Pinned Tweet
ชื่อ มาร์ค คนที่ทำงานเรียก ภาณิน (ชื่อจริง)
24 ขวบ 171-172/69
เป็นเมะ-ฝึกเคะ
เป็น Introvert ขั้นสูงสุด
ตอนนี้เป็นนักเทคนิคการแพทย์ตัวน้อย ในรพ.
ชอบทำงานมากที่สุด เพราะชอบใช้สมอง และไม่ต้องคุยกับคน
กำลังพยายามเริ่มคุยกับคนให้มากขึ้น เพราะต้องใช้ชีวิตกับ Extrovert
ทำงานใน รพ. มาก่อนเลยรู้ความสำคัญของคนไข้ ล่าสุดก็คือไปรอให้หมอ ER เคลียร์คนไข้ให้เสร็จถึงเข้าไปหา ไม่ใช่ดีเทลยา แต่เป็นเครื่องตรวจเพื่อช่วยลดเวลารอผลแลป
มึง พี่เขาสู้ชีวิตมาก ทำงานเป็นผู้แทนยา ต้องเตรียมตัวมาคุยงานล่วงหน้า รอหมอนานแค่ไหนก็ต้องรอ หมอไม่อยู่ก็ต้องตาม อาชีพนี้ ถ้าตั้งใจ มีคอนเนคชั่นดีๆ งานดี เงินดี ชีวิตมีความสุขมั่นคงมากเลยนะ สุดยอดมากจริงๆ 55555555
8
3,195
ไม่น่าไม่ค่อยง่วง หัวกูไม่เคยถึงหมอนจริงๆสะที
จริงนะะะ
เรื่องพวกนี้มันอยู่ในระดับเล็กมากๆ (ฟิสิกส์ควอนตัม ในระดับอะตอม) เพียงแต่ในความเป็นจริง เราถือว่าสัมผัสกัน55
🧑🏫 ในทางฟิสิกส์
• ถ้าเราลองมองเข้าไปในอะตอม ⚛️ จะเห็นว่าองค์ประกอบจะมีแกนกลาง ซึ่งเป็นประจุบวก กับอิเล็กตรอนที่เป็นประจุลบที่อยู่รอบๆแกนนั้นอีกที
• ซึ่งอิเล็กตรอนนี่แหละ เมื่อเข้าใกล้วัตถุอีกชิ้นที่เราเข้าไปสัมผัส ไม่ว่าจะผิวหรือสิ่งของ มันก็จะออกแรงผลักกันเอง ด้วยแรงอ่อนๆ แต่แรงพอที่ไม่ทำให้มันสัมผัสโดนซึ่งกันและกัน
• มันเลยมีช่องว่างเล็กๆ ด้วยระยะแค่ประมาณ 1 อะตอม 🤏
😌 แล้วทำไมเรารู้สึก?
• ทั้งหมดนี้เกิดจากการตีความของสมอง ต่อสัญญาณไฟฟ้าที่ได้รับ
• ซึ่งสัญญาณไฟฟ้านี้ มาจากเซลล์ประสาทบริเวณผิวเรา ที่ด้วยแรงต้านที่เคยกล่าวไป ถึงมันจะเบามาก แต่มันแรงมากพอที่จะไปกระตุ้นเซลล์ประสาทเราได้
• สมองเราเลยประมวลผลออกมาว่า นี่แหละการสัมผัส
แต่ในความเป็นจริง ที่เราใช้ชีวิตกัน ก็ถือซะว่ามันคือการสัมผัสนั่นแหละ สัมผัสแท้จริง เพราะมันส่งผลซึ่งกันและกันระหว่างวัตถุ เหมือนเราเดินไปผลักของล้ม มันก็คือการสัมผัส555
*แนบคลิปประกอบเสริม จากช่อง TOGE トゲ 🦖
1
990














