.

เจอประโยคนี้ไปนี่ซึมเลยคือ “โปรดเมตตาต่อแมวจรจัด พวกเขาตัวคนเดียว” มันเจ็บตรงคำว่าตัวคนเดียวนี่แหละ หมาหรือแมวที่มีบ้าน เวลาหิวก็มีคนให้อาหาร เวลาเจ็บก็มีคนพาไปหาหมอ เวลากลัวก็ยังมีที่ปลอดภัยให้ซุกตัว แต่แมวจรบางตัวเกิดมาก็ไม่เคยรู้เลยว่าการมีใครสักคนคอยดูแลมันเป็นยังไง เวลาฝนตกมันต้องหาที่หลบเอง เวลาป่วยก็ต้องทนเอง หิวมันก็ต้องเดินหาอาหารเอง และที่เศร้าที่สุดคือเวลาที่น้องหายไปจากตรงที่เคยนอนประจำ ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าน้องหายไปไหน ยังมีชีวิตอยู่มั๊ย ไม่ได้ขอให้ทุกคนรักแมว รักหมา ไม่ได้ขอให้รับไปเลี้ยง แค่ขอให้เมตตาน้องหน่อย เพราะในโลกที่คนเรามีสิทธิ์เลือกว่าจะช่วยหรือไม่ช่วย แต่แมวจร หมาจร แทบไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรเลย บางทีสำหรับเรา การวางน้ำสะอาดไว้หนึ่งถ้วยอาจเป็นเรื่องเล็กนิดเดียวแต่สำหรับแมวตัวหนึ่ง นั่นอาจเป็นสิ่งดีที่สุดที่น้องเจอมาทั้งวัน แค่คิดถึงแมวที่ต้องนอนอยู่ข้างถนนคนเดียวตอนกลางคืนก็ใจหายแล้วอะ ซึมเลยกู😭