بریم سراغ ششمین مترویدوینیای امسال. به جز کسری هر کی مترویدوینیا دوست نداره بدسلیقه‌ست.

ساخت محتوایی که پول در نمیاره ولی مخاطب وفادار داره. ❤️

با فاصله‌ای قابل توجه من خیرخواه‌ترین، مهربان‌ترین، درک‌کُن‌ترین و هم‌دلی‌کُن‌ترین آدمی هستم که ممکنه بشناسید. اگر دوست من هستید به خودتون افتخار کنید. اگر دوست من نیستید هم دایرکت بدید تا شماره کارت بدم دوست من بشید.

حاضرم حقوق بدم به کسی که بعد از پایان یک بازی برام بازی بعدی رو انتخاب کنه و مجبورم کنه بشیم پاش. الان دو روزه دست و دلم نمی‌ره گیم بزنم.

بنده به آقای سادیو علاقه دارم ولی این حرفشون بی‌معناست. بهترین کار اینه که به جای خوندن شعر سعدی به جماعت مدنظر بگید «بیا برو کس مادرت» مطمئنم آقای سادیو هم با من هم نظرن ولی حجب و حیا پیشه کردن.

بابا منِ سگِ کونی هم تو همین ماشینی‌ام که تو باهاش تو ترافیکی. تازه من دارم ۴۵۰ تومن هم پول به شما می‌دم. می‌دونم کارت سخته ولی واقعا چهل و پنج دقیقا مدام نق زدن سر من هم به جز گاییدن مغز من دستاوردی نداره.

چهار هزار کلمه برای Castelvania Belmont's curse بررسی نوشتم. تا حالا برای فرنچایزی که دوست داشتم و طرفدارش بودم چیزی ننوشته بودم و تجربه جالبی بود. خیلی حرف زدم و تازه فکر کنم حدود دو هزار کلمه هم تهش حذف کردم چون به نظرم مخاطب بازی خیلی براش سنت ادب گوتیک اهمیتی نداره.

پسر پدر تشریفات ایران همه چیز رو عجیب غریب می‌خوره. خدا به داد مادر تشریفات ایران برسه؛ این دیوث برنج رو با کارد و چنگال خورد.

اون موقع کسی چیزی گفته بود که شهره یهو گفت «می‌گم که دشمن بدونه، خلیج فارس خومونه»؟

تمام. محور شرارت شکست خورد. شکست سهمگین محور مقامت در مقابل کپیتالیسم. درود بر استاد مورینیو.

کوناته رو بکش بیرون مهدیه گلرو رو بیار تو. حداقل می‌گوزه.

مورینیو از ممد نوری کمتره. حداقل رویت وایت‌برد می‌نوشتی «اینا پاس می‌دن»، یا حداقل بگو «یارگیری بکنید دیگه، عه». پنج درصد از قرارداد این میمون‌ها رو کم کن.

مورینیو تا دقیقه ۶۵ فرصت داره نشون بده که لب خط فوتبال رو درست می‌بینه و بدون توجه به یکی دوتا تکل خوب شوامنی اون رو از بازی بکشه بیرون. بعد از گلی که رئال زد رمز کس رئال شده چهارتا صفر.

به نظرم تا زمانی که این یامال توانایی ایستادن روی پاهاش رو داره داور الزامی به خطا گرفن نداره. بذار بکشن این چرک بچه رو.

آرشیو بازی‌هام...

احمدی‌وفا ۷-۱ جلو بود که به فروغ گفتم ژاپنی کشتی رو می‌بره و یک دقیقه بعد ضربه کرد احمدی‌وفا رو. خیلی کشتی‌گیر خوبی بود این ژاپنی.

از نمره دادن به بازی، فیلم یا هر اثر دیگری بیزارم. توصیفاتی مثل «بد نیست»، «خوبه ولی ایراد هم کم نداره» و امثال این‌ها رو چطور می‌شه توی یه عدد خلاصه کرد، وقتی چهار هزار کلمه می‌نویسی و بعد نظرت رو با اون عدد لعنتی قضاوت می‌کنن؟