Mehdi

آدم‌ها، ایرانشهر و سنایی؛ مرداد ۰۴.

به چه قحبه‌هایی اعتماد کردیم یا امام زمان.

خوشگل‌ها من ال‌سی‌دی گوشی‌م شکسته. iPhone 14 pro max. از اونجایی که مورد حساسیه و نمی‌خوام تو این وضعیت دست هرکسی بدم، اگه مرکزی جای مطمئن و امنی برای تعویضش تو تهران می‌شناسید بهم معرفی کنید. بسیار ممنونتون می‌شم.

غالباً انتظار می‌ره تو برهه‌های شلوغ و پرگیرودارِ زندگی‌ت بیشتر حرف بزنی و تراوشات ذهنی‌تو خالی کنی ولی انگار عکسش رخ می‌ده و لال می‌شی از حرف‌زدن. هیچ‌چیزی از مغزت تراوش نمی‌شه یا نمی‌تونه انگار بشه.

از ریل‌دیدن بدم می‌آد جدیداً. حقیقتاً جز اینکه وقت و انرژی و تمرکزم رو ازم می‌گیره هیچ پوینتی واسه‌م نداره. عمدهٔ ریل‌دیدن‌هام رو می‌ذارم آخرشب، به‌زور خودمو وادار می‌کنم ببینم که فقط جواب ریل‌دیدن‌های‌ دوستامو بدم مبادا فکر کنن اهمیت نمی‌دم بهشون.

کاملاً قابل درک و منطقیه که با یه نفر حال نکنید یا اصلاً آدم معاشرتی‌ای نباشید ولی یکسری رفتارهاتون واقعاً یه‌جوریه. با یارویی دو‌ تا کلاس دارم که تو یکیش هم‌گروهی هستیم، کلی گپ می‌زنیم و می‌خندیم ولی تو کلاس دومی نه حالی نه سلامی، حتی نگاهمم نمی‌کنه. آدم می‌مونه جدی.

آرایشگر خوب آرایشگریه که چهار پنج ماه بعد از اصلاحْ موهات که قشنگ بلند شد هی جلوی آینه قربون‌صدقه‌ش بری (روزوشب دارم نفرینش می‌کنم)

باور بفرمایید یکجوری روزمره‌م کوناکون از درگیری و دغدغه پر شده که واقعاً نمی‌فهمم دیگه دارم چیکار می‌کنم. فقط تسک تیک می‌زنم و می‌رم جلو. همون‌ها هم نصفه و نیمه.

درگیری‌ها و دغدغه‌های ذهنی‌م از یه آستانه‌ای بالاتر می‌رن، کم‌و‌کیف نگاه و فکرکردن‌هام به نازل‌ترین سطح خودشون می‌رسن. بی‌خود نیست می‌گن برای درست و شفاف فکرکردن شما به یه حداقلی از آسایش فکر و خلوت شخصی نیاز داری. مشغله از یه حدی بالاتر واقعاً سطحی و بعضاً کسخلت می‌کنه.

دوستانِ مرا دو وجه است.

آدم‌ها بعد از اینکه می‌رینی به موهات هنوز هم می‌تونن د‌وستت داشته باشن؟

از روزهای آخر مهر.

پناه بر خدا یه نیمچه سلف‌پرترهٔ سبیل تو اینستا پست کردیم دو‌هفته‌ست داره روزی ده‌تا فالوور بهمون می‌ده.

در سلکت‌کردن عکس‌ها و انتخاب کپشن بدترینم. حداقل یه مشاور باید برای این منظور کنار بذارم.

غیبت امشب عجب شاهکاری بود واقعاً درود بر جمع‌های سه‌نفرهٔ هم‌فاز. بهترین ترکیب ممکن.

هرچی گذشتهٔ عاطفی و لاولایف بود ما تو یوسف‌آباد تجربه کردیم و هربار از این محله رد می‌شم می‌ریزم بهم، علی‌الخصوص غروب‌ها.

حیف اون روی زیبا و برخورد حضوری فوق‌العاده گرمتون نیست که اینقدر بدچت باشید؟

جمعه‌ها رو باید در شهر پرسه زد.

در اوج خفت و حقارت دارم آیدی بله می‌دم و می‌گیرم، ارتباطم با اطرافیانم قطع نشه. تب‌و‌تاب جنگ که می‌ره بالا هیچ‌چیزش اندازهٔ قطعی نت منو نمی‌ترسونه.

کاش می‌شد بابت بی‌مسئولیت‌ها و کسشرکاری‌هاتون روتون تنبیه اعمال کرد. با اختیار و ارادهٔ آزاد زیادی داره بهتون خوش می‌گذره قحبه‌های سایکو.