MissKade XingQiu's Mom🦋🌟🍁

🎂 SHENGSHAOYOU 2026 🧡 : HY🦊 /SSY🐯 วันเกิดของเซิ่งเส้าโหย่วในวัย 33 ไม่ได้แตกต่างไปจากปีก่อนๆเท่าใดนัก ​อาจเพราะเขารู้สึกเหมือนตัวเองมีลูกชายสองคนมาหลายปีแล้ว คนหนึ่งกำลังโต ส่วนอีกคนไม่รู้จักโต แต่ก็ถือว่าเจ้าบ้าตัวน้อยมีพัฒนาการ เพราะฮวาหย่งในวัยเกือบสามสิบเริ่มรู้จักวิธีรักใครสักคนอย่างถูกต้อง รวมถึงหัดรักตัวเอง นอกจากการเลี้ยงฮวาเซิ่งอย่างตามใจ ลูกออดอ้อนหรือทำอะไรนิดหน่อยก็คอยแจกทิปอยู่ตลอดเวลาจนเส้าโหย่วอารมณ์ขึ้น พ่อลูกคู่นี้เริ่มเรียนรู้ที่จะรวมหัวกันหลอกล่อเขาให้ออกจากบ้านช่วงสั้นๆเพื่อแอบทำเค้ก วานเฉินผินหมินอ้างเรื่องงานและรีบมารับเส้าโหย่วเข้าบริษัทเพื่อประชุมหารือเกี่ยวกับโครงการใหม่โดยมีเบื้องหลังคือบริษัทของคนที่คุณก็รู้ว่าใคร เมื่อกลับถึงบ้านก็พบทั้งบรรดาอาหาร รวมถึงเค้กผลไม้ก้อนเล็กวางอยู่บนโต๊ะ พร้อมด้วยป้ายอวยพรทำมือที่สองพ่อลูกช่วยกันตกแต่งอย่างสวยงาม สำหรับคนที่เติบโตมาในครอบครัวซึ่งปราศจากไออุ่นและมีบิดามากรักผู้มองตนเป็นเหมือนเครื่องจักร ดูแลกวดขันอย่างเข้มงวดเพื่อรอวันใช้งานในอนาคตมากกว่าบุตรชายตามกฎหมาย ไม่เคยปล่อยให้มีช่วงเวลาสำหรับพักหายใจหรือวันที่สามารถแสดงทุกความรู้สึกออกมาได้อย่างแท้จริง เส้าโหย่วจึงตื้นตันทุกครั้งเมื่อได้รับสิ่งเหล่านี้ เขาเริ่มจดจ่อรอคอย และดีใจที่ได้อยู่ร่วมฉลองกับสองชีวิตที่ตนรักยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก หลังเป่าเทียนฮวาเซิ่งโผกอดเขาแน่นก่อนจะยื่นกล่องของขวัญให้ นอกจากการ์ดอวยพรแล้วยังมีเนกไทเส้นสวยที่อีกฝ่ายเก็บเงินค่าขนมแอบไปเดินเลือกกับเลขาฉาง ปิดท้ายด้วยบัตรกำนัน 'เชื่อฟังป๊ะป๋า' สามใบ เจ้าตัวเล็กอธิบายว่าหากอีกฝ่ายแสดงความดื้อรั้นเมื่อใด เส้าโหย่วสามารถหยิบบัตรนี้ขึ้นมาแล้วสั่งให้ทำอะไรก็ได้ ตัวอย่างเช่นเก็บของเล่นให้เรียบร้อยหรือรีบทำการบ้าน หลังทานเค้กเสร็จ ลูกชายกอดลาเขาอีกครั้ง ก่อนจะโทรหาเลขาฉางแล้วขอตัวไปนอนค้างที่บ้านของเสิ่นเหวินหลางอย่างรู้งาน พอเหลือบมองสามี เจ้าบ้าตัวน้อยกลับทำหน้าตาใสซื่อคล้ายไม่รู้เรื่อง "นายเองก็ควรจะให้บัตรเชื่อฟังฉันเป็นของขวัญด้วยเหมือนกันฮวาหย่ง" "ผมเคยไม่เชื่อฟังคุณเซิ่งด้วยเหรอครับ?" คราแรกเขานึกอยากให้สามีอายุน้อยกว่าสาบานหลังเอ่ยจบประโยค แต่เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะถูกฟ้าฝ่าเข้าจริงๆเลยไม่ทำ "วันนี้คุณหล่อจังครับ" "แล้วปกติฉันไม่หล่อหรือ?" "หล่อครับ แค่วันนี้ดูดีเป็นพิเศษ" นอกจากสายรัดขากับชุดนอกประหลาดนั่น ดูเหมือนฮวาหย่งจะชื่นชอบเวลาเขาใส่เสื้อไหมพรมคอเต่าสีดำเป็นพิเศษ ถึงขนาดบอกว่าหากเสื้อด้านในเปรอะเปื้อนคราบสีน้ำนมจนเปียกชื้นไปทั่วทั้งตัวคงดูงดงามไม่ต่างจากภาพวาดชิ้นเอกของจิตรกรดัง โรคจิตจริงๆ แล้วหลังจากนั้นไม่ถึงชั่วโมง อีกฝ่ายก็พิสูจน์มันให้เขาได้เห็น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลากหลายอิริยาบถโดยที่เซิ่งเส้าโหย่วยังคงสวมใส่เสื้อคอเต่าอยู่ ทั้งยังกระตือรือร้นเสียจนวันรุ่งขึ้น เจ้าของวันเกิดต้องเลือกหยิบเสื้อผ้าชุดคล้ายเดิมมาเพื่อใช้ปกปิดสารพัดร่องรอยที่ถูกอินิกม่าแสดงความเป็นเจ้าของไว้ เป็นหมาหรือไงเจ้าบ้านี่... - fin - | fanfiction | ooc |