Metin Er

Çok sevdiğim bir arkadaşımın yıllar öncesinden kalma, kadim ve şaşmaz(!) bir tespiti vardı: “Kırkından sonra deri ceket giyenlere güvenme!”

Üzüldüm… Arkadaşların bugüne kadar kendi hikâyelerini yazamamış olmalarına üzüldüm… 35–40 yıllık geçmişlerini, kendi emeklerini, fedakârlıklarını ve mücadelelerini hâlâ “filancanın hikâyesinin” bir parçası olarak yorumlamalarına üzüldüm… Ocak 2017’de Vancouver Havalimanı’nda iltica başvurusunda bulunduğumda, ilk günkü sorgum tam 8 saat sürdü. Ortam oldukça resmî ve ciddiydi. İkinci gün, “Hizmet Case” olarak bilinen dosyalara hâkim bir polis memuru geldi. Aslında yapmamız gereken oldukça basitti: Hizmet ile bağlantımızı ispatlamak ve bu konuda olumlu beyanda bulunmak. Polis bana, “Gülen’in takipçisi misin?” diye sordu. İltica sürecimi riske atabilecek bir cevap verdim: “Hayır, değilim. Ben hiç kimsenin takipçisi değilim.” Polis oldukça şaşırdı. Belki daha az anlayışlı bir polis olsaydı bu cevabım iltica sürecimi tehlikeye atabilir ya da gereksiz yere uzatabilirdi. Ardından şöyle açıkladım: “Ben Gülen’in takipçisi değil, proje ortağıyım. Çok mantıklı ve insanlığa faydalı projeleri var. Ben de bu projelerin bir parçası olmak istiyorum. Eğer sen de yarın bana insanlığa faydalı, akılcı ve güzel bir projeyle gelirsen seninle de proje ortağı olabilirim.” Velhasılıkelam… Geçmişte içinde bulunduğum projelerde bir hata varsa sorumluluğu şahsıma aittir. Bir güzellik varsa o da şahs-ı manevîye Allah’ın bir ihsanıdır. İnsan, kendi iradesiyle katıldığı bir mücadelenin öznesi olmalı; başkasının hikâyesinde figüran değil. 50 yaşına kadar başkalarının hikâyesini yaşadığını düşünen bir insan, bundan sonra kendi hikâyesini yazabilir mi, bilemiyorum. Ama insanın kendi iradesini, muhakemesini ve sorumluluğunu başkasına teslim etmeden de ortak bir ideale hizmet edebileceğine inanıyorum. Rabbim hiçbirimizi istikametten ayırmasın…