Κεν Λι ©

20.000 ΕΥΡΩ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΓΙΑ ΔΥΟ (2) ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΕΣ ΚΛΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΣΕ ΠΟΛΙΤΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΕΓΓΡΑΦΕΙ ΣΤΟ ΜΗΤΡΩΟ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 11 ΕΠΙΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Με την απόφαση 18995/2026, το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης έκρινε δεκτή την αγωγή πολίτη που εκπροσώπησα ως πληρεξούσιος δικηγόρος κατά εταιρείας παροχής ενέργειας που εκπρόσωπός της επικοινώνησε δύο (2) φορές την ίδια ημέρα τηλεφωνικά μαζί του για την προώθηση των υπηρεσιών της, μολονότι ο ενάγων είχε εγγραφεί στο μητρώο προσώπων που δεν επιθυμούν την χρήση τηλεφωνικού αριθμού για τέτοιους σκοπούς. Με την αγωγή ζητήσαμε το ελάχιστο προβλεπόμενο από την νομοθεσία χρηματικό ποσό, δηλαδή 10.000 ευρώ χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης που προκλήθηκε στον πολίτη για κάθε μία από τις δύο (2) παραβιάσεις, αίτημα το οποίο βασίζεται στο άρθρο 14 του Ν.3471/2006, το οποίο κρίθηκε δεκτό από το Δικαστήριο. Η εναγομένη είχε προβάλει την ένσταση αντισυνταγματικότητας της διάταξης, η οποία όμως αντικρούσθηκε από την συναφή απόφαση 564/2024 του Αρείου Πάγου, με την οποία έχει κριθεί ότι το ποσό αυτό είναι σύμφωνο με την αρχή της αναλογικότητας, παρά μία αντίθετη απόφαση που πρόσφατα δημοσιεύθηκε από το Εφετείο Αθηνών. Από τις 20.000 ευρώ που επιδικάστηκαν, οι 6.000 ευρώ ορίστηκαν από το Δικαστήριο ως προσωρινώς εκτελεστό ποσό, το οποίο η εταιρία οφείλει άμεσα να καταβάλει στον ενάγοντα, ανεξάρτητα από το εάν θα ασκήσει ή όχι έφεση. Το Δικαστήριο απέρριψε την ένσταση λειτουργικής αρμοδιότητας που πρόβαλε η εναγομένη εταιρία, η οποία ισχυρίστηκε ότι η αγωγή δεν έπρεπε να είχε εισαχθεί στην ειδική διαδικασία εργατικών διαφορών αλλά στο ειδικό πινάκιο του άρθρου 359 του Ν.4700/2020, με την τακτική διαδικασία, με την οποία έχει οριστεί ότι τα Πρωτοδικεία και Εφετεία Αθηνών και Θεσσαλονίκης εκδικάζουν τις διαφορές προσωπικών δεδομένων, ηλεκτρονικών επικοινωνιών και ενέργειας. Αντικρούσαμε την ένσταση, επικαλούμενοι την δικονομική διάταξη του άρθρου 14 παρ. 3 του Ν.3471 που ορίζει ότι οι αγωγές αυτές εκδικάζονται με την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών και η κρίση του Δικαστηρίου ήταν η εξής: "Η έναρξη ισχύος του ΓΚΠΔ δεν έχει επίπτωση στην εφαρμογή του ως άνω άρθρου, καθώς το άρθρο 82 του ΓΚΠΔ εφαρμόζεται για την παραβίαση νομοθετικών πράξεων που έχουν εκδοθεί κατ' εφαρμογή του ΓΚΠΔ ή εξειδικεύουν τις ρυθμίσεις του, αλλά ο Ν.3471/2006 δεν συγκαταλέγεται σε αυτές. Επομένως, η διάταξη του άρθρου 14 παρ. 3 του Ν.3471/2006 εξακολουθεί να ισχύει". Τέλος, το Δικαστήριο απέρριψε την παρέμβαση άλλης εταιρίας που είχε αναλάβει την διαφημιστική προώθηση της εταιρείας ενέργειας και επέβαλε τα δικαστικά έξοδα του ενάγοντος στην εναγομένη (ύψους 730 ευρώ) και στην παρεμβαίνουσα (ύψους 200 ευρώ). Η συζήτηση της υπόθεσης έλαβε χώρα στις 9 Ιουνίου 2026, ενώ η απόφαση δημοσιεύθηκε στις 30 Ιουνίου 2026. Η αγωγή είχε ασκηθεί από τον Ιανουάριο του 2026. Πρόκειται μακράν για την πιο ταχεία εκδίκαση υπόθεσης με αντιδικία που έχω χειριστεί κατά την τελευταία δεκαετία, με εξαίρεση τα ασφαλιστικά μέτρα. Αυτό επιβεβαιώνει την δικονομική επιλογή του νομοθέτη για την ένταξη των διαφορών αυτών στην ειδική διαδικασία κι όχι στην εξαιρετικά χρονοβόρα τακτική διαδικασία. Η απόφαση αυτή επιβεβαιώνει την τάση που έχει καθιερωθεί στα Ελληνικά δικαστήρια ιδίως μετά το 2024 και την σχετική απόφαση του Αρείου Πάγου, κατά την οποία το ελάχιστο ποσό χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης των 10.000 ευρώ αφορά κάθε μεμονωμένη παραβίαση, όπως εξάλλου προκύπτει και από την διατύπωση του άρθρου 14 του Ν.3471/2006. Σημειωτέον ότι οι πολυετείς προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για αναθεώρηση της Οδηγίας 2002/58 που αποτελεί το ενωσιακό δίκαιο στο οποίο βασίζεται ο Ν.3471, με την θέσπιση ενός Κανονισμού για την Προστασία Δεδομένων στις Ηλεκτρονικές Επικοινωνίες (ePrivacy Regulation), τελικώς ναυάγησε. Επομένως, θα εξακολουθήσουμε να ζούμε με την Οδηγία 2002/58 και τον Ν.3471/2006