Lil Baba

Yıllar boyunca bir ülkenin üzerine mezar taşı gibi çöktün. Kadınlara sokakta copla, kırbaçla, tecavüzle, kurşunla “ahlak” dersi verdin. Mahsa’yı öldürdün, Nika’yı parçaladın, Hadis’i astın, sonra da “kızlarımız iffetli olsun” diye nutuk çektin. İtiraz edenin nefesini kestin. Muhalif dediğin herkesi ya zindanda çürüttün, ya darağacında sallandırdın, ya da faili meçhul bir kurşunla susturdun. Binlerce genci idam sehpasına çıkardın; bazıları 17’sinde, 18’inde, 20’sinde… Cellatlara “Allah’ın emri” dedirttin. Korkuyu resmî ideoloji yaptın. Biatı iman, itaati ibadet, sorgulamayı küfür saydın. Bir nesli Evin’de, Rajai Shahr’da, Gohardasht’ta çürüttün; bir nesli pasaportu elinden alınmış, bavulla sürgüne mahkûm ettin; bir nesli de annesinin kucağında ağlarken yetim bıraktın. Adalet diye bir şey kalmadı; yerine infaz mangaları geldi. Hukuk diye bir şey kalmadı; yerine fetva makinesi geldi. Özgürlük diye bir şey kalmadı; yerine “ölüm” kelimesi geldi. Şimdi bir ceset toprağa indi. Ama arkanda ne bir dua var, ne bir gözyaşı, ne bir saygı. Sadece asılan çocukların annelerinin laneti var. Sadece cop yemiş, saçları kesilmiş, göğsü kurşunlanmış kadınların öfkesi var. Sadece hapishane duvarlarında kanla yazılmış isimler, sadece sürgünde ölenlerin kemikleri, sadece “nereye gömdünüz oğlumu?” diye haykıran analar var. Tarih seni affetmeyecek. Halk seni affetmeyecek. O darağacında sallanan gençlerin gölgesi, senin mezar taşının üstünden hiç inmeyecek.