Ιωάννης Α' Κουρκούας

Υπέρ Γεωργίου Γεραπετρίτη Στην Πολιτική και γενικά στην ζωη μου αρέσει η Δικαιοσύνη, η οποία δυστυχώς σπάνια υπάρχει. Εν τούτοις, όσοι έχουμε παρρησία και ελευθερία σκέψης, οφείλουμε να την υπερασπιζόμαστε ακόμη και όταν αυτό είναι αντιδημοφιλές. Τα τελευταία χρόνια για διάφορους λόγους, όχι αθώους πάντως, επιχειρήθηκε συστηματικά η παρουσίαση του Υπουργού Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτη, ως ενός ανθρώπου «δειλού», «φοβισμένου» έναντι των Τούρκων ή ακόμη και ως «μειοδότου». Ένα φωτογραφικό στιγμιότυπο στο Μαξίμου που τον έπιασε σε στάση υπόκλισης έγινε το σήμα της «δειλίας» του και αλλεπάλληλα πρωτοσέλιδα κυρίως στον Όμιλο Φιλιππάκη (Ομιλος γνωστός για το ότι αγαπά και προστατεύει συγκεκριμένους Υπουργούς μας ενώ όλους τους άλλους μας βαρά αλύπητα νομίζοντας ότι έτσι θα μας βάλει να τσακωθούμε μεταξύ μας…) τον παρουσίαζαν ως έτοιμο να παραδώσει στους Τούρκους ως και την Ακρόπολη… Τώρα που το θέμα λοιπόν του καλωδίου έχει πάρει τον δρόμο του, είναι νομίζω η κατάλληλη στιγμή να κάνουμε ένα μικρό ταμείο της θητείας του και να κρίνουμε ψύχραιμα εάν είναι επιτυχής ή όχι και αν τελικά ο ίδιος ή ο προϊστάμενος του Πρωθυπουργός παρέδωσαν τα ιερά και όσια της Φυλής στον Ερντογάν ή αντιθέτως εάν εξυπηρετεί η Πολιτική τους τα Εθνικά μας Συμφέροντα. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα, όπως λέω συχνά, με την σειρά. Μόνον με την σειρά μπορούμε να τα κατανοήσουμε βάζοντάς τα στις πραγματικές τους διαστάσεις τα διάφορα γεγονότα. Ο κ. Γεραπετρίτης ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ για το παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο. Το τετελεσμένο αυτό γεγονός το παρέλαβε ως πρόβλημα και κλήθηκε να το εξουδετερώσει. Τρία χρόνια μετά έχουν συμβεί τα εξής επί θητείας του: Α) η Chevron και εμμέσως και οι Λίβυοι αναγνώρισαν την κυριότητα της Ελλάδας στην περιοχή αυτή που παρανόμως διεκδικούν Τουρκία και Λιβύη δεχόμενη η Chevron να προχωρήσει σε έρευνες για κοίτασμα φυσικού αερίου με άδεια της Ελλάδος, χωρίς διαμαρτυρία της Λιβύης. Β) μετά την αρνητική εξέλιξη της κυρώσεως του Μνημονίου από την Βουλή της Ανατολικής Λιβύης επιτύχαμε το Σύνολο των 27 χωρών της ΕΕ, το Ισραήλ, η Αίγυπτος, τα ΗΑΕ, το Μπαχρέιν, τελικά και οι ΗΠΑ να αναγνωρίσουν την παρανομία του και το ότι είναι ανυπόστατο. Είναι πρωτοφανής διπλωματικά η ήττα της Τουρκίας σε διεθνές επίπεδο. Καμμία ανακήρυξη ΑΟΖ δεν έχει νόημα αν κανένας πλην εσού δεν την αναγνωρίζει. Γ) υπόθεση καλωδίου. Μετά τα γεγονότα της Κάσου, όταν η Τουρκία μας αιφνιδίασε, σχεδιάστηκε με επιμέλεια η πολιτική που πλέον οδήγησε και στο καλώδιο να μπει, και το θερμό επεισόδιο να αποφευχθεί και η Ελλάδα να μην υποχωρήσει απολύτως σε τίποτε. Ναι η Τουρκία δεν αυτοεξευτελίστηκε και υπερασπίζεται τις θέσεις τις αλλά και πάλι εμείς δεν υποχωρήσαμε σε τίποτε, καμμία διεθνή αναγνώριση δεν έλαβε το παράνομο Τουρκολιβυκό μνημόνιο από το θέμα αυτό τελικά και το καλώδιο που είχε εμποδίσει να ποντιστεί στο παρελθόν τώρα θα ποντιστεί. Η χθεσινοβραδινή της NAVTEX που δηλώνει ότι «έδωσε την συγκατάθεση της» είναι το φύλλο συκής για να οπισθοχωρήσει και να μην προκαλέσει περισσότερη φασαρία. Και μόνον η φρασεολογία της ότι «έδωσε την συγκατάθεση της» και όχι «άδεια», για όσους καταλαβαίνουν αποκαλύπτει και το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκε. Ουδείς ζήτησε την άδεια της, άρα ουδείς αναγνώρισε την ψευδό κυριαρχία της» και μόνη της λέει ότι δίνει συγκατάθεση για να μην πει ότι υποχωρεί. Και έτσι και το καλώδιο θα μπει και εμείς δεν υποχωρήσαμε πουθενά και η Τουρκία έκανε πίσω. Το ότι διέσωσε τα προσχήματα της δεν είναι κακό, αν δεν είχε αυτή την διέξοδο θα έπρεπε να πάμε σε ένταση και δε νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας, πλην κάποιων παλαβών, που θα ήθελαν θερμό επεισόδιο με την Τουρκία για το καλώδιο. Θερμό επεισόδιο στον κόσμο που ζούμε μπορεί να έχει εντελώς ανεξέλεγκτες συνέπειες για να μιλάμε και σοβαρά. facebook.com/share/v/18qV4uD…