمانهٔ دین در جامعه تلاش کنیم. برای من تفاوت چندانی میان کسانی که قوم را ابزار قدرت ساخته‌اند/میسازند و کسانی که دین را به چماق تبدیل کرده‌اند وجود ندارد؛ هر دو مسیر مردم ما را از عدالت و آرامش دور کرده است. هدف این است که افغانستانی بسازیم که در آن همهٔ انسان‌ها؛ از هر قوم، هر زبان و هر دین و مذهب، منحیث شهروند مساوی با عزت زندگی کنند و در سرنوشت کشور سهم واقعی داشته باشند. آینده متعلق به کسانی است که با حس ملی، وجدان انسانی و مسئولیت‌پذیری می‌ایستند: اکثریتِ وطن‌دوست در کنار هم، نه در برابر هم؛ و اقلیتی که به خشونت و تبعیض وفادارند، چه در لباس قوم و چه در لباس دین، شناخته و از مسیر آیندهٔ افغانستان کنار زده شوند.