Meri

بعد از آن هم هنوز به فکر انسان نبودند، تنها موضوع بی‌اهمیت جان آدمی بود و اینکه از آن استفاده کنند. امروز که این واقعه را بازگو می‌کنم من باز همان شخصم، ولی محکم‌تر، باایمان‌تر و راسخ‌تر از گذشته به راهی که باید برای زندگی، آزادی و ایران طی کنیم.

باید اعتراف تلویزیونی بکنی و خودشان هم می‌گفتند این کار غیرقانونی و غیراخلاقی است. بعدها در دادنامه و حکم دادگاه برای تحت‌تاثیر قرار دادن قاضی نوشته بودند: «او با هماهنگی با خانواده‌اش برای ضربه زدن به نظام، اقدام به عمل انتحاری کرده است».

هر چند بهای این انتخاب سخت و سنگین بود. اینکه چه شد و چگونه بگذریم! دو روز بعد به هوش آمدم و همه‌شان بالای سرم بودند و عصر همان روز دادستان تهران به دیدنم آمد و گفت: «چه کسی به تو گفته اعتراف تلویزیونی؟ این کار غیرقانونی است !» از آن روز تا مرداد ۸۹ دیگر کسی به من نگفت

من مرگ رو انتخاب کردم، با تمام سختی‌ها و دل‌تنگی‌ها، و اینکه به خودم می‌گفتم اینجا به شکلی آخر راه است و با اطمینان خاطر و با ایمان کاری را کردم که گفته بودم انجام می‌دهم و تن به خواسته دیگرانی که من را رام، مطیع و برده می‌خواستند ندادم، انتخاب کردم خودم باشم

نامه‌های به دادستان تهران نوشتم و تمام رخداد روزهای گذشته و فشار برای اعتراف تلویزیونی رو توضیح دادم! و گفتم من به صراحت اعلام کرده بودم اگر قرار باشد میان دو گزینه اعتراف تلویزیونی و مرگ یکی رو انتخاب کنم اون مرگ خواهد بود.

تلخ‌خندی زدم و گذشت! چند روز بعد با حس تحقیرشدگی، با حس اینکه باید هویت خودم رو نگه دارم، با حسن اینکه سعی شده شأن و انسانیتم نادیده گرفته بشه، با بغض و اشک و دل‌تنگی برای خانواده و عزیزان و دوستانم یکی از سخت‌ترین تصمیم‌های زندگیم رو گرفتم

با لحنی تحقیرآمیز و خنده گفت:«خواستی بگو واجبی بهت بدم!» بغض کرده بودم، به شکلی عجیبی حس می‌کردم تحقیر شدم و باید بخاطر خودم مقاومت می‌کردم! با لحنی تلخ گفتم: «از این حرفت پیشیمون می‌شی» بازجوم که متوجه جدیت و لحن من شده بود دستش رو گذاشت رو شونم و گفت:«سید شوخی می‌کنه جدیش نگیر»

جمله‌ها بخصوص شکل تحقیر و صحبت از جرات و مرگ عین پتک بر سرم کوبیده شد و پاسخ دادم:«من مثل اونها نیستم، آدم‌ها متفاوتند و اشتباهت اینجاست فکر می‌کنی همه مثل همند، من جرات مرگ دارم بیش از اونی که فکر می‌کنی و اگر قرار باشه بین مصاحبه و مرگ یکی رو انتخاب کنم حتما اون مرگ خواهد بود.»

اسفند ۸۸ بود، مدام برای مصاحبه تلویزیونی تهدید و تشویق می‌شدم و تحت فشار بودم. میان من و یکی از ماموران بحثی شکل گرفت، شروع کرد به تحقیر کردن و گفت: «ما اینجا از ابطحی و عطریانفر و... مصاحبه گرفته‌ایم و تو عددی نیستی! اینجا یا باید بمیری یا مصاحبه بدی! تو حتی جرات مردن هم نداری!»