پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ (@PICO0PIXO) header
پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ (@PICO0PIXO) profile picture

ما زنده به‌آنیم که مستانه بر گور قاتلان رفقایمان آزادی را به رقص درآوریم.. P I C O · P I X O|پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو #کیانوش_سنجری #جاویدشاه

چارسو
Joined July 2017
Photo by پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ (@PICO0PIXO)Photo by پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ (@PICO0PIXO)Photo by پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ (@PICO0PIXO)Photo by پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ (@PICO0PIXO)Photo by پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ (@PICO0PIXO)Photo by پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ (@PICO0PIXO)Photo by پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ (@PICO0PIXO)Photo by پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ (@PICO0PIXO)Photo by پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ (@PICO0PIXO)Photo by پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ (@PICO0PIXO)
اگه تو هم مثل من هنوز تو کوچه پس‌کوچه‌های دی‌ماه جا موندی، اگه اکسپلورِ تو هم چیزی جز #جان_فدای_میهن نیست، اگه تو هم جز به انتقام خون بچه‌هامون فکر نمی‌کنی، اگه تو هم دنبال اینی اون #جاویدشاه ی که بچه‌هامون با خونشون نوشتن رو عملی کنی، تو رفیقِ منی. 🫂✌️ خوشحال میشم فالو کنی.
ما بازماندگانِ بزرگ‌ترین قتل‌عامِ خیابانی و نسل‌کشیِ معاصریم؛ باید فعالیت‌مان را به اندازهٔ حجمِ خون‌های ریخته‌شده و تاوانِ سنگین و غیرقابل‌بازگشتی که دادیم، بالا ببریم. #جاویدشاه
1
5
20
836
اینستا بلاگر شیرازیه می‌گفت: «هر ایرانی باشرفی باید یه ویدئوی رقص از خودش داشته باشه.» شروع می‌کنه به رقصیدن و بعد خدانور رو موقع رقصیدن نشون می‌ده و بقیه بچه‌هامون رو. می‌خواستم بگم... #محمد_حسینی کلیپ رقص هم نداشت. بمیرم واسه بی‌کسی و غریبی‌ت... حتی توی قبرها هم تنهاست.
5
40
3
357
10,684
پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ retweeted
قسمت سوم مستند ایکس مافیا منتشر شد. «از نقش تا نقاب» تلاشی ارزشمند از همرزم گرامی @FeryTune
🎬 قسمت سوم مستند ایکس مافیا منتشر شد. «از نقش تا نقاب» آیا می‌توان از روی رفتار یک اکانت، به نقش و وابستگی واقعی آن پی برد؟ در این قسمت، به سراغ شخصیت‌ها و الگوهای رفتاری متفاوت در ایکس فارسی می‌رویم؛ جایی که آنچه می‌بینیم، لزوماً تمام واقعیت نیست. 🎭 شما خودتان را به کدام‌یک از این شخصیت‌ها نزدیک‌تر می‌دانید؟ 🔗 تماشای قسمت سوم: youtu.be/GUBTnxIdZVw #XMAFIA
2
5
12
175
خطاب به فسیل‌های توییتر (ایکس) نمی‌خواید یه تکونی به این وضعیت بدید؟! کجاست اون شور و اشتیاق؟! کجاست اون رشتوهای بلندبالا و زیبا؟ کجاست اون قلم‌های گیرا؟! طرف کلیپ کسشر هوش مصنوعی می‌ذاره اینجا! طرف با کلیپ‌های اینستاگرام، اینجا ویو می‌گیره! یه زمانی مرجع و منبع اینستا ما بودیم!
3
75
📌این الاغ مردنی‌ست؛ ✍️تلاش لایه‌های پنهان رژیم برای به راه انداختن یک نمایش مضحک از «اصلاحات ساختاری» همچنان ادامه داره؛ همون پروپاگاندای نخ‌نما و تکراری ج اسلامی، این بار با ظاهری متفاوت و بزک‌کرده! یه روز کارشناس تریبون پیدا می‌کنه و هرچی دلش می‌خواد نثار شریعتی می‌کنه؛ ۱)👇
1
4
1
6
195
جمهوری اسلامی عبور کردن؛ از تمام جناح‌ها، باندها، نسخه‌های اصلاحاتی و نمایش‌های تکراریش! دیگه نه با وعده می‌شه این ساختار رو نجات داد، نه با آزادی‌های صدقه‌ای می‌شه جنایاتش رو از حافظه مردم پاک کرد، نه با بزک کردن چهره‌اش می‌شه ماهیتش رو تغییر داد! هرچقدر هم به ظاهر این ۱۰)👇
1
1
1
16
الاغ مریض زلم‌زیمبو آویزون کنید، ماهیتش عوض نمی‌شه! این الاغ مردنی‌ست! ۱۱) پایان #رشتو به قلم| پیکوپیکسو• @PICO0PIXO
14
پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ retweeted
| انسانی که شبیه هیچ‌کس نبود... وقتی شرافت فقط یک نمایش نبود | روایتی متفاوت و شنیدنی از شخصیت #كيانوش_سنجرى ✍️کیانوش واقعاً انسان متفاوتی بود. انسانی که من توی زندگی واقعی و شخصی‌ام، خیلی کم شبیهش رو دیده بودم. نه اینکه حالا چون بین ما نیست، بخوام مدح و ستایشش کنم یا درباره‌اش اغراق کنم. ببینید، ما در طول زندگی با انسان‌های بسیار زیادی ملاقات می‌کنیم، اما جنس شخصیت کیانوش، جنس رفتارش، جنس تفکرش و نگاهش به زندگی، واقعاً خیلی متفاوت بود. من فکر می‌کنم خیلی کم پیدا می‌شن آدم‌هایی که چنین روح بزرگی داشته باشن. آدم‌هایی که واقعاً نجیب، بی‌ریا و خوش‌سرشت باشن، نه اینکه این ویژگی‌ها فقط ظاهر و نمایش باشه. کیانوش از اون دسته آدم‌ها بود که یه جور صداقت و اصالت عجیبی توی وجودش داشت. بی‌تکلف بود، متواضع بود، صمیمی بود و از همه مهم‌تر، واقعاً انسان بود. من چون این‌همه خوبی توی اندیشه و مغز کوچیکم نمی‌گنجید، توی اولین برخوردی که باهاش داشتم، با خودم فکر می‌کردم که نکنه کیانوش داره نقش بازی می‌کنه؟ نکنه این رفتارها نمایشه؟ آخه مگه می‌شه یه آدم این‌قدر خوب باشه؟ مگه می‌شه گفتار و کردار و رفتار یه شخص، از اون چیزی که توی فضای مجازی از خودش نشون می‌ده هم بهتر و فراتر باشه؟! مگه می‌شه یه آدم این‌قدر نجیب باشه، این‌قدر باوقار باشه، این‌قدر شیک و جنتلمن باشه، این‌قدر مهربون و ازخودگذشته باشه؟ مگه می‌شه یه انسان این‌قدر اصیل و بزرگ‌منش باشه، بدون اینکه کوچک‌ترین تلاشی برای به نمایش گذاشتن این ویژگی‌ها بکنه؟ کیانوش واقعاً همین‌طور بود. و شاید عجیب‌ترین بخش ماجرا برای من همین بود که چیزی که در برخورد اول باورش برام سخت بود، نه یک نمایش، بلکه شخصیت واقعی اون انسان بود. #كيانوش_سنجرى #جاويدشاه‌
می‌دونم جزو هیچ باند و گروه اسپیسی نیستم، ولی فکر نمی‌کنم برگزاری یه اسپیس برای دومین سالروز فقدان #کیانوش_سنجری خواسته زیادی باشه. این باندهای اسپیسی درباره زمین و زمان حرف زدن، جز کیانوش سنجری! بالاخره وقتی ادعای پادشاهی‌خواه و برانداز بودن دارید، بد نیست لابه‌لای این‌همه وقت‌گذرونی، حاشیه‌بافی و حرف‌های صدمن‌یه‌غاز، گاهی هم یادتون بیفته که قرار بود برای چی مبارزه کنید! بد نیست گاهی هم به‌جای این نمایش‌های تکراری، از براندازی، جاویدنامان و مناسبت‌هایی حرف بزنید که ادعا می‌کنید براتون اهمیت دارن. ادعای مبارزه که فقط به شلوغ کردن اسپیس و گرم نگه داشتن محفل‌های خودتون نیست! teapawt.net/i/spaces/1jPOljYYAaAkl…

7
19
1
58
716
پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ retweeted
من هم مثل خیلی از شما، مرگ خودخواسته کیانوش سنجری رو باور ندارم و یقین دارم روزی حقیقت روشن خواهد شد. اما به‌جای پرداختن مداوم به چگونگی مرگش، ترجیح می‌دم از آرمان‌ها و باورهای کیانوش عزیز بگم. از آرزوش برای آزادی ایران، از باورش به رضاشاه دوم، از احترام و ارادتش به خاندان ایران‌ساز پهلوی، و از امیدش به فرارسیدن روز نهایی؛ روز سرنگونی جمهوری اسلامی و آزادی ایران. نمی‌ذاریم هدف‌هات زیر سایه ابهامِ مرگت فراموش بشن. یادت مانا، رفیق شریف. 🕊️ #کیانوش_سنجری
تا وقتی نفس می‌کشم، نمی‌گذارم حتی یک نام در غبار فراموشی گم شود. حتی یک نام... من می‌مانم تا یاد کنم، تا گواه باشم که روزی در این سرزمین، انسان‌هایی زندگی می‌کردند که تنها آرزویشان آزادی بود و پاسخ فریادشان، گلوله و زندان و اعدام و مرگ. من می‌مانم تا جهان بداند بر آنان چه گذشت. کیانوش سنجری، تو فراموش نخواهی شد. 🕊️ ۲۳ آبان، دومین سالگردِ نبودنِ یکی از شریف‌ترین فرزندان ایران #کیانوش_سنجری #یادنامه_جاویدان #جاويدشاه‌
8
19
2
97
1,198
پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ retweeted

5
1
7
206
و رفتنی که هرگز باورمان نمی‌شود... #کیانوش_سنجری •بیست و سوم آبان هزار و چهارصد و سه سالروز فقدان کیانوش سنجری عزیز
کیانوش سنجری، تو تنها نامی در تاریخ رنج‌های ایران نیستی؛ تو روایت شرافت، آزادگی و عشقی بی‌پایان به میهنی. انسان‌های بزرگ و شریف، میهن‌شان را فراتر از جان و هستی خویش دوست دارند؛ و تو معنای این عشق را با زندگی‌ات به یادگار گذاشتی. یادت گرامی و نامت جاودان 🕊️ #کیانوش_سنجری
3
3
1
14
271
من نمی دانستم معنی هرگز را تو چرا بازنگشتی دیگر.. #کیانوش_سنجری دومین سالروز نبود کیانوش عزیز🖤🕊️
✍️من، کیانوش سنجری هستم. در بیستم شهریور ۱۳۶۱ در تهران به دنیا آمدم. مادرم همیشه می‌گفت بچه‌ی آرامی بودم، ساکت، پر از سؤال. از همان کودکی نمی‌فهمیدم چرا باید ترسید، چرا نباید پرسید. در مدرسه، بیشتر از هرچیز، بی‌عدالتی آزارم می‌داد. شاید از همان‌جا مسیرم روشن شد. در تابستان ۱۳۷۸، هفده ساله بودم. رفتم مقابل دانشگاه تهران، سالگرد ۱۸ تیر بود. نیامده بودم بجنگم، فقط برای حمایت از دانشجویانی که فریاد آزادی می‌زدند. اما خیلی زود دیدم مشت و لگد و باتوم. لباس‌شخصی‌ها آمدند، موهایم را کشیدند، من را به ماشین پرت کردند. آن روز فهمیدم «اعتراض» در این کشور یعنی چه. در بازداشتگاه، بوی نم و آهن در هوا بود. سکوتی که مثل سنگ روی سینه می‌نشست. اولین بار سلول انفرادی را تجربه کردم. نه روز بود، نه شب. فقط چراغی که همیشه روشن بود و دیواری که نگاهم می‌کرد. می‌گویند شکنجه یعنی درد جسمی، اما من فهمیدم نوع دیگری هم هست. شکنجه‌ای که در آن هیچ صدایی نیست، فقط ذهنی که کم‌کم از خودش تهی می‌شود. بعد از آزادی، سکوت نکردم. شروع کردم به نوشتن، به روایت کردن. وبلاگم شد جایی برای گفتن از کسانی که صدایشان را بریدند. نه قهرمان بودم، نه سیاست‌مدار؛ فقط کسی بودم که باور داشت سکوت، ادامه‌ی جنایت است. سال‌ها گذشت. چند بار دیگر بازداشت شدم. در یکی از بازداشت‌ها، مرا به بازداشتگاه ۲۰۹ اوین بردند و بعد به بیمارستان روان‌پزشکی رازی، همان امین‌آباد. با دست و پا بسته به تخت بستندم. دارویی تزریق کردند که فکم را قفل کرد. وقتی بیدار شدم، هنوز زنجیرها دور مچم بود. در کنار بیمارانی بودم که واقعاً بیمار بودند، و من فقط یک روزنامه‌نگار بودم. وقتی بیرون آمدم، دیگر همان آدم سابق نبودم. سال‌ها بعد، مجبور شدم از ایران بروم. از مرز گذشتم، با ترس، با اندکی امید. در نروژ، در آمریکا، برای رسانه‌ها و نهادهای حقوق بشری کار کردم. درباره‌ی زندانیان سیاسی نوشتم، درباره‌ی شکنجه و انفرادی. اما دلم همیشه در تهران ماند، پیش مادرم. در مهر ۱۳۹۵ تصمیم گرفتم برگردم. مادرم تنها بود و بیمار. گفتند اگر برگردی، مشکلی نداری. اما چند روز بعد از ورودم، باز بازداشت شدم. دادگاه انقلاب، شعبه ۲۶. اتهام‌ها همان تکراری‌ها: تبلیغ علیه نظام، اجتماع و تبانی، عضویت در گروه غیرقانونی. حکم دادند: پنج سال حبس تعزیری، شش سال حبس تعلیقی، و دو سال ممنوع‌الخروجی. در زندان، شب‌ها با قرص آرام‌بخش می‌خوابیدم. کابوس‌ها رهایم نمی‌کردند؛ بارها بازجویم را در خواب دیدم. بیدار می‌شدم با صدای فریاد خودم. وقتی آزاد شدم، تلاش کردم عادی زندگی کنم، اما تنهایی و فقر مثل سایه دنبال من بود. در پاییز ۱۴۰۲ نوشتم که از شدت تنگدستی، مجبورم حسابم را برای فروش بگذارم. نوشتم: «ارتزاق از خون جان‌باختگان، کم از جنایت رژیم نیست. اما من هم خسته‌ام، تهی شده‌ام.» در آبان ۱۴۰۳، دوباره صدای بازداشت زندانیان سیاسی بلند شد. در شبکه‌ی اجتماعی نوشتم: اگر تا ساعت هفت غروبِ چهارشنبه، آن چند زندانی آزاد نشوند، من زندگی‌ام را پایان می‌دهم. نه از سر ضعف، از سر اعتراض. از سر اینکه دیگر صدایی نمانده بود. آن شب، بیست‌وسوم آبان ۱۴۰۳، در تهران، مقابل جهان خاموش شدم. می‌گویند از ساختمان چارسو بالا رفتم. می‌گویند آخرین جمله‌ام را همان‌جا نوشتم. اما شاید حقیقت این باشد که من سال‌ها پیش، در سلول انفرادی، مرده بودم — فقط جسمم مانده بود که هنوز مقاومت می‌کرد. من، کیانوش سنجری، نه دشمنی با کسی داشتم، نه سلاحی در دست. تمام آنچه می‌خواستم، فقط حق گفتن بود. و اگر امروز از من چیزی مانده، همان واژه‌هایی‌ست که با درد نوشتم. اگر مرا به یاد آوردید، نگذارید نام‌هایمان در خاک بماند. من یکی از هزارانم که رفت، تا شما بمانید و بگویید: «ما برای زندگی می‌جنگیم و آزادی رو به دست خواهیم آورد.» 🕊️ #کیانوش_سنجری #یادنامه_جاویدان #جاویدشاه #فرزند_ایران_جان_فدای_میهن
4
4
15
163
پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ retweeted
✍️من، کیانوش سنجری هستم. در بیستم شهریور ۱۳۶۱ در تهران به دنیا آمدم. مادرم همیشه می‌گفت بچه‌ی آرامی بودم، ساکت، پر از سؤال. از همان کودکی نمی‌فهمیدم چرا باید ترسید، چرا نباید پرسید. در مدرسه، بیشتر از هرچیز، بی‌عدالتی آزارم می‌داد. شاید از همان‌جا مسیرم روشن شد. در تابستان ۱۳۷۸، هفده ساله بودم. رفتم مقابل دانشگاه تهران، سالگرد ۱۸ تیر بود. نیامده بودم بجنگم، فقط برای حمایت از دانشجویانی که فریاد آزادی می‌زدند. اما خیلی زود دیدم مشت و لگد و باتوم. لباس‌شخصی‌ها آمدند، موهایم را کشیدند، من را به ماشین پرت کردند. آن روز فهمیدم «اعتراض» در این کشور یعنی چه. در بازداشتگاه، بوی نم و آهن در هوا بود. سکوتی که مثل سنگ روی سینه می‌نشست. اولین بار سلول انفرادی را تجربه کردم. نه روز بود، نه شب. فقط چراغی که همیشه روشن بود و دیواری که نگاهم می‌کرد. می‌گویند شکنجه یعنی درد جسمی، اما من فهمیدم نوع دیگری هم هست. شکنجه‌ای که در آن هیچ صدایی نیست، فقط ذهنی که کم‌کم از خودش تهی می‌شود. بعد از آزادی، سکوت نکردم. شروع کردم به نوشتن، به روایت کردن. وبلاگم شد جایی برای گفتن از کسانی که صدایشان را بریدند. نه قهرمان بودم، نه سیاست‌مدار؛ فقط کسی بودم که باور داشت سکوت، ادامه‌ی جنایت است. سال‌ها گذشت. چند بار دیگر بازداشت شدم. در یکی از بازداشت‌ها، مرا به بازداشتگاه ۲۰۹ اوین بردند و بعد به بیمارستان روان‌پزشکی رازی، همان امین‌آباد. با دست و پا بسته به تخت بستندم. دارویی تزریق کردند که فکم را قفل کرد. وقتی بیدار شدم، هنوز زنجیرها دور مچم بود. در کنار بیمارانی بودم که واقعاً بیمار بودند، و من فقط یک روزنامه‌نگار بودم. وقتی بیرون آمدم، دیگر همان آدم سابق نبودم. سال‌ها بعد، مجبور شدم از ایران بروم. از مرز گذشتم، با ترس، با اندکی امید. در نروژ، در آمریکا، برای رسانه‌ها و نهادهای حقوق بشری کار کردم. درباره‌ی زندانیان سیاسی نوشتم، درباره‌ی شکنجه و انفرادی. اما دلم همیشه در تهران ماند، پیش مادرم. در مهر ۱۳۹۵ تصمیم گرفتم برگردم. مادرم تنها بود و بیمار. گفتند اگر برگردی، مشکلی نداری. اما چند روز بعد از ورودم، باز بازداشت شدم. دادگاه انقلاب، شعبه ۲۶. اتهام‌ها همان تکراری‌ها: تبلیغ علیه نظام، اجتماع و تبانی، عضویت در گروه غیرقانونی. حکم دادند: پنج سال حبس تعزیری، شش سال حبس تعلیقی، و دو سال ممنوع‌الخروجی. در زندان، شب‌ها با قرص آرام‌بخش می‌خوابیدم. کابوس‌ها رهایم نمی‌کردند؛ بارها بازجویم را در خواب دیدم. بیدار می‌شدم با صدای فریاد خودم. وقتی آزاد شدم، تلاش کردم عادی زندگی کنم، اما تنهایی و فقر مثل سایه دنبال من بود. در پاییز ۱۴۰۲ نوشتم که از شدت تنگدستی، مجبورم حسابم را برای فروش بگذارم. نوشتم: «ارتزاق از خون جان‌باختگان، کم از جنایت رژیم نیست. اما من هم خسته‌ام، تهی شده‌ام.» در آبان ۱۴۰۳، دوباره صدای بازداشت زندانیان سیاسی بلند شد. در شبکه‌ی اجتماعی نوشتم: اگر تا ساعت هفت غروبِ چهارشنبه، آن چند زندانی آزاد نشوند، من زندگی‌ام را پایان می‌دهم. نه از سر ضعف، از سر اعتراض. از سر اینکه دیگر صدایی نمانده بود. آن شب، بیست‌وسوم آبان ۱۴۰۳، در تهران، مقابل جهان خاموش شدم. می‌گویند از ساختمان چارسو بالا رفتم. می‌گویند آخرین جمله‌ام را همان‌جا نوشتم. اما شاید حقیقت این باشد که من سال‌ها پیش، در سلول انفرادی، مرده بودم — فقط جسمم مانده بود که هنوز مقاومت می‌کرد. من، کیانوش سنجری، نه دشمنی با کسی داشتم، نه سلاحی در دست. تمام آنچه می‌خواستم، فقط حق گفتن بود. و اگر امروز از من چیزی مانده، همان واژه‌هایی‌ست که با درد نوشتم. اگر مرا به یاد آوردید، نگذارید نام‌هایمان در خاک بماند. من یکی از هزارانم که رفت، تا شما بمانید و بگویید: «ما برای زندگی می‌جنگیم و آزادی رو به دست خواهیم آورد.» 🕊️ #کیانوش_سنجری #یادنامه_جاویدان #جاویدشاه #فرزند_ایران_جان_فدای_میهن
20
50
3
497
7,810