Martin van Gogh

Trudy Wassink op Facebook...👇👇 Minister Hermans, de rekening loopt op. Waar blijft uw antwoord? De vergrijzing wordt ieder jaar opgevoerd als verklaring voor duurdere zorg. Maar wie kijkt er nog naar het complete kostenplaatje? Daar gaan we weer. De zorg wordt duurder. De vergrijzing, hogere lonen, personeelstekorten en nieuwe behandelingen krijgen de schuld. En de burger? Die mag betalen. Voor 2027 raamt het kabinet de gemiddelde zorgpremie op € 169 per maand. Dat is ruim € 2.000 per jaar, nog zonder het eigen risico en andere zorgkosten. En de boodschap is opnieuw dat de kosten nu eenmaal stijgen. Natuurlijk kost een ouder wordende bevolking meer zorg. Maar de vergrijzing mag geen jaarlijks terugkerend stopwoord worden waarmee iedere lastige vraag wordt afgedaan. Waar is het volledige kostenplaatje? Welke uitgaven stijgen het hardst? Hoeveel geld gaat op aan bureaucratie en administratie? En wat levert het beleid van minister Sophie Hermans eigenlijk aantoonbaar op? Het kabinet heeft ervoor gekozen om op verzorgingshuizen te bezuinigen. Ouderen moeten daardoor langer zelfstandig thuis wonen, met de nodige zorg, hulp en hulpmiddelen. Dat vraagt om een andere organisatie van de zorg. De gevolgen van die beleidskeuze mogen niet zomaar op ouderen en hun families worden afgewenteld. Neem de medische zorg voor asielzoekers. Die kostte volgens de gerapporteerde cijfers € 294 miljoen in 2024 en € 358 miljoen in 2025. Voor Oekraïense ontheemden werd in 2024 € 223 miljoen uitgegeven. Dat zijn aanzienlijke publieke uitgaven. Ze bewijzen niet dat migratie de stijgende zorgpremie veroorzaakt, maar ze verdienen wél een volwaardige plaats in het debat. Want een ander begrotingspotje betekent niet dat het geld gratis is. En terwijl die uitgaven doorlopen, krijgen patiënten te maken met eigen betalingen, beperktere vergoedingen en ingewikkelde voorwaarden. Voor mensen met een beperking of een chronische ziekte kunnen hulpmiddelen en medicijnen een terugkerende kostenpost zijn. Veel tandartszorg voor volwassenen valt buiten de basisverzekering. Wie slecht ziet, weet bovendien dat de juiste hulpmiddelen niet zomaar vanzelf worden vergoed. Dan kun je wel zeggen dat de zorg ingewikkeld is, minister Hermans, maar de financiële zorgen van patiënten zijn dat ook. Voor hen gaat het niet om een begrotingspost, maar om de vraag of ze de zorg die ze nodig hebben nog kunnen betalen. Waar blijft uw volledige kostenoverzicht? Welke keuzes maakt u? En hoe voorkomt u dat mensen noodzakelijke zorg uitstellen omdat hun inkomen de rekening niet meer bijhoudt? Een minister hoeft niet op iedere vraag onmiddellijk een pasklaar antwoord te hebben. Maar zij moet wel inzichtelijk maken welke informatie ontbreekt, welke maatregelen zij neemt en wat die opleveren. De burger krijgt ieder jaar de rekening. Die verdient meer dan ieder jaar hetzelfde verhaal over de vergrijzing. Zorg is ingewikkeld, minister Hermans. Maar verantwoording afleggen hoort dat niet te zijn . Trudy Wissink