Senior ICT Consultant - Entrepreneur - Ecomodernist Center-right and allergic to hypocrites. ❤️ My Family. ❤️ Wine. Tweets are personal.
Brasschaat, Belgium
Joined January 2011
- Tweets106K
- Following399
- Followers2K
- Likes60K
𝗢𝘃𝗲𝗿𝗴𝗮𝘃𝗲 𝗶𝘀 𝗴𝗲𝗲𝗻 𝘃𝗿𝗲𝗱𝗲: 𝗱𝗲 𝗴𝗲𝘃𝗮𝗮𝗿𝗹𝗶𝗷𝗸𝗲 𝗶𝗹𝗹𝘂𝘀𝗶𝗲 𝗱𝗮𝘁 𝘁𝗼𝗲𝗴𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻 𝗣𝗼𝗲𝘁𝗶𝗻 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻𝘀 𝗿𝗲𝗱𝘁.
Steeds vaker klinkt de oproep dat Oekraïne maar beter moet toegeven aan Poetin om mensenlevens te redden. Op het eerste gezicht klinkt dat redelijk: stop de strijd, leg de wapens neer en voorkom nog meer slachtoffers. Maar vrede is meer dan het stilleggen van de wapens. De cruciale vraag is niet alleen hoeveel levens een akkoord vandaag redt, maar ook of het voorkomt dat er morgen opnieuw oorlog uitbreekt.
Een staakt-het-vuren kan levens redden. Daar bestaat geen twijfel over. Maar een opgelegde overgave, zonder betrouwbare veiligheidsgaranties, kan ook betekenen dat Oekraïne zijn grondgebied en vrijheid verliest, terwijl Rusland de tijd krijgt om zich opnieuw te bewapenen. Als agressie uiteindelijk wordt beloond met territoriale winst en politieke concessies, welk signaal geeft dat dan aan Poetin, en aan andere regimes die overwegen hun buurlanden met geweld onder druk te zetten?
Wie denkt dat Poetin na een Oekraïense capitulatie vanzelf tevreden zal zijn, gaat uit van een zekerheid die niemand kan bieden. De Russische invasie heeft al aangetoond dat eerdere afspraken en toezeggingen op zichzelf geen garantie voor vrede zijn. Een zwak bestand kan een adempauze worden, geen oplossing. Rusland zou die tijd kunnen gebruiken om zijn militaire capaciteit te herstellen en later opnieuw toe te slaan.
Dat betekent niet dat iedere onderhandeling zinloos is. Integendeel: diplomatie is noodzakelijk om uiteindelijk tot een duurzame vrede te komen. Maar onderhandelen is iets anders dan een land dwingen zich weerloos te maken. Een vredesakkoord heeft alleen kans op slagen wanneer het gepaard gaat met geloofwaardige veiligheidsgaranties, controleerbare afspraken en voldoende mogelijkheden voor Oekraïne om zichzelf te verdedigen.
Ook de manier waarop de oorlog wordt voorgesteld, verdient aandacht. De bewering dat Oekraïne door een zogenaamd nazi-regime wordt geleid, of dat president Zelensky eenvoudigweg een dictator is, sluit aan bij bekende Russische propaganda. Dat Oekraïne onder de staat van beleg geen normale verkiezingen houdt, is een reële kwestie, maar moet in de context van een grootschalige oorlog worden bekeken. Dat gegeven is geen bewijs dat de Russische invasie gerechtvaardigd is.
Ook het NAVO-verhaal wordt vaak te eenvoudig voorgesteld. Oekraïne was geen NAVO-lid toen Rusland in februari 2022 binnenviel. De geschiedenis van de Oekraïense toenadering tot het Westen is complex, maar die complexiteit geeft Rusland niet het recht om met geweld over de toekomst van een buurland te beslissen.
Het is begrijpelijk dat mensen die de beelden van verwoeste steden en gesneuvelde soldaten zien, vooral willen dat het geweld stopt. Dat verlangen is menselijk. Maar wie werkelijk levens wil redden, moet verder kijken dan de dag waarop de gevechten ophouden. Ook de slachtoffers van een mogelijke volgende oorlog tellen mee.
De keuze is dus niet simpelweg tussen oorlog en vrede. De echte keuze is tussen een vrede die standhoudt en een pauze die de volgende oorlog voorbereidt.
Oekraïne moet bereid kunnen zijn om over vrede te onderhandelen, maar het mag niet worden gedwongen om zijn eigen weerloosheid als vredesvoorwaarde te aanvaarden. Want als Poetin door geweld krijgt wat hij wil, bestaat het gevaar dat hij daaruit niet de les trekt dat oorlog zinloos is, maar dat agressie loont.
Vrede vraagt compromissen. Maar ze vraagt ook afschrikking, betrouwbare garanties en respect voor de onafhankelijkheid van een land. Zonder die voorwaarden kan een oproep tot overgave die vandaag als humanitair wordt gepresenteerd, uiteindelijk leiden tot nog meer leed.
Niet elke beëindiging van de strijd is duurzame vrede. En niet elke concessie die vandaag levens lijkt te redden, voorkomt dat er morgen opnieuw levens verloren gaan.
👇
Gerade diejenigen, die immer wieder „Verhandlungen“ und „Frieden“ fordern, betonen, dass „nun endlich Schluss sein muss“, und gleichzeitig davon ausgehen, Russland werde Europa niemals angreifen, sollten sich einmal mit den Aussagen aus dem Kreml und dem russischen militärischen Fachdiskurs auseinandersetzen.
Die Datenlage ist nämlich relativ eindeutig, was die Frage angeht, ob und auf welche Weise Russland Europa in einer Krisensituation angreifen könnte. Wenn ich nachfrage, worauf sie ihre Einschätzungen stützen, kommen normalerweise Antworten wie: Putin sei doch nicht so blöd, Russland könne sich das nach den Verlusten in der Ukraine nicht mehr leisten oder Russland wolle schließlich keinen Selbstmord begehen.Über das, was in Moskau und innerhalb der russischen Streitkräfte sowie der "Defense Community' tatsächlich diskutiert wird, sind die meisten allerdings so gut wie gar nicht informiert.
Peter Verijke retweeted
Gerade diejenigen, die immer wieder „Verhandlungen“ und „Frieden“ fordern, betonen, dass „nun endlich Schluss sein muss“, und gleichzeitig davon ausgehen, Russland werde Europa niemals angreifen, sollten sich einmal mit den Aussagen aus dem Kreml und dem russischen militärischen Fachdiskurs auseinandersetzen.
Die Datenlage ist nämlich relativ eindeutig, was die Frage angeht, ob und auf welche Weise Russland Europa in einer Krisensituation angreifen könnte. Wenn ich nachfrage, worauf sie ihre Einschätzungen stützen, kommen normalerweise Antworten wie: Putin sei doch nicht so blöd, Russland könne sich das nach den Verlusten in der Ukraine nicht mehr leisten oder Russland wolle schließlich keinen Selbstmord begehen.Über das, was in Moskau und innerhalb der russischen Streitkräfte sowie der "Defense Community' tatsächlich diskutiert wird, sind die meisten allerdings so gut wie gar nicht informiert.
'Today, after nearly five years of war, and 22 months of the second Trump administration, the mental map guiding Russian strategy has changed. First, Russia now sees Europe, instead of the United States, as its principal geopolitical adversary, a shift that has driven Russia’s defense establishment to call for an approach known as “castling” to deal with the main threats. Related to this, Moscow now attributes new strategic agency to Europe itself because of the dramatic military modernization taking place in many European countries and the growing interest among some European leaders in developing or extending their own nuclear deterrent. A third shift concerns Russia’s theory of deterrence: Moscow’s traditional understanding of nuclear coercion is giving way to new thinking about nonnuclear strategic deterrence using advanced conventional weapons systems aimed at Europe.
...
One of the most notable trends in Russian strategic thought over the past year has been the emergence of the idea of “castling.” A term borrowed from chess, castling in geopolitics describes the repositioning of forces and resources to optimize a state’s strategic posture. Moscow’s defense experts have used the concept to describe a strategy for dealing with a new reality: for the first time since World War II, they have argued, Europe, rather than the United States, has become Russia’s principal geopolitical adversary. According to this view, European countries are now the principal source of Ukraine’s military capacity, political resolve, and strategic resilience; it is Europe and not the United States that has made Ukraine its proxy and is encouraging Kyiv to pursue Moscow’s strategic defeat.
As a consequence, Moscow must direct coercive pressure at Europe—its elites, its decision-making centers, and its critical infrastructure. By doing so, Russia can instill into Europe’s calculus what theorists in Moscow call a “deterring fear”: a European reluctance to antagonize Russia through further support to Ukraine. Such action, they argue, can also rebuild Russian credible deterrence for long-term competition with the West, which is now centered on Europe.
....
Drawing on this experience, Russian military theoreticians center NNSD on using massive, deep, precision strikes against the adversary’s critical military, political, and economic infrastructure. The strategy, they suggest, should be aimed not only at Ukraine but also at its European supporters. Although the exact contours of NNSD are still emerging, the concept appears to be more escalatory than the hybrid warfare and deniable asymmetric campaigns that Russia is currently pursuing in Europe.'
When Luliia’s friend is attacked by a rapist who demands that she stop defending herself and submit to the rape, and her friend fights back, Luliia will blame her for fighting back, arguing that the rape would already be over by then.
Don’t consider Luliia a friend.
Let’s go through the peace deals Zelenskyy rejected.
• Istanbul agreement, 2022
Ukraine needed to refuse NATO accession, reduce the army, Russia would withdraw from the Kyiv reg., possibly from the Kharkiv, Kherson, and Zaporizhzhia regions. At that point the scale of destruction was still limited and the number of dead was far lower. In April 2022 Zelenskyy declined the deal.
• End of 2022
Russian forces withdrew from part of the Kherson region. Zelenskyy traveled to meet Biden and, acc. to my sources, later confirmed by Mr. Blinken in the New York Times, persuaded the WH to continue the war. The precise terms of any proposed deal remain unknown, but sources indicate there was readiness to declare at least a ceasefire.
• Beginning of 2023
Through unofficial channels between the United States and Russia, an understanding took shape: Putin agreed to withdraw to the borders that existed before the full-scale invasion—freeing nearly everything conquered that year—in exchange for Ukraine’s refusal of NATO accession and recognition of Crimea as Russian. Zelenskyy and Yermak refused. Since then nearly a million people have been killed or wounded, several million have become refugees, parts of the Kharkiv, Sumy, and Dnipropetrovsk regions have been occupied, more of Zaporizhzhia has been taken, Kherson lies in ruins, the Chernihiv and Sumy regions face constant shelling, Kyiv itself has become almost a front-line city, the energy system has been destroyed, businesses cannot operate, exports have stalled, and the country is degrading.
• July 2024
An arrangement that began with an energy ceasefire, modeled on the Istanbul understandings and mediated through the Middle East. While negotiations were under way, Zelenskyy also planned the Kursk operation, which ultimately disrupted all the arrangements.
• March 2025
After the Oval Office clash between Trump and Zelenskyy, European leaders gathered in London in early March. The British government stated that a number of options were on the table and that Ukraine had to choose. As always, nothing came of it.
Whether Putin was prepared each time to implement any agreements remains unknown, yet on several occasions he carried out what he had promised. Does this remove his responsibility for the deaths, the horrors, and the destruction in Ukraine? No.
But the country is degrading, the state apparatus is degrading, and corruption finishes what Putin’s missiles, drones, and bombs did not destroy. Inhumanity has effectively become a state strategy and a national ideology promoted at every turn.
Ukraine simply cannot win this way—there are neither economic, nor demographic, nor any other grounds for it. Therefore, if Zelenskyy does not agree to a deal with realistic terms now, Ukraine will be forced to capitulate. And that is deeply alarming, because it can actually cost the country its independence and sovereignty.
Peter Verijke retweeted
Liebesgrüße aus Moskau
Spritpreise steigen in für Russen astronomische Höhen. In vielen Landesteilen und auf der Krim gibt es Abgabebeschränkungen von oft nur 20 Litern pro Tankvorgang sowie lange Warteschlangen.
Die Inflationsrate liegt in Russland aktuell bei 6,3 % bis 6,8 %, ist also doppelt so hoch wie hier bei uns. Alles wird ständig teurer. Arbeitsplätze sind auf dem Land, in der breiten Fläche kaum noch vorhanden. Für Privat-Kredite stehen bis zu 20 Prozent Zinsen an, für Firmen bis zu 25 Prozent. So investiert natürlich niemand mehr in irgendwas.
Die angeblich so stolzen Russen wollen keinen LADA kaufen, Autos aus dem Westen gibt es nicht mehr, also fahren sie jetzt halt Chinesen.
Der gesamte Haushalt für Russland wird 2026 ca. 550 Milliarden Dollar betragen.
Die Kriegsausgaben belaufen sich für 2026 auf geschätzte 200 Milliarden Dollar, so das die Einnahmen die Ausgaben schon lange nicht mehr decken. Das Haushaltsdefizit liegt bei ca. 88 Milliarden Dollar.
Finanziell sieht es also nicht gut aus für Putin, gar nicht gut.
Die Infrastruktur in Russland geht den Bach runter, es wird nichts mehr gemacht, da kein Geld mehr dafür da ist. Überall stehen halbfertige Gebäude die in öffentlicher Hand sind, zum Beispiel Schulen und werden nicht fertig gebaut.
Eine russische Industrie im klassischen Sinne gibt es fast nicht mehr. Das Land lebt von der Rohstoffschöpfung und den Kriegsgütern die hergestellt werden. Alles andere wird einfach in China gekauft.
Die Menschen haben eine unterschwellige Angst, vor allem vor einer drohenden nächsten Mobilmachung, bei der es jeden Mann erwischen kann. Reservisten können auch noch mit einem Alter von 60 Jahren einberufen werden.
Und nun haben die Russen auch noch Angst vor Drohnenangriffen aus der Ukraine. Über den Krieg redet niemand, ist alles tabu.
Fresse halten, weg ducken und hoffen das der Kelch an einem vorüber geht, ist die Devise.
Die Sowjetunion lässt schön grüßen und wir DDR-Bürger kennen das ja.
Putin weiß das natürlich alles, denn er ist ja nicht dumm, tut aber absolut nichts dagegen. Gar nichts, denn die Menschen im eigenen Land sind im genau so egal, wie die Menschen in der Ukraine.
Und was kann das russische Volk dagegen tun? Ich glaube sie warten auf ein Wunder.
Teilen und kommentieren wie immer erwünscht. 🙏
ALT Putin Kriegstreiber
Kan @vlbelang eens uitleggen waarom het bereid is het Oekraïense volk onder de bus te smijten?
𝗢𝘃𝗲𝗿𝗴𝗮𝘃𝗲 𝗶𝘀 𝗴𝗲𝗲𝗻 𝘃𝗿𝗲𝗱𝗲: 𝗱𝗲 𝗴𝗲𝘃𝗮𝗮𝗿𝗹𝗶𝗷𝗸𝗲 𝗶𝗹𝗹𝘂𝘀𝗶𝗲 𝗱𝗮𝘁 𝘁𝗼𝗲𝗴𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻 𝗣𝗼𝗲𝘁𝗶𝗻 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻𝘀 𝗿𝗲𝗱𝘁.
Steeds vaker klinkt de oproep dat Oekraïne maar beter moet toegeven aan Poetin om mensenlevens te redden. Op het eerste gezicht klinkt dat redelijk: stop de strijd, leg de wapens neer en voorkom nog meer slachtoffers. Maar vrede is meer dan het stilleggen van de wapens. De cruciale vraag is niet alleen hoeveel levens een akkoord vandaag redt, maar ook of het voorkomt dat er morgen opnieuw oorlog uitbreekt.
Een staakt-het-vuren kan levens redden. Daar bestaat geen twijfel over. Maar een opgelegde overgave, zonder betrouwbare veiligheidsgaranties, kan ook betekenen dat Oekraïne zijn grondgebied en vrijheid verliest, terwijl Rusland de tijd krijgt om zich opnieuw te bewapenen. Als agressie uiteindelijk wordt beloond met territoriale winst en politieke concessies, welk signaal geeft dat dan aan Poetin, en aan andere regimes die overwegen hun buurlanden met geweld onder druk te zetten?
Wie denkt dat Poetin na een Oekraïense capitulatie vanzelf tevreden zal zijn, gaat uit van een zekerheid die niemand kan bieden. De Russische invasie heeft al aangetoond dat eerdere afspraken en toezeggingen op zichzelf geen garantie voor vrede zijn. Een zwak bestand kan een adempauze worden, geen oplossing. Rusland zou die tijd kunnen gebruiken om zijn militaire capaciteit te herstellen en later opnieuw toe te slaan.
Dat betekent niet dat iedere onderhandeling zinloos is. Integendeel: diplomatie is noodzakelijk om uiteindelijk tot een duurzame vrede te komen. Maar onderhandelen is iets anders dan een land dwingen zich weerloos te maken. Een vredesakkoord heeft alleen kans op slagen wanneer het gepaard gaat met geloofwaardige veiligheidsgaranties, controleerbare afspraken en voldoende mogelijkheden voor Oekraïne om zichzelf te verdedigen.
Ook de manier waarop de oorlog wordt voorgesteld, verdient aandacht. De bewering dat Oekraïne door een zogenaamd nazi-regime wordt geleid, of dat president Zelensky eenvoudigweg een dictator is, sluit aan bij bekende Russische propaganda. Dat Oekraïne onder de staat van beleg geen normale verkiezingen houdt, is een reële kwestie, maar moet in de context van een grootschalige oorlog worden bekeken. Dat gegeven is geen bewijs dat de Russische invasie gerechtvaardigd is.
Ook het NAVO-verhaal wordt vaak te eenvoudig voorgesteld. Oekraïne was geen NAVO-lid toen Rusland in februari 2022 binnenviel. De geschiedenis van de Oekraïense toenadering tot het Westen is complex, maar die complexiteit geeft Rusland niet het recht om met geweld over de toekomst van een buurland te beslissen.
Het is begrijpelijk dat mensen die de beelden van verwoeste steden en gesneuvelde soldaten zien, vooral willen dat het geweld stopt. Dat verlangen is menselijk. Maar wie werkelijk levens wil redden, moet verder kijken dan de dag waarop de gevechten ophouden. Ook de slachtoffers van een mogelijke volgende oorlog tellen mee.
De keuze is dus niet simpelweg tussen oorlog en vrede. De echte keuze is tussen een vrede die standhoudt en een pauze die de volgende oorlog voorbereidt.
Oekraïne moet bereid kunnen zijn om over vrede te onderhandelen, maar het mag niet worden gedwongen om zijn eigen weerloosheid als vredesvoorwaarde te aanvaarden. Want als Poetin door geweld krijgt wat hij wil, bestaat het gevaar dat hij daaruit niet de les trekt dat oorlog zinloos is, maar dat agressie loont.
Vrede vraagt compromissen. Maar ze vraagt ook afschrikking, betrouwbare garanties en respect voor de onafhankelijkheid van een land. Zonder die voorwaarden kan een oproep tot overgave die vandaag als humanitair wordt gepresenteerd, uiteindelijk leiden tot nog meer leed.
Niet elke beëindiging van de strijd is duurzame vrede. En niet elke concessie die vandaag levens lijkt te redden, voorkomt dat er morgen opnieuw levens verloren gaan.
Peter Verijke retweeted
De "sterkste schouders" is in België een stopwoord geworden om het niet te hoeven hebben over de excessieve overheidsuitgaven, en de illusie te creëren dat een deel van de bevolking steeds meer kan belast worden zonder dat zij het zullen voelen en zonder enige economische schade.
Peter Verijke retweeted
Ik ben dit eigenlijk redelijk strontzat. Die paniekzaaierij is niet alleen totaal onwetenschappelijk, maar ook schadelijk. Ze leidt tot verlamming, defaitisme, psychische problemen en jongeren die besluiten geen kinderen meer te krijgen.
Ik heb lang geprobeerd het grootste respect op te brengen voor klimaatwetenschappers, maar het wordt tijd dat we oog krijgen voor deze paradox: vakspecialisten zijn vaak niet de beste raadgevers zijn als het gaat om de gevaren binnen hun eigen vakgebied. En al zeker niet als het gaat om beleid om die gevaren aan te pakken.
Dat geldt ook voor AI, waar zelfs de grondleggers inmiddels roekeloos speculeren over p(doom) en de uitroeiing van de mensheid.
Waarom? Als je je jarenlang specialiseert in één domein, kun je je zo blindstaren op je eigen tegel van de werkelijkheid dat al het andere bijzaak lijkt. Het klimaat — of AI — wordt dan dé existentiële bedreiging voor de mensheid, waarvoor al de rest moet wijken.
Zelfselectie speelt ook een rol: de reden waarom je je juist in dat domein specialiseert is misschien wel je denkt dat de toekomst van de mensheid ervan afhangt. Wie gelooft dat het allemaal wel meevalt of dat het gevaar elders ligt, zal geen carrière als klimaatwetenschapper ambiëren.
En (het spijt me) er zit ook een zeker narcisme in die doempraatjes: de gedachte dat de toekomst van de hele wereld afhangt van jouw kennisdomein.
Peter Verijke retweeted
Russia requires a security guarantee that Ukraine will not defend itself the next time we attack it.
Peter Verijke retweeted
'Als het regent in Parijs, druppelt het in Brussel: straffeloosheid is ook een misdaad' knack.be/nieuws/belgie/polit…
Peter Verijke retweeted
België en @ENGIE_energie zijn erin geslaagd de kerncentrales Doel IV en Tihange III in een half jaar volledig te reviseren, alle veiligheidsprocedures te doorlopen en weer op te starten. Terwijl sluiting gepland was.
Dat is een applausje waard, vindt u niet?
#grafiekvandedag
𝗪𝗶𝗲 𝗱𝗲 𝗴𝗲𝘀𝗰𝗵𝗶𝗲𝗱𝗲𝗻𝗶𝘀 𝘃𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝗕𝗮𝗹𝘁𝗶𝘀𝗰𝗵𝗲 𝘀𝘁𝗮𝘁𝗲𝗻 𝗻𝗲𝗴𝗲𝗲𝗿𝘁, 𝗯𝗲𝗴𝗿𝗶𝗷𝗽𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘄𝗮𝘁 𝗲𝗿 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗢𝗲𝗸𝗿𝗮𝗶̈𝗻𝗲 𝗼𝗽 𝗵𝗲𝘁 𝘀𝗽𝗲𝗹 𝘀𝘁𝗮𝗮𝘁.
In 1993 had ik een zaak in Litouwen. Ik sprak er met tal van mensen, bezocht musea en hoorde verhalen die me zijn bijgebleven. De Sovjet-Unie was net uiteengevallen en mensen durfden eindelijk weer vrijuit te spreken over wat hun was aangedaan.
Na de Sovjetannexatie volgden repressie, russificatie, censuur en massadeportaties. Boeken werden vernietigd. Intellectuelen, politieke tegenstanders en vermeende staatsvijanden werden naar Siberië gedeporteerd, vaak onder omstandigheden die hun overlevingskansen dramatisch verkleinden. Hele gezinnen werden ontworteld. Een volk moest niet alleen zijn vrijheid inleveren, maar zag ook zijn nationale identiteit en cultuur onder druk gezet.
En toch hoor je hier mensen doodleuk beweren dat Oekraïne zich maar moet overgeven. Op basis waarvan eigenlijk? Welke garantie bestaat er dat overgave duurzame vrede brengt, dat de bezetter de Oekraïense identiteit respecteert of dat de bevolking haar vrijheid behoudt?
Wie de geschiedenis van de Baltische staten kent, weet dat Russische overheersing geen abstract geopolitiek begrip is. Ze heeft concrete gevolgen gehad voor miljoenen mensen. Litouwers, Letten en Esten weten uit ervaring waarom onafhankelijkheid geen luxe is, maar een fundamenteel recht dat je niet zomaar opgeeft.
Wie Oekraïne tot overgave maant zonder die geschiedenis ernstig te nemen, doet geen realistisch vredesvoorstel. Diegene schuift de risico's en de mogelijke gevolgen van bezetting gewoon door naar de Oekraïners zelf. Het is gemakkelijk om andermans vrijheid op te offeren wanneer je zelf niet onder de bezetter hoeft te leven.
En laten we ook niet doen alsof de geschiedenis ophoudt bij de grens van Oekraïne. De Baltische staten hebben hun onafhankelijkheid niet herwonnen om ooit opnieuw onder Russische heerschappij te belanden. Hun historische ervaringen verklaren hun veiligheidszorgen. Die wegwuiven zonder de feiten te kennen, is geen realisme, maar historische blindheid.
Ik raad iedereen die zo gemakkelijk over Oekraïense overgave praat aan om zich eerst grondig in de geschiedenis te verdiepen. Lees de getuigenissen van overlevenden. Bestudeer de deportaties en de Sovjetrepressie. En stel jezelf vervolgens één ongemakkelijke vraag: zou je zelf bereid zijn je vrijheid, je taal en de toekomst van je kinderen op te geven omdat anderen dat de gemakkelijkste weg naar vrede vinden?
Een vrede die wordt afgedwongen door de vrijheid van het slachtoffer op te offeren, verdient kritische toetsing. Niet de Oekraïners moeten zich verantwoorden omdat ze hun land en vrijheid verdedigen. Wie hun overgave eist, moet uitleggen welke concrete garanties die overgave biedt en wie de prijs betaalt als die garanties niets waard blijken.
#Oekraïne #BaltischeStaten #Litouwen #RussischeGeschiedenis #Sovjetbezetting #Vrijheid #Zelfbeschikking #InternationaalRecht #GeschiedenisDoetErtoe
👇
𝗢𝘃𝗲𝗿𝗴𝗮𝘃𝗲 𝗶𝘀 𝗴𝗲𝗲𝗻 𝘃𝗿𝗲𝗱𝗲: 𝗱𝗲 𝗴𝗲𝘃𝗮𝗮𝗿𝗹𝗶𝗷𝗸𝗲 𝗶𝗹𝗹𝘂𝘀𝗶𝗲 𝗱𝗮𝘁 𝘁𝗼𝗲𝗴𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻 𝗣𝗼𝗲𝘁𝗶𝗻 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻𝘀 𝗿𝗲𝗱𝘁.
Steeds vaker klinkt de oproep dat Oekraïne maar beter moet toegeven aan Poetin om mensenlevens te redden. Op het eerste gezicht klinkt dat redelijk: stop de strijd, leg de wapens neer en voorkom nog meer slachtoffers. Maar vrede is meer dan het stilleggen van de wapens. De cruciale vraag is niet alleen hoeveel levens een akkoord vandaag redt, maar ook of het voorkomt dat er morgen opnieuw oorlog uitbreekt.
Een staakt-het-vuren kan levens redden. Daar bestaat geen twijfel over. Maar een opgelegde overgave, zonder betrouwbare veiligheidsgaranties, kan ook betekenen dat Oekraïne zijn grondgebied en vrijheid verliest, terwijl Rusland de tijd krijgt om zich opnieuw te bewapenen. Als agressie uiteindelijk wordt beloond met territoriale winst en politieke concessies, welk signaal geeft dat dan aan Poetin, en aan andere regimes die overwegen hun buurlanden met geweld onder druk te zetten?
Wie denkt dat Poetin na een Oekraïense capitulatie vanzelf tevreden zal zijn, gaat uit van een zekerheid die niemand kan bieden. De Russische invasie heeft al aangetoond dat eerdere afspraken en toezeggingen op zichzelf geen garantie voor vrede zijn. Een zwak bestand kan een adempauze worden, geen oplossing. Rusland zou die tijd kunnen gebruiken om zijn militaire capaciteit te herstellen en later opnieuw toe te slaan.
Dat betekent niet dat iedere onderhandeling zinloos is. Integendeel: diplomatie is noodzakelijk om uiteindelijk tot een duurzame vrede te komen. Maar onderhandelen is iets anders dan een land dwingen zich weerloos te maken. Een vredesakkoord heeft alleen kans op slagen wanneer het gepaard gaat met geloofwaardige veiligheidsgaranties, controleerbare afspraken en voldoende mogelijkheden voor Oekraïne om zichzelf te verdedigen.
Ook de manier waarop de oorlog wordt voorgesteld, verdient aandacht. De bewering dat Oekraïne door een zogenaamd nazi-regime wordt geleid, of dat president Zelensky eenvoudigweg een dictator is, sluit aan bij bekende Russische propaganda. Dat Oekraïne onder de staat van beleg geen normale verkiezingen houdt, is een reële kwestie, maar moet in de context van een grootschalige oorlog worden bekeken. Dat gegeven is geen bewijs dat de Russische invasie gerechtvaardigd is.
Ook het NAVO-verhaal wordt vaak te eenvoudig voorgesteld. Oekraïne was geen NAVO-lid toen Rusland in februari 2022 binnenviel. De geschiedenis van de Oekraïense toenadering tot het Westen is complex, maar die complexiteit geeft Rusland niet het recht om met geweld over de toekomst van een buurland te beslissen.
Het is begrijpelijk dat mensen die de beelden van verwoeste steden en gesneuvelde soldaten zien, vooral willen dat het geweld stopt. Dat verlangen is menselijk. Maar wie werkelijk levens wil redden, moet verder kijken dan de dag waarop de gevechten ophouden. Ook de slachtoffers van een mogelijke volgende oorlog tellen mee.
De keuze is dus niet simpelweg tussen oorlog en vrede. De echte keuze is tussen een vrede die standhoudt en een pauze die de volgende oorlog voorbereidt.
Oekraïne moet bereid kunnen zijn om over vrede te onderhandelen, maar het mag niet worden gedwongen om zijn eigen weerloosheid als vredesvoorwaarde te aanvaarden. Want als Poetin door geweld krijgt wat hij wil, bestaat het gevaar dat hij daaruit niet de les trekt dat oorlog zinloos is, maar dat agressie loont.
Vrede vraagt compromissen. Maar ze vraagt ook afschrikking, betrouwbare garanties en respect voor de onafhankelijkheid van een land. Zonder die voorwaarden kan een oproep tot overgave die vandaag als humanitair wordt gepresenteerd, uiteindelijk leiden tot nog meer leed.
Niet elke beëindiging van de strijd is duurzame vrede. En niet elke concessie die vandaag levens lijkt te redden, voorkomt dat er morgen opnieuw levens verloren gaan.
Deze idioot beseft niet dat dit geen strategisch doel was maar een fout.
Dat in tegenstelling tot Putin die bewust strategisch burgers target.
👇
Wat het westerse Kremlin-trollenleger van de vijfde colonne bewust verzwijgt: Poetin maakt burgers doelbewust tot slachtoffer van zijn oorlogsstrategie en begaat oorlogsmisdaden. Oekraïne richt zich op militaire doelen, conform het oorlogsrecht. Collateral damage misbruiken om agressor en verdediger gelijk te stellen? Pure Kremlin-desinformatie.
Wat het westerse Kremlin-trollenleger van de vijfde colonne bewust verzwijgt: Poetin maakt burgers doelbewust tot slachtoffer van zijn oorlogsstrategie en begaat oorlogsmisdaden. Oekraïne richt zich op militaire doelen, conform het oorlogsrecht. Collateral damage misbruiken om agressor en verdediger gelijk te stellen? Pure Kremlin-desinformatie.
Kiezen we voor gemaskerde plunderaars en vandalen die winkels, auto’s en infrastructuur vernielen en ordediensten aanvallen, of voor respect, veiligheid, bescherming van andermans eigendom én een strenge berechting van wie de wet overtreedt? Ik kies resoluut voor dat laatste. En jij?
Wanneer extreemlinkse relschoppers en criminelen Frankrijk en België in brand steken en winkels plunderen, is het tijd voor kordaat optreden. Extreemrechts is niet het antwoord, maar een sterk centrumrechts beleid dat orde, veiligheid en respect voor de wet herstelt.
Zelensky treft datacenters. Poetin bombardeert speelplaatsen met kinderen. Ik weet aan welke kant ik sta. Jij ook?
Voor de kindjes achteraan de klas.
Kryvy Rih (Oekraïne), 4 april 2025, Russische raketaanval nabij een speelplaats, minstens 18 doden onder wie 9 kinderen, Nova Vodolaha (Oekraïne), 19 oktober 2026, gemelde Russische droneaanval op een park met kinderen, 6 doden, onder wie kinderen.
Voor de nog dommere kindjes.
In extreemrechtse en pro-Kremlinmiddens keren steeds dezelfde argumenten terug:
* Zelensky is een drugsverslaafde clown. Verdachtmakingen zonder bewijs.
* Oekraïne is corrupt. Alsof corruptie een invasie rechtvaardigt.
* Maidan was een CIA-coup. Een volksopstand wordt verdraaid tot een westers complot.
* Oekraïne wordt bestuurd door nazi’s. Extreemrechts bestaat, maar bestuurt het land niet.
* De NAVO provoceerde Rusland. De soevereiniteit van buurlanden wordt gemakshalve genegeerd.
* Oekraïne bombardeerde acht jaar zijn eigen bevolking. Het leed in de Donbas wordt misbruikt en de Russische rol gebagatelliseerd.
* Zelensky werd door Boris Johnson gedwongen door te vechten. Een betwist verhaal wordt als bewezen feit verkocht.
* Poetin moest wel reageren. Alsof invasie en annexatie onvermijdelijk waren.
De rode draad? Oekraïense fouten worden uitvergroot, Russische agressie wordt goedgepraat en het slachtoffer krijgt de schuld van de dader. Dat is geen kritische analyse, maar propaganda die Poetins imperialisme een excuus probeert te geven.